Άννα Παναγιωταρέα

Η τηλεοπτική οφειλόταν στην ιδιοφυή κάλυψη της συγκέντρωσης, από τον σκηνοθέτη Τάσο Μπιρσίμ. Εστησε σε πυλώνες κάμερες και φώτα, από το «Χίλτον» ως την Ομόνοια, τοποθετώντας προσυγκεντρώσεις σε συγκεκριμένες θέσεις. Οι δέκτες πλημμύρισαν από «λαοθάλασσα εκατομμυρίων ανθρώπων».

Την πολιτική τομή κατέστησε αναγκαία η εκλογική νίκη του Ανδρέα Παπανδρέου: ο Ευάγγελος Αβέρωφ, αναλαμβάνοντας την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, τον Δεκέμβριο του 1981, και παρακολουθώντας την ωριμότητα των δυτικοευρωπαϊκών αστικών κομμάτων, ανασυγκρότησε τις δυνάμεις της, ως μαζικού αστικού κόμματος. «Απαντώντας» στον λαϊκίστικο καταιγισμό του ΠΑΣΟΚ, χάραξε στρατηγική δυναμικής ιδεολογικής ανασύνταξης αλλά και συμβιβαστικής πολιτικής, όπου έπρεπε. Η στοχαστική προσαρμογή απέναντι στη νέα πολιτική συγκυρία αποτέλεσε τομή στην εξέλιξη της συντηρητικής παράταξης.

Πώς θυμήθηκα τις «τομές»; Οι ηγεσίες των εξ ευωνύμων στη συγκέντρωση της 28ης Φεβρουαρίου 2025 -δύο χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών- δήλωσαν: «Πολιτική τομή στα κυβερνητικά σχέδια συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών αποτελεί η σημερινή καθολική λαϊκή αντίσταση απαιτώντας άμεση προσφυγή στις κάλπες και ανάδειξη κυβέρνησης δημοκρατικών δυνάμεων για την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων». Η, ως τότε, αγραναπαυόμενη αντιπολίτευση, αξιολογώντας τις απανταχού συγκεντρώσεις, ανακάλυψε μια τεράστια δεξαμενή άντλησης ψηφοφόρων. Εκτοτε, εργαζόμενη σταχανοβιτικά, υιοθέτησε «δημιουργικά» κάθε είδους θρίλερ για την «εγκληματική κυβερνητική ενοχή». Δεν της έφτανε η τραυματική πραγματικότητα της απώλειας των 57 συμπολιτών μας; Οχι...

Τι απέμεινε από την «τομή» που απαιτούσε «συγκρότηση κυβέρνηση δημοκρατικών δυνάμεων»; Την προηγούμενη εβδομάδα, στην επιμνημόσυνη συγκέντρωση, στο Σύνταγμα, παραστάθηκαν περίπου 40.000 πολίτες έναντι της προηγούμενης του εκατομμυρίου. Στον έναν χρόνο που μεσολάβησε οι οικτρές «κατασκευές -«εξαφάνιση του 13ου βαγονιού», «νεκροί που δεν καταμετρήθηκαν», «πυρόσφαιρα που κατέκαψε τα παιδιά στο δεύτερο βαγόνι», «κάλυψη μεγαλοπαράγοντος πετρελαιοειδών για την παράνομη μεταφορά ξυλόλιου»- δεν άντεξαν απέναντι στην πραγματικότητα. «Ειδικοί επιστήμονες», με απολυτήριο Γυμνασίου, που προβλήθηκαν προς επίτευξη τηλεθεάσεων χάθηκαν. Αναπόδεικτες έμειναν καταγγελίες των ναυαγισμένων κομμάτων της Αριστεράς, της άκρας Αριστεράς αλλά και της άκρας Δεξιάς, συνεπικουρούμενες, ενίοτε, από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη. Είναι αλήθεια ότι καθυστέρησε η δίκη της οποίας η έναρξη ορίστηκε στις 23 Μαρτίου στη Λάρισα; Να αναγνωρίσουμε όλοι ότι οι επιφορτισμένοι δικαστικοί έκαναν... άθλο!

Δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας: Για την τραγωδία των Τεμπών «συνέτρεξαν» πολλά: ο σταθμάρχης, από φορτοεκφορτωτής στην αποβάθρα, προήχθη σε μηχανοδηγό -εκπαίδευση μηνός, μηδενική εμπειρία- λόγω παραδοσιακών κομματικών υποχρεώσεων. Δύο ασυνείδητοι συνάδελφοί του έφυγαν νωρίς λόγω Αποκριάς. Δεν θυμάμαι αν στάλθηκε ή όχι «τηλεγράφημα» για την αναχώρηση του επιβατικού συρμού στις ίδιες ράγες με την εμπορική αμαξοστοιχία που κατέβαινε από τη Θεσσαλονίκη. Πολιτικοί προϊστάμενοι, επιδεικνύοντας ασύγγνωστη αβελτηρία εφαρμογής της πολυδιαφημισθείσας και χρυσοπληρωμένης σύμβασης 717/2014 του ΟΣΕ -έργα σηματοδότησης και τηλεδιαχείρισης- διαβεβαίωσαν τη Βουλή ότι τα τρένα ήταν απολύτως ασφαλή. Διοικήσεις του ΟΣΕ, διοριζόμενες ανέκαθεν με κομματικά κριτήρια, αδιάφορες και παρακμιακές. Η αρμόδια Ανεξάρτητη Αρχή; Ούτε εφάνη!

Χυδαίες, επικίνδυνες πολιτικές ύβρεις -«είσαι προδότης» προς τον πρωθυπουργό-, κενές αναφορές «κακουργηματικών πράξεων», αναδείξεις «μαρτύρων» έναντι των γονέων που πενθούν, αξιοπρεπώς, τα παιδιά τους, αλλά πρωτίστως η αναδειχθείσα ως «Μάνα των Τεμπών» από σύμπασα την αντιπολίτευση και, προσφάτως, καθολικώς απορριφθείσα, ως Μαρία Καρυστιανού, δημιούργησαν «δεύτερες σκέψεις» σε χιλιάδες πολίτες που δεν προσήλθαν στο συλλαλητήριο: άλλο μάνα και άλλο πολιτευόμενη. Αλλη η επωδός «δεν πολιτεύομαι» και άλλη η δήλωση «χωρίς να κάνει καμία ανακοίνωση τίποτα ο κ. Μητσοτάκης θα καθίσει στο τραπέζι να συζητήσει με τον Ερντογάν;». Αλλο μάνα χαροκαμένη και άλλο η απαγόρευση αμβλώσεων, ζήτημα θεσμικά λυμένο, πριν από 40 έτη. Αλλο να ζητάς δικαιοσύνη για την απώλεια του παιδιού σου και πολύ... άλλο να ακκίζεσαι σε βιντεάκι ως αρχηγός κόμματος. Βλέποντας τα σχόλια, κάτω από τις αναρτήσεις της κυρίας Καρυστιανού, ήδη απέκτησε τους «οπαδούς» που της αξίζουν. Δεν θα επανέλθω.

Μια, ακόμη, διαπίστωση: ανάλογη της νοσηρής επικοινωνιακή τακτικής στην τραγωδία των Τεμπών, δεν βιώσαμε ούτε στο Μάτι με 104 θύματα, ούτε στη Μάνδρα με 25 θύματα. Υπάρχουν ευθύνες; Τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης επιδόθηκαν στον ανταγωνισμό παρουσίασης εξωφρενικών κατασκευών. Το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο δεν παρενέβη, η δε ΕΣΗΕΑ περιορίστηκε σε χλιαρή ανακοίνωση. Τα κανάλια προς επίτευξη υψηλών τηλεθεάσεων μεταβλήθηκαν σε ριάλιτι τηλεοράσεις εις βάρος της αξιοπιστίας τους. Πρόσκαιρα και τα κομματικά οφέλη της τυμβωρυχούσης αντιπολίτευσης. Στην κυβέρνηση αναλογεί η ευθύνη ότι σύρθηκε σε κατασκευασμένο διάλογο-fake news, δίνοντας φοβικές απαντήσεις. Αλλά η διερεύνηση, όπως και η ποινική απόδοση ευθυνών, στους ΟΠΟΙΟΥΣ ενόχους ανήκει στη δικαιοδοσία της Δικαιοσύνης και μόνο. Εκτίθεται η αντιπολίτευση αναγνωρίζοντας αλά καρτ αξιοπιστία στη Δικαιοσύνη.

Τα προηγηθέντα μπορεί διδάσκονται στα τμήματα Δημοσιογραφίας ως κυβερνητικός πανικός, λόγω ισχυρής συγκινησιακής κοινωνικής πίεσης, με διαχείριση φοβική έως ερασιτεχνική, συσκοτίζοντας έτι μάλλον τα πραγματικά αίτια. Αποτέλεσμα: ένα πολυπαραγοντικό δυστύχημα, απώλειας 57 νέων ανθρώπων, λόγω ανίερων κομματικών «προσόδων» παρουσιάστηκε, από ποικίλους παράγοντες, ως κυβερνητικό έγκλημα. Αλλά το απαύγασμα της ηθικής φιλοσοφίας του Πλάτωνα, ουκ αδικείν, ούτε αδικείσθαι, στο τέλος θα ισχύσει!

* «Ούτε αδικείν, ούτε αδικείσθαι», απαντά ο Σωκράτης. Πλάτων, «Γοργίας» 482C-483C.