Νατάσα Εξηνταβελώνη: Δεν έχω ναρκισσιστικές τάσεις, γιατί έχω Περιστεριώτες φίλους που με γειώνουν

Ηταν μία από εκείνες τις ημέρες που η Νατάσα Εξηνταβελώνη θα ευχόταν οι ώρες να είναι περισσότερες από 24. Το πρωί είχε μάθημα κεραμικής, το μεσημέρι συνέντευξη μαζί μου, αμέσως μετά πρόβα για τον μονόλογο «Girls & Boys», που πριν από λίγες μέρες ξεκίνησε την πορεία του στο Θέατρο «Αλάμπρα» για δεύτερη συνεχή χρονιά, ενώ το βράδυ θα έπαιζε σε μία από τις τελευταίες παραστάσεις του «Cleansed». Πάλι καλά που δεν είχε και γυρίσματα για τη νέα κωμική σειρά του ANT1 «Σούπερ ήρωες». Ναι, είναι σούπερ απασχολημένη αυτό τον καιρό, αλλά δεν παραπονιέται. Αγαπάει τη δουλειά της και είναι πρόθυμη να μιλήσει γι’ αυτή, αλλά και για ό,τι άλλο τη ρωτήσω, ξεκινώντας από το πολυσυζητημένο «Cleansed», που θα επανέλθει στη σκηνή του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη τον ερχόμενο Οκτώβριο.


GALA: Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις το «ναι» σε ένα τόσο ακραίο και προκλητικό έργο όπως το «Cleansed»; Αλλά και τόσο δύσκολο, φαντάζομαι, για τον ηθοποιό που εκτίθεται γυμνός πάνω στη σκηνή;

ΝΑΤΑΣΑ ΕΞΗΝΤΑΒΕΛΩΝΗ: Η έκθεση είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μας και στο μυαλό μου δεν έχει αρνητικό πρόσημο, πιο πολύ είναι μια κατάθεση. Η ερμηνεία είναι μία απόφαση που θα πάρεις για να δείξεις κάτι προς τα έξω - και είναι κι αυτό ένας τρόπος επικοινωνίας. Για το συγκεκριμένο έργο είπα πολύ εύκολα το «ναι» γιατί αγαπώ πάρα πολύ τη Σάρα Κέιν. Είχα ξαναπαίξει σε έργο της στο παρελθόν και την έχω διαβάσει από τη σχολή ακόμα. Είπα όμως το «ναι» και επειδή ένιωσα ότι μου ταιριάζει η θεματική του έργου τη δεδομένη στιγμή που ζούμε, που είναι τα πράγματα τόσο σκληρά και δύσκολα και εμπόλεμα από κάθε άποψη. Και βέβαια, είναι και οι άνθρωποι. Με μια άλλη ομάδα μπορεί να μην τολμούσα να το κάνω, αλλά με αυτή ένιωσα αμέσως άνετα, οικεία, ζεστά, ανοιχτά. Με τον Δημήτρη Καραντζά ήταν η δεύτερη φορά που συνεργαστήκαμε και θα συνεργαστούμε ξανά. Οπότε σε αυτή τη δουλειά υπήρχε το κομμάτι της εμπιστοσύνης. Ειδικά σε τέτοια έργα, η απουσία εμπιστοσύνης θα ήταν απαγορευτική.

G.: Ο ρόλος σου είναι η Γυναίκα. Χωρίς όνομα. Η οποία αναζητά τη λύτρωση με ποιον τρόπο;

Ν.Ε.: Μέσω της σύνδεσης με τον άλλον. Και αυτό ισχύει για όλους τους χαρακτήρες του έργου, αλλά και όλους μας λίγο πολύ. Οπως εμείς αυτό που ζητάμε είναι το αίσθημα και να γειτνιάσουμε με τον άλλον, έτσι κι αυτοί προσδοκούν να σωθούν, να βρουν νόημα, όνομα, ταυτότητα, να καταλάβουν ποιοι είναι μέσω του άλλου, αποδομώντας κατά τη γνώμη μου τον εαυτό τους, το είναι τους.



G.: Εσένα πού σε ακουμπάει αυτό;

Ν.Ε.: Παντού. Γι’ αυτό δεν με σοκάρει τόσο το έργο. Για μένα δεν είναι καταστροφικό ούτε το να πληγώνεσαι, ούτε το να ματαιώνεσαι, ούτε το να παίρνεις τα πράγματα πολύ στα σοβαρά, ούτε το να προσπαθείς να συνδεθείς, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, όσο αντίξοες κι αν είναι οι συνθήκες.

G.: Για δεύτερη χρονιά, επίσης, κάνεις τον μονόλογο «Girls & Boys». Είναι μεγαλύτερη η πρόκληση το να είσαι μόνη σου πάνω στη σκηνή;

Ν.Ε.: Δεν είμαι ακριβώς μόνη μου ποτέ. Στον μονόλογο μεγεθύνεται και η άμεση συνομιλία σου με το κοινό, γιατί η απεύθυνσή σου είναι ευθεία προς τα κάτω, αλλά και η σχέση σου με τους άλλους συντελεστές. Η μουσική είναι καμιά φορά η μόνη σου συνομιλία, ένα βίντεο, ένας ήχος είναι τα εργαλεία σου. Εγώ δεν μπορώ να σου πω ότι ένιωσα μεγάλη μοναξιά, γιατί έκανα και περιοδεία με αυτό το έργο, ένιωσα και το κοινό πιο διαθέσιμο να έρθει μετά την παράσταση να συζητήσουμε, γιατί σπανίως τα έργα ταξιδεύουν στις πόλεις τους, ταξίδεψα κι εγώ μόνη μου.

G.: Εχεις ξαναταξιδέψει μόνη σου;

Ν.Ε.: Ναι, είναι από τα πράγματα που μου αρέσουν. Μόνη μου έχω φύγει και Σαββατοκύριακο, και στον Ολυμπο έχω πάει, και ανάβαση έχω κάνει. Αλλά και σινεμά θα πάω μόνη μου ή θα πιω ποτό σε ένα μπαρ.

G.: Τα πας καλά με τον εαυτό σου δηλαδή;

Ν.Ε.: Ναι, περνάω ωραία. Στην περιοδεία, για παράδειγμα, υπήρχαν και διαστήματα ανάμεσα στις παραστάσεις όπου αν έβλεπα ένα χωριό στον δρόμο που μου άρεσε, σταματούσα για να μείνω το βράδυ. Μου αρέσει πολύ και να οδηγώ μόνη μου, και ακόμα κι αν είναι πολύωρο το ταξίδι δεν με ενοχλεί. Τη διαδρομή Αθήνα - Θεσσαλονίκη την έκανα συνέχεια και με πολλή άνεση πέρυσι.



G.: Τι διαπραγματεύεται το έργο;

Ν.Ε.: Η ηρωίδα μιλάει σε πρώτο πρόσωπο για τη ζωή της στο παρελθόν, τον μεγάλο της έρωτα και άντρα της, ξεκινώντας από μία, θα έλεγε κανείς, ιστορία επιτυχίας, η οποία κάπου, κάποια στιγμή, πάει πάρα πολύ στραβά και τα πράγματα οδηγούνται σε καταστάσεις που ούτε η ίδια τις περίμενε. Και νομίζω ότι η επιτυχία του έργου οφείλεται στο ότι προσπαθεί να ξετυλίξει πόντο-πόντο το νήμα για να αντιληφθούμε κι εμείς και οι θεατές τι είναι αυτό που πήγε στραβά και πότε, σε μια ιστορία που δεν είναι περιθωρίου, αλλά απόλυτης κανονικότητας.

G.: Πότε ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησες ότι η ζωή δεν είναι τελικά ροζ τσιχλόφουσκα;

Ν.Ε.: Με την ενηλικίωση, αν έχει έρθει κιόλας. Ολοι νομίζω ότι θυμόμαστε τις στιγμές που η σκληρή πραγματικότητα μας χτύπησε την πόρτα και καταλάβαμε στο πετσί μας ότι τα πράγματα μάλλον δεν είναι τόσο απλά. Δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά θυμάμαι και τη στιγμή που κατάλαβα τι θα πει απώλεια, και τη στιγμή που κατάλαβα τι θα πει άδικη κοινωνία. Κάποια είναι βιώματα προσωπικά, κάποια συλλογικά, κάποια είναι ιστορικές στιγμές, που θεωρείς ότι δεν έχουν προηγούμενο και ότι αυτές είναι το μέτρο του κακού και του άδικου μέχρι να έρθει η επόμενη. Ολα αυτά μάς διαμορφώνουν. Θυμάμαι όμως και τον παλιό μου εαυτό, τον αθώο, τον ανυποψίαστο και άδολο.

G.: Σε απασχολεί ο χρόνος που περνάει, που μεγαλώνεις;

Ν.Ε.: Τα τελευταία χρονάκια έχουν αρχίσει και γαργαλάνε λίγο πιο έντονα. Εχω βιώσει καταστάσεις και σε προσωπικό επίπεδο, κάποιες απώλειες σημαντικές στη ζωή μου, παντός είδους, εννοώ και θανάτους, και έχω λίγο ταρακουνηθεί. Αντιλαμβάνομαι ότι η ζωή είναι μικρή και ταυτόχρονα πολύ σπουδαία και υπέροχη, οπότε καλό είναι να την τιμάμε. Επίσης πιστεύω πολύ στην τέχνη μας και στα πράγματα που μπορεί να αλλάξει και να δυναμιτίσει, οπότε ακόμα και σε αυτό το επίπεδο θέλω να είμαι συνειδητή στο τι κάνω και στο τι επιλέγω.

G.: Εχεις κάποιους στόχους που θα ήθελες να πετύχεις στην προσωπική σου ζωή; Να κάνεις τη δική σου οικογένεια για παράδειγμα;

Ν.Ε.: Οχι, αν και κατά καιρούς έχουν περάσει και αυτές οι μικροσκέψεις από το μυαλό μου. Εχω για παράδειγμα αναρωτηθεί μήπως θα έπρεπε να ξέρω τι πράγματα θέλω ή μήπως θα έπρεπε να έχω πετύχει τα πράγματα που ξέρω ότι θέλω. Οταν όμως το περιβάλλον σου είναι τόσο ασταθές και τόσο απειλητικό, νομίζω ότι οι άνθρωποι έχουμε την τάση να γινόμαστε πιο συντηρητικοί για να μπορούμε να αντέξουμε τις εξωτερικές μεταβολές. Και εμένα μου έχει δημιουργηθεί αυτό ως ανάγκη, αλλά πολύ γρήγορα το σώμα μου και το μυαλό μου με πάνε σε μια άλλη κατεύθυνση.

G.: Πιο επαναστατική;

Ν.Ε.: Πιο δημιουργική θα πω. Δεν με νοιάζει να οδηγηθώ προς πιο αυστηρά συστήματα, σε μια πυρηνική οικογένεια για παράδειγμα, γιατί δεν θεωρώ ότι αυτά είναι τώρα η απάντηση στην πνευματική αναστάτωση που ζούμε. Η απάντηση είναι μέσα στον καθένα μας.

G.: Πώς κάνεις τον δικό σου μικρόκοσμο πιο όμορφο;

Ν.Ε.: Σε αυτή τη φάση της ζωής μου έχω βρει μεγάλη χαρά μέσα από την ηρεμία και την ισορροπία. Μου αρέσει να γράφω -και γράφω πολύ τον τελευταίο καιρό- ποιήματα και αυτοτελή διηγήματα, αλλά έχω και ένα θεατρικό έργο που είναι συνεχώς εν εξελίξει. Δεν με ενδιαφέρει τόσο το αποτέλεσμα, όσο η δυνατότητα έκφρασης και το παιχνίδι. Επειδή περνάω πολύ μοναχικό χρόνο τον οποίο απολαμβάνω, νιώθω ότι όσο τεράστιο είναι το ταξίδι αυτής της ζωής, άλλο τόσο τεράστιο είναι και το ταξίδι του εαυτού μέχρι να καταλάβεις ποιος είσαι. Τώρα, λοιπόν, είμαι σε αυτή τη φάση. Παίρνω πολλή χαρά με την κατανόηση του εαυτού μου. Μου αρέσουν πολύ οι ώρες που απλώς κάθομαι στο σπίτι και απλώς συνυπάρχω με τα γατιά μου, απλώς περπατάω, απλώς αναπνέω. Ακόμα και τις περιόδους όπως αυτή που φαινομενικά δεν έχω ελεύθερο χρόνο, πάντα φροντίζω να διασφαλίζω ότι θα υπάρχουν κάποιες στιγμές για μένα.

G.: Στη νέα κωμική σειρά του ANT1 «Σούπερ ήρωες» υποδύεσαι μια βίγκαν κρεοπώλισσα. Ηταν ένα ωραίο διάλειμμα η κωμωδία μετά τους σοβαρούς θεατρικούς ρόλους;

Ν.Ε.: Ναι, περνάω πολύ ωραία και είμαστε μια πολύ ωραία ομάδα, υπάρχει σύμπνοια. Το έργο που επιτελούμε στην τηλεόραση είναι πολύ διαφορετικό από αυτό του θεάτρου. Επειδή έχω ξαναπαίξει σε σειρά, έχω αντιληφθεί ότι η τηλεόραση για κάποιους ανθρώπους είναι η μοναδική τους συντροφιά. Οπότε, αν μπορέσουμε να τους προσφέρουμε κάποια ζεστασιά, λίγο γέλιο και μια παρέα στο σπίτι τους, είναι μια σκέψη που μου αρέσει πολύ.



G.: Την περασμένη σεζόν ήσουν υποψήφια για το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη και πριν από τέσσερα χρόνια είχες πάει στο Φεστιβάλ των Καννών με την ταινία «Dodo». Ηταν αυτές σημαντικές στιγμές για σένα;

Ν.Ε.: Αυτές οι υποψηφιότητες είναι και λίγο πλασματικές, ένα είδος σύμβασης. 100% δεν σημαίνει ότι είσαι η καλύτερη ηθοποιός αν το κερδίσεις. Αυτό το ξέρουμε όλοι. Ξέρουμε επίσης ότι τους καλύτερους ηθοποιούς μπορεί να μην τους έχουμε δει και ποτέ. Υπάρχει μεγάλος βαθμός τυχαιότητας - όχι μόνο στην επιλογή των υποψηφίων, αλλά σε όλη τη διάρκεια της ζωής σου. Αυτή η υποψηφιότητα, όμως, είχε σημασία για μένα λόγω του έργου και των συναδέλφων μου. Αγάπησα πολύ αυτό το έργο (σ.σ.: «Ο Γλάρος») και το πίστεψα από τις πρόβες. Δεν περίμενα ούτε να γίνει επιτυχία, ούτε να γράψουν καλές κριτικές για να βεβαιωθώ. Το πίστευα από την αρχή μέχρι το τέλος. Αλλά και οι Κάννες ήταν μια σημαντική στιγμή γιατί είδαμε την ταινία μας πρώτη φορά εκεί, δίπλα σε ένα διεθνές κοινό. Αυτό ήταν που είχε αξία για μένα, και όχι ότι περπάτησα πάνω στο κόκκινο χαλί. Το συγκινητικό για εμένα ήταν ότι ο Πάνος Κούτρας είπε ότι θα φωτογραφηθούμε όλοι οι συντελεστές μαζί και κανένας κατά μόνας. Το να φωτογραφιζόμουν μόνη μου ως Νατάσα στις Κάννες μόνο άβολα θα με έκανε να νιώσω. Εννοείται ότι όταν ήμουν εκεί έζησα με χαρά τη στιγμή, που πιθανότατα δεν θα ξαναζήσω κιόλας.



G.: Είσαι σεμνός άνθρωπος…

Ν.Ε.: Οχι, είμαι κανονικός άνθρωπος. Δεν έχω ναρκισσιστικές τάσεις γιατί έχω Περιστεριώτες φίλους που με γειώνουν. Οπότε κρατάω χαμηλά την μπάλα.

G.: Εκτός από το γράψιμο που μου ανέφερες πριν, ποια άλλα πράγματα σου δίνουν χαρά;

Ν.Ε.: Οι φίλοι μου πάρα πολύ. Θεωρώ ότι είναι από τις νίκες της ζωής μου το ότι έχω πολλές συμμαχίες και πολλή στήριξη. Αυτό με κάνει να νιώθω με έναν τρόπο άτρωτη, πως ό,τι και να συμβεί υπάρχει back up plan. Η φύση επίσης με κάνει πολύ χαρούμενη, ένα ταξίδι, μια διαφυγή από το μπετόν που μας κατακλύζει. Αλλά επειδή ο χρόνος για τέτοια ταξίδια είναι περιορισμένος και δεν είμαι από τους ανθρώπους που περιμένουν όλο τον χρόνο τον Αύγουστο για να πάνε κάπου, νιώθω να με εγκλωβίζει αυτό, προτιμώ να επενδύω στο μέσα μου. Οι γάτες μου βοηθάνε πολύ σε αυτό.

G.: Πόσες γάτες έχεις;

Ν.Ε.: Δύο, τον Σωτήρη και τον Αντώνη. Τον Αντώνη τον βρήκα όταν ήταν τριών-τεσσάρων ημερών, οπότε θεωρητικά τον έσωσα, πρακτικά με έσωσε, γιατί δεν έχω ξανανιώσει τέτοιου είδους συναίσθημα για τίποτα και για κανέναν. Δύο μήνες μετά ήρθε ο Σωτήρης, που μας έσωσε ως ζευγάρι και τον σώσαμε κι εμείς και έχουμε γίνει τώρα μια τριπλέτα της αγάπης. Πιστεύω απόλυτα ότι οι γάτες έχουν ιδιότητες μαγικές, θεραπευτικές, αγχολυτικές, είναι πλάσματα από άλλον πλανήτη. Θεωρώ ότι είναι μικρές υπενθυμίσεις ότι το εδώ και τώρα νικάει ◆

Make-up/Hair: Γαρυφαλλιά Οροκλού.
Συνεργασία Styling: Μιχάλης Παπαευθυμίου

Ευχαριστούμε το Θέατρο «Μπάγκειον» (Πλ. Ομονοίας 18, Αθήνα) για τη φιλοξενία της φωτογράφησης.

* Τα κουτάβια (που είναι δεσποζόμενα από οικείο μας πρόσωπο) ήταν υπό ασφαλή επίβλεψη και φροντίδα καθ’ όλη τη διάρκεια της φωτογράφησης.