Philosofish: Μια ελληνική εταιρεία ιχθυοκαλλιέργειας στις 5 μεγαλύτερες του κόσμου

Μέσα στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας του Ευβοϊκού ένα εντυπωσιακό θέαμα ξεχωρίζει. Μια ολόκληρη πολιτεία από ψάρια και γύρω της μια στρατιά ανθρώπων και μηχανημάτων. Βρισκόμαστε στις φάρμες της Philosofish, της εταιρείας με έναν από τους μεγαλύτερους στόλους στη Μεσόγειο. Εκεί συναντήσαμε τον CEO της εταιρείας Νίκο Λυμπέρη και τον Marketing Director Δημήτρη Ζήγρα. Η ποιότητα των νερών καθώς και οι φυσικές συνθήκες που επικρατούν στον Ευβοϊκό οδήγησαν στην επιλογή του συγκεκριμένου τόπου για να εγκαταστήσουν τον μεγαλύτερό τους σταθμό σε ιχθυοκαλλιέργειες – διαθέτουν έναν ακόμα στη Ρόδο.

Η παραγωγή των ψαριών
Μιλάμε για μια ενδιαφέρουσα διαδικασία που ξεκινά από τους γεννήτορες, που δίνουν τα αυγά για τα εκκολαπτήρια. Πρόκειται για εντελώς κλειστά και ελεγχόμενα συστήματα, όπου τα ψαράκια μελετώνται καθημερινά από ιχθυολόγους. Σε αυτό το στάδιο είναι τόσο μικροσκοπικά που παρακολουθούνται με το μικροσκόπιο. Όταν φτάσουν τα 2-4 γρ., μεταφέρονται στις φάρμες όπου ξεκινά η πραγματική τους εκτροφή. Τι τρώνε; Αρχικά γαρίδες και πλαγκτόν, δηλαδή τις ίδιες τροφές με τα άγρια ψάρια. Στη συνέχεια περνούν στη στερεά τροφή που αποτελείται από ιχθυέλαια, ιχθυάλευρα, σόγια, δημητριακά, βιταμίνες, ιχνοστοιχεία και λίγη τέφρα για να πέπτονται. Από τους 14-16 μήνες μέχρι τους 22-24 το ψάρι γίνεται εμπορεύσιμο προϊόν. Σημαντικό ρόλο στο μεγάλωμα των ψαριών παίζουν, όμως, και οι φυσικές συνθήκες του περιβάλλοντος: νερό, ήλιος, θάλασσα, ρεύματα, θερμοκρασία. Με την τελευταία να έχει τη μεγαλύτερη βαρύτητα στον μεταβολισμό και την ανάπτυξή τους, σύμφωνα με τον κ. Λυμπέρη.Το λαβράκι-κυνηγός και η παμφάγα τσιπούρα

Στις εγκαταστάσεις εκτρέφονται 4 είδη ψαριών: τσιπούρα, λαβράκι (που είναι και τα πιο δημοφιλή, κυρίως στο εξωτερικό), φαγκρί και κρανιό. Εδώ και περίπου 2 χρόνια εκτρέφουν και πέστροφες κοντά στον Γοργοπόταμο. Κάθε είδος λαμβάνει διαφορετική τροφή. Για παράδειγμα, οι τσιπούρες θέλουν λιγότερη πρωτεΐνη και περισσότερα λιπαρά. Από την άλλη τα λαβράκια ζητούν περισσότερη πρωτεΐνη και λιγότερα λιπαρά. «Το λαβράκι έχει συνηθίσει να τρώει οπορτουνίστικα γιατί είναι κυνηγός, οπότε έχει έναν πιο αργό ρυθμό ανάπτυξης, αλλά συνεχίζει να αναπτύσσεται σε όλη τη ζωή του, εν αντιθέσει με άλλα ψάρια –όπως η παμφάγα τσιπούρα– που όταν φτάσουν ένα ωφέλιμο βάρος αργούν πάρα πολύ να μεγαλώσουν περαιτέρω», εξηγεί ο κ. Λυμπέρης.

Δείτε τη συνέχεια στο cantina.protothema.gr