«Ο Βίος και η Πολιτεία» του Philip Seymour Hoffman

Ο ηθοποιός και θεατρικός σκηνοθέτης Philip Seymour Hoffman, γεννήθηκε στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης στις 23 Ιουλίου του 1967.  Η καριέρα του ξεκίνησε ανεπίσημα από σχολικά θεατρικά έργα στα οποία έλαβε μέρος και συνεχίστηκε με την είσοδό του στο New York University’s Tisch School of the Arts, από το οποίο απέκτησε και πτυχίο Βachelor of Fine Arts in Drama το 1989. 

Η Φιλμογραφία του

Το επίσημο, πλέον, ντεμπούτο του το έκανε στην ανεξάρτητη παραγωγή “Triple Boge on a Par Five Hole” (1991), εμφανιζόμενος στα credits της ταινίας ως “Phil Hoffman”. Ο πρώτος ρόλο σε μεγάλη παραγωγή ήρθε την επόμενη χρονιά με την ταινία “My New Gun” (1992) κοντά στην Diane Lane. Η καριέρα του ακολούθησε μία πορεία η οποία των ήθελε πάντα σε υποστηρικτικούς, δευτερεύοντες ρόλους, μέχρι το 1997 όπου η μεγάλη του ευκαιρία ήρθε με το “Boogie Nights” του σκηνοθέτη Paul Thomas Anderson, με cast τους Burt Reynolds, Julianne Moore, John C. Reilly, Don Cheadle, Heather Graham, Mark Wahlberg, William H. Macy και Luis Guzmán, μεταξύ άλλων. 

Μετά από την επιτυχία αυτή, ο Χόφμαν έγινε γρήγορα είδωλο του ανεξάρτητου σινεμά και η φήμη του ως ένας από τους πλέον ταλαντούχους ηθοποιούς τον έφερε σε ρόλους σε ταινίες όπως “Happiness” (1998), “Flawless” (1999), “The Talented Mr. Ripley” (1999), “Magnolia” (1999), “Almost Famous” (2000), “State and Main” (2002),  “Cold Mountain”, το “Capote” (2005), και στο Μission Impossible 3 (2006). To 2007, μετά το “Before the Devil Knows You’re Dead”, έπαιξε τον Gust Avrakotos, έναν Ελληνικής καταγωγής πράκτορα της CIA στην ταινία “Charlie Wilson’s War” (Παιχνίδια Εξουσίας), δίπλα στους Τομ Χανκς και Τζούλια Ρόμπερτς. Η καριέρα του συνεχίστηκε με ταινίες όπως το “Doubt” (2008), “The Ides of March” (2011), “Moneyball” (2011), “The Master” (2012), μεταξύ άλλων. Τελευταία, είχαμε την ευκαιρία να τον δούμε στη μεταφορά του ομώνυμου βιβλίο “The Hunger Games: Catching Fire”, ενώ θα τον δούμε πιθανότατα και στις δύο επόμενες ταινίες της «σειράς» του “Hunger Games”, αφού η μία βρίσκεται ήδη σε post-production και η άλλη βρίσκεται ακόμα στα γυρίσματα. 

Tα βραβεία

Ο Χόφμαν κέρδισε 73 βραβεία και προτάθηκε για άλλα 54.  Μεταξύ αυτών είναι ένα βραβείο Όσκαρ που κέρδισε το 2006 για την ερμηνεία του στην ταινία Capote όπου υποδυόταν τον ομώνυμο γνωστό συγγραφέα. Ακολούθησαν τρεις υποψηφιότητες για το “Charlie Wilson’s War” το 2008, για το “Doubt” το 2009, και για το “The Master” το 2012. Τα υπόλοιπα βραβεία του συμπεριλαμβάνουν ένα Golden Globe, ένα BAFTA, λοιπά άλλα. Μεταξύ των υποψηφιοτήτων του είναι αξιόλογο να αναφερθεί πως ως μεγάλος λάτρης της σκηνής, για δύο ρόλους του σε θέατρο του Broadway της Νέας Υόρκης προτάθηκε για ισάριθμα βραβεία Tony.

Το άδοξο τέλος

Ο Χόφμαν βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση ηρωίνης στο διαμέρισμά του στο Greenwich του Connecticut την Κυριακή. Το 2006, σε μία συνέντευξή του στην εκπομπή “60 Minutes” του καναλιού CBS εξομολογήθηκε πως είχε αποτινάξει τον εθισμό στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά χρόνια πριν, στα 22 του. Το 2013, όμως, εισήλθε σε κλινική αποτοξίνωσης αφού μία εξάρτηση σε συνταγογραφούμενα χάπια τον οδήγησε για άλλη μία φορά στην ηρωίνη. 

Μερικές ασήμαντες πληροφορίες

-Tα είδωλά του ήταν οι ηθοποιοί Daniel Day-Lewis, Paul Newman, Meryl Streep και Christopher Walken.
-Όταν εργαζόταν ως ναυαγοσώστης, γνώρισε τον μουσικό Miles Davis.
-Μία από τις αγαπημένες του ταινίες ήταν το “Goodfellas”
-Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν 9 χρονών. Η μητέρα του εργάζεται ως δικαστής στο Rochester της Νέας Υόρκης.
-Με την ταινία “Capote” κέρδισε συνολικά 23 βραβεία, συμπεριλαμβανόμενου του Όσκαρ.
-Από το 2008, εκείνος και ο Dustin Hoffman ήταν οι μόνοι νικητές του Oscar for Best Actor in a Leading Role, που είχαν το ίδιο επώνυμο.
-Ήταν μεγάλος φαν της σειράς “Breaking Bad”.
-Βρέθηκε νεκρός μία μέρα μετά από άλλον έναν νικητή του Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού, τον Maximillian Schell, (“Δίκη της Νυρεμβέργης” (1961) ), o οποίος κατέληξε από πνευμονία. 

Η πρώτη φορά που παρατηρήσαμε τον Χόφμαν, αν και τον είχαμε δει σε άλλες ταινίες όπως “O Mεγάλος Λεμπόφσκι” (1998) και Magnolia (1999), ήταν στο “O Tαλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ” (1999). Αν και ο ρόλος του ήταν μικρός σε σχέση με τους τέσσερις σταρ που τον περιέβαλλαν (Μatt Damon, Gwyneth Paltrow, Jude Law, Cate Blanchett), είχε το μοναδικό χάρισμα να διαπερνά την οθόνη με την ιδιόμορφη ηθοποιία του. Στο “Charlie Wilson’s War”, στάθηκε πανάξια δίπλα στους Χανκς και Ρόμπερτς, παίζοντας τον ελληνικής καταγωγής Gust Avrakotos και μας εντυπωσίασε πως με τον χαρακτηριστικό, αργό και «σιγανό» τρόπο ομιλίας του, όπου προωθούσε μία εικόνα του διαπεραστικού, αναλυτικού μυαλού, ενσταλαγμένη με τον μανερισμό του λακωνισμού. 

Θα μπορούσαμε να παραδεχτούμε πως ήταν ένας από τους μοντέρνους ηθοποιούς στους οποίους «φαίνεται» η επιρροή της θεατρικής τους εμπειρίας, αφού, πολλές φορές, χωρίς να είναι εντυπωσιακός λόγω εμφάνισης ή ρόλου, είχε πάντα τον τρόπο να «προσελκύει» την εικόνα πάνω του λόγω της φυσικότητας της ηθοποιίας και να κάνει τον θεατή να ακούει αυτά που λέει. Το λεγόμενο “engagement” ή “immersion” σε μία ταινία είναι αυτό που τον έκανε πραγματικά ξεχωριστό και «προσιτό» -σε ό,τι αφορά τους χαρακτήρες που υποδυόταν- προς τον καθένα, ενώ στο “Capote” έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ, παρουσιάζοντας χωρίς επιτήδευση τις πτυχές του Τρούμαν Καπότε, και ζωγραφίζοντας επάξια το συναισθηματικό κυκεώνα των διαπροσωπικών του σχέσεων και της περιόδου που ο συγγραφέας συνέθετε το βιβλίο “In Cold Blood”.