Τζούλια Φούλερτον-Μπάτεν, o φακός που ξαναγράφει την ιστορία

Ατμόσφαιρα μυστηρίου, υποβλητική σκηνογραφία, πολυπληθή σκηνικά, κινηματογραφική σκηνοθεσία, δραματικός φωτισμός και πάντα μια ιδιόμορφη χρωματική παλέτα. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα χαρακτηριστικά των έργων της διάσημης φωτογράφου Τζούλια Φούλερτον-Μπάτεν. Μιλήσαμε μαζί της με αφορμή την πρόσφατη έκθεσή της «Tableaux» στην γκαλερί Fahey/Klein στο Λος Αντζελες, με θέμα την ιστορία του αγαπημένου της Τάμεση και το μοναδικό όραμα ομορφιάς και πόνου της Φρίντα Κάλο.



«Οταν “ανακάλυψα” τον Τάμεση, φωτογράφισα μια ιστορική παγοπανήγυρη (σ.σ.: σε παγωμένη επιφάνεια του νερού) από το 1812 με Λονδρέζους να διασκεδάζουν, ακροβάτες, νάνους, παλαιστές, πόρνες, πορτοφολάδες κι έναν αφρικανικό ελέφαντα - ένα σκηνικό 95 ατόμων σε ένα στούντιο», θυμάται για το ποτάμι της πόλης της στη συνομιλία μας στο WhatsΑpp από το Δυτικό Λονδίνο όπου ζει. «Η κληρονομιά της Κάλο, από την άλλη, η άφοβη αυτοέκφρασή της και η αγάπη της για το Μεξικό έγιναν καταλύτης για ένα σύνολο έργων μου που τιμούν το πνεύμα και την πατρίδα της. Μας υπενθυμίζουν να αγκαλιάζουμε τη μοναδικότητά μας, να αντιμετωπίζουμε με θάρρος τις προκλήσεις, να βρίσκουμε την ομορφιά σε απροσδόκητα μέρη».



Η Τζούλια Φούλερτον-Μπάτεν έχει κατακτήσεις αμέτρητες διακρίσεις και βραβεία παγκοσμίως, είναι πρέσβειρα της Hasselblad, ομιλήτρια και κριτική επίτροπος διεθνών διαγωνισμών. Εργα της ανήκουν στη μόνιμη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης Πορτρέτων και της Συλλογής Τέχνης του Κοινοβουλίου στο Λονδίνο, καθώς και του Μουσείου των Ηλυσίων Πεδίων στη Λοζάνη. Ολα ξεκίνησαν με μια Minolta στα παιδικά της χρόνια.







«Τα πρώτα μου έργα, όπως το “Mothers and Daughters”, αφορούσαν τη σχέση που είχα εγώ και οι αδερφές μου με τη μητέρα μου, η μητέρα μου με τη μητέρα της. Εχω φωτογραφίσει τυφλούς και έχω δημιουργήσει ιστορίες άγριων εφήβων. Για να φωτογραφίσω ένα πρότζεκτ πρέπει να με ενδιαφέρει με πάθος. Μου λείπει η άνεση του να βρίσκομαι σε ένα στούντιο, χωρίς προβλήματα άδειας ή ανησυχίες για καιρικές συνθήκες. Θα με τρομοκρατούσε, αν έκανα προϋπολογισμό του κόστους των παραγωγών μου, πιθανότατα θα κατέληγα να μην κάνω τίποτα. Στοχεύω τα καλλιτεχνικά έργα μου να καταλήξουν σε συλλογές προκειμένου να αποσβεστεί το υψηλό κόστος».







Μια φωτογράφηση-αναπαράσταση ενός πίνακα μπορεί να διαρκέσει και ένα ολόκληρο 24ωρο. «Η ίδια η φωτογράφηση είναι συχνά αρκετά χαλαρωτική, λειτουργεί σαν ανταμοιβή για την τεράστια προσπάθεια που καταβλήθηκε στη διάρκεια της προετοιμασίας, αφού ερευνώ κάθε θέμα διεξοδικά. Υπάρχει μεγάλος φόρτος εργασίας, σαν να γυρίζουμε ταινία. Η διαφορά είναι ότι, αντί για κινηματογραφική μηχανή με φιλμ, χρησιμοποιώ τη Hasselblad μου. Οι ομάδες που δουλεύουν μαζί μου είναι συνεργάτες μου χρόνια και μέρα της φωτογράφησης είναι η κορύφωση της διαδικασίας εκπλήρωσης μιας έμπνευσης που γεννήθηκε αρκετούς μήνες πριν. Είναι χαρά μου να μοιράζομαι την αναπαραγωγή της ιστορίας. Το επάγγελμά μου με κάνει χαρούμενη καθημερινά», καταλήγει η δημιουργός που το έργο της αφήνει σημαντικό αποτύπωμα στον σύγχρονο εικαστικό λόγο με θεσμική και ιστορική αξία ◆