Η Χρυσούλα Στεφανάκη τραγουδάει τα swing του Χιώτη

Αν υπάρχει μια λέξη που να την εκφράζει, αυτή είναι η στοχοπροσήλωση. Και αν υπάρχει και μια δεύτερη, αυτή είναι η αγάπη: γι’ αυτό που κάνει και με τον τρόπο που το κάνει. Και μία τρίτη λέξη είναι η πίστη. Το μότο της είναι «αν πιστεύεις αυτό που κάνεις, τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει». Η Χρυσούλα Στεφανάκη είναι ψαγμένη, συνειδητοποιημένη, φιλοσοφημένη. Τραγουδίστρια σχεδόν από τότε που θυμάται τον εαυτό της, αν και μικρό κορίτσι ακόμα στο Ηράκλειο της Κρήτης, δεν είχε ακόμα καταλάβει ότι ο δρόμος της θα ήταν στρωμένος με νότες. Το κατάλαβε όμως αρκετά νωρίς, στην εφηβεία της.

Εκτοτε τραγουδάει με την καρδιά και την ψυχή της, ευφραίνοντας και όσους έχουν την τύχη να την ακούσουν. Κι αυτή την περίοδο οι ευκαιρίες να την ακούσει κανείς να τραγουδάει είναι πολλές. Στη μουσική παράσταση «Τα swing του Μανώλη Χιώτη», κάθε Σάββατο στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Στη μουσική παράσταση «Σοφία Βέμπο - Μια μεγάλη Ελληνίδα», που αφού ολοκλήρωσε τον κύκλο της στο θέατρο «Coronet» ξεκινάει περιοδεία στην Ελλάδα.

Στα live που διοργανώνει συχνά στην πατρίδα της, το Ηράκλειο, όταν πετάγεται για να δει τους δικούς της και να μοιραστεί και με τους συμπατριώτες της τα τραγούδια που αγαπάει. Ρετρό κατά βάση, γιατί αυτά την εκφράζουν περισσότερο. Αυτά και άλλα πολλά μου λέει τη μέρα που συναντιόμαστε σε ένα καφέ στο Χαλάνδρι, τη γειτονιά της τα τελευταία 20 χρόνια - και πάλαι ποτέ δική μου. Είναι ωραίο να ακούς τη Χρυσούλα. Και όταν διηγείται ιστορίες και όταν τραγουδάει. Και είναι σπουδαίο χάρισμα αυτό.

GALA: Τι ακριβώς είναι η μουσική παράσταση «Τα swing του Μανώλη Χιώτη»;
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ: Αυτή η παράσταση είναι μια ιδέα της Λίνας Νικολακοπούλου, η οποία έχει και την καλλιτεχνική επιμέλεια. Ο Μανώλης Χιώτης ήταν ένας και μοναδικός. Ηταν ο άνθρωπος που μετά το ρεμπέτικο έβαλε την τέταρτη χορδή στο μπουζούκι και το έφερε στα σαλόνια και ήταν ο μουσικός που δημιούργησε το ελληνικό σουίνγκ. Εμείς λοιπόν κάνουμε ένα ολόκληρο αφιέρωμα στην εποχή του χορευτικού σουίνγκ, όχι μόνο του Χιώτη, αλλά και του Σουγιούλ, του Ιακωβίδη. Τότε ο κόσμος χόρευε πολύ, υπήρχε χαρά κι αυτό θέλουμε να μεταφέρουμε στο σήμερα. Επί σκηνής τραγουδάμε ο Μανώλης Καραντίνης, που παίζει και μπουζούκι, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η Πέννυ Μπαλτατζή κι εγώ. Υπάρχει και ένα χορευτικό συγκρότημα, δύο ζευγάρια από τη σχολή Athens Lindy Hop, που μας συνοδεύουν. Η παράσταση έχει διάρκεια δυόμιση ώρες και ευελπιστούμε ότι θα πάει μέχρι το Πάσχα.





G.: Ησουν αυτοδίδακτη, μάλιστα, όπως έχω διαβάσει.
ΧΡ.ΣΤ.: Ναι, όμως στα 8 μου πήγα και στο ωδείο, όπου έμαθα κλασική μουσική και θεωρία μουσικής. Είχα ανάγκη να ακούω παλιά τραγούδια, δηλαδή Γιάννη Σπανό, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, αλλά άκουγα και τα τραγούδια της γενιάς μου.

G.: Μόνο ελληνική μουσική ακούς;
ΧΡ.ΣΤ.: Oχι, πάντα άκουγα και ξένη - και πολύ περισσότερο τώρα. Μου αρέσει πάρα πολύ η τζαζ και τώρα τελευταία μελετάω την Ελα Φιτζέραλντ.

G.: Δεν είναι δύσκολο είδος η τζαζ;
ΧΡ.ΣΤ.: Στην πραγματικότητα όλα είναι δύσκολα μέχρι να τα μάθεις, να τα κάνεις κτήμα σου και να γίνουν εύκολα. Αυτή η μουσική ήρθε και με βρήκε στα μέσα του 2000, όταν γνώρισα τον Δαυίδ Ναχμία και ξεκινήσαμε τη συνεργασία μας με τα λεγόμενα ρετρό.
Εγώ τα λέω «τραγούδια της εποχής του Μεσοπολέμου». Αυτά τα τραγούδια λοιπόν τα είχαν εμπνευστεί συνθέτες όπως οι Γιαννίδης, Αττίκ, Σουγιούλ από το ξένο ρεπερτόριο, γράφοντας τα γνωστά βαλς και ταγκό εκείνης της εποχής. Ομως, πολλά από αυτά τα τραγούδια στην ουσία είναι τζαζ. Σε αυτή τους τη μορφή τα παίζουμε με τον Δαυίδ κι έτσι τα διασκευάζω και εγώ στις δικές μου παραστάσεις. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ γιατί δεν είναι καθόλου εύκολες οι ερμηνείες.

G.: Αυτές τις μέρες, όμως, τραγουδάς και τραγούδια της Σοφίας Βέμπο…
ΧΡ.ΣΤ.: Τη Βέμπο τη γνώρισα καλύτερα μέσω αυτής της συνεργασίας μου με τον Δαυίβ. Ταυτίστηκα με τα τραγούδια της γιατί τα άκουγα και από τη γιαγιά μου. Οπότε ήταν μεγάλη η χαρά μου όταν μου έγινε η πρόταση να ερμηνεύω αυτά τα τραγούδια στη μουσική παράσταση «Σοφία Βέμπο - Μια μεγάλη Ελληνίδα», σε σενάριο και σκηνοθεσία της Θεοφανίας Παπαθωμά, η οποία παίζει και τη Βέμπο. Μέχρι πριν από τις γιορτές, η παράσταση ανέβαινε στο θέατρο «Coronet» και τώρα την πάμε περιοδεία. Και αφού αναφερόμαστε στη Βέμπο, να σου πω ότι θα κάνουμε και ένα αφιέρωμα σε εκείνη και την άλλη υπέροχη ντίβα του Μεσοπολέμου, τη Στέλλα Γκρέκα, στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» την 1η Μαρτίου. Εχω κάνει πάρα πολλά πράγματα στη ζωή μου, νιώθω ευλογημένη. Τη Στέλλα Γκρέκα την έχω συναντήσει, συμμετείχε ως guest star σε μια παράσταση που έκανα με τον Δαυίβ, ρεσιτάλ πιάνο-φωνή στο Μέγαρο Μουσικής, το 2017. Ηταν 96 χρόνων τότε και μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση η ζωντάνια της. Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 102 χρόνων. Αυτό το αφιέρωμα είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτές τις γυναίκες που πρόσφεραν πάρα πολλά.

G.: Τραγουδάς και στην καθημερινότητά σου;
ΧΡ.ΣΤ.: Οχι. Τραγουδάω μόνο όταν θέλω να το μοιραστώ με τον κόσμο. Στο σπίτι μου δεν τραγουδάω, ακούω μουσική μόνο.





G.: Πώς εξηγείται αυτό;
ΧΡ.ΣΤ.: Είναι απλό. Οταν κάνεις κάτι που το ευχαριστιέσαι με την ψυχή σου και αφήνεσαι και δίνεσαι και δεν σε νοιάζει τίποτα, αυτό είναι κάτι που πραγματικά αγαπάς και σου ταιριάζει.

G.: Και όταν δεν τραγουδάς;
ΧΡ.ΣΤ.: Οταν δεν τραγουδάω κάνω ένα σωρό πράγματα. Ακούω και μελετάω μουσική, παραδίδω μαθήματα Φωνητικής, κάνω γυμναστική, όργανα, τρέξιμο, γιόγκα, διαβάζω πολλά βιβλία Ψυχολογίας και κάνω και διαλογισμό. Μου αρέσει να έρχομαι σε επαφή με τον εαυτό μου μέσα από αυτόν τον πνευματικό τρόπο. Είναι κάτι που κάνω τα δύο τελευταία χρόνια, απλά τον δρόμο αυτόν τον πήρα τα δέκα τελευταία χρόνια έπειτα από μια δύσκολη δοκιμασία.

G.: Πώς έμαθες να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες;
ΧΡ.ΣΤ.: Εχω καταλάβει ότι αφενός τίποτα δεν είναι τυχαίο και ότι αφετέρου όλα έρχονται για να μας δείξουν κάτι, για να πάρουμε ένα μάθημα. Πρέπει κάτι να έρθει για να ανατραπεί αυτό που ξέρουμε, το γνώριμο, να μας βγάλει από τον δρόμο που ήμασταν για να μας δείξει πού πρέπει να πάμε. Εχω περάσει πολλά και δύσκολα πράγματα. Δεν ήταν εύκολος ο δρόμος που επέλεξα. Μεγάλωσα σε μια συντηρητική οικογένεια στην επαρχία που δεν θεωρούσε πρέπον να ασχοληθώ με το τραγούδι. Ο πατέρας μου μού έλεγε: «Τι πας να κάνεις, παιδί μου; Δεν κάνεις εσύ για τραγουδίστρια. Κάτσε εδώ που είσαι καλά, θα σε βάλουμε σε ένα γραφείο». Και η μαμά συμφωνούσε. Δεν τους αδικώ, καταλαβαίνω ότι φοβόντουσαν. Εγώ όμως είχα τη φλόγα, οπότε ακολούθησα το όνειρό μου. Αλλά και στο ξεκίνημά μου, και αργότερα, αντιμετώπισα δυσκολίες και εμπόδια. Σε τέτοιες περιπτώσεις, λοιπόν, πρέπει να κάνεις λίγο πίσω ώστε να πάρεις μεγαλύτερη φόρα και να πας μπροστά. Αυτό σου δίνει η ζωή να καταλάβεις ◆




Make-up/Hair: Ελευθερία Σαββοπούλου. Βοηθός Styling: Ελένη Εξάρχου. Ευχαριστούμε τον πολυχώρο-μουσική σκηνή «Οδός Λυσίου» (Μνησικλέους & Λυσίου, Πλάκα, τηλ.: 210 3235318, odoslisiou.gr) για τη φιλοξενία της φωτογράφησης