Πέτρος Πολυχρονίδης για Γιώργο Μαζωνάκη: Η οικογένειά του ήταν πάντα εκεί για να τον σηκώνει όρθιο, νιώθω ότι τώρα δεν πρόλαβαν

Έχοντας περάσει τα παιδικά του χρόνια στην ίδια πολυκατοικία που έμενε ο Γιώργος Μαζωνάκης, ο Πέτρος Πολυχρονίδης μοιράστηκε εμπειρίες από την επαφή του με εκείνον. O παρουσιαστής μάλιστα αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο στενό δέσιμο του τραγουδιστή με την οικογένειά του και στη στήριξη που, όπως είπε, του παρείχε διαχρονικά.

Καλεσμένος στην εκπομπή «Πρώτος καφές με τη Ζήνα», τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου, ο Πέτρος Πολυχρονίδης περιέγραψε τη σχέση του με τον Γιώργο Μαζωνάκη ως μια παλιά γνωριμία από τη γειτονιά που εξελίχθηκε σε φιλική επαφή. Πιο αναλυτικά, είπε: «Δηλαδή από τη στιγμή που έφυγε από τη γειτονιά μας, ήμουν απλά ένας θαυμαστής του Γιώργου Μαζωνάκη και τον είδα πάρα πολλές φορές πάνω στη δουλειά του. Με προσκαλούσε στις πρεμιέρες του, στα γενέθλιά του. Έχω κάνει δηλαδή κοινωνικές εκδηλώσεις, αλλά δεν ένιωθα την ανάγκη να περιγράψω αυτή τη σχέση μας, διότι για μένα ήταν ο Γιώργος από τη γειτονιά. Θέλω να πω ότι μεγαλώσαμε μαζί ακριβώς στην ίδια πολυκατοικία. Θέλω να καταθέσω σε όλη αυτή την ιστορία, επειδή είναι πολύ στενάχωρο για εμάς που γνωρίζουμε την οικογένεια, είναι πολύ στενάχωρο και δεν θέλω να μπλέξω με όλη αυτή την ιστορία που γίνεται γιατί με στενοχωρεί πάρα πολύ αυτό που έγινε, το πώς έφυγε ο άνθρωπος».

Συνεχίζοντας, τόνισε πως ο τραγουδιστής από την παιδική του ακόμη ηλικία είχε δείξει την κλίση του προς τις τέχνες. «Θέλω να καταθέσω δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε καλλιτέχνης. Δεν θυμάμαι τίποτα από το Γιώργο Μαζωνάκη, που ήταν έξι χρόνια μεγαλύτερός μου, από το να προσφέρει διασκέδαση, είτε τραγουδώντας στις οικογενειακές γιορτές…», πρόσθεσε.

«Ξέρεις, κάποτε στις πολυκατοικίες οι άνθρωποι μίλαγαν μεταξύ τους, πήγαιναν στις γιορτές μεταξύ τους. Κάποτε στις πολυκατοικίες οι άνθρωποι μοιραζόντουσαν ιστορίες, σχέσεις, αγάπη, πόνο, γιορτή, τα πάντα όλα. Θυμάμαι τον Γιώργο να τραγουδάει πάντα, πάντα, από οποιαδήποτε ηλικία, από δέκα χρονών να είναι καλλιτέχνης. Τον θυμάμαι να ανεβάζει θεατρικά αυτοσχέδια γιατί ήθελε πάντα να γίνει ηθοποιός και λίγο παπάς ένα διάστημα ήθελε να γίνει», συμπλήρωσε στη συνέχεια.

Δείτε το σχετικό απόσπασμα μετά το 13:50


Ο παρουσιαστής σημείωσε ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν από μικρός αποφασισμένος να μπει στον καλλιτεχνικό χώρο: «Τον θυμάμαι πάντα να παίζει κουκλοθέατρα, να κάνει πράγματα καλλιτεχνικά. “Δεν υπήρχε καμία περίπτωση”, μου έλεγε, “εγώ θα κάνω τέχνη” και το έλεγε από μικρός. Και εμείς γελάγαμε. Δεν καταλαβαίναμε τι μας έλεγε γιατί εμείς ήμασταν έξι, επτά χρονών. Ένα που θέλω να καταθέσω είναι αυτό».

Παράλληλα, εκμυστηρεύτηκε πως ο τραγουδιστής είχε βοηθήσει διακριτικά πολλούς ανθρώπους από το περιβάλλον και τους συνεργάτες του, χωρίς αυτές οι πράξεις να γίνονται γνωστές. «Ένα δεύτερο είναι ότι ο Γιώργος έχει κάνει πάρα πολλά πράγματα και ότι ακούτε ισχύει, τα οποία ποτέ δεν μαθεύτηκαν γιατί ήταν πάρα πολύ απλός στο να βοηθάει τους ανθρώπους γύρω του, όχι τον άγνωστο, τον οποιοδήποτε, τους ανθρώπους που είναι γύρω του και το συνάφι του, τους συνεργάτες του, στα μαγαζιά, από δω, από εκεί. Πάντα είχε να τους βοηθήσει».

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Πέτρος Πολυχρονίδης υπογράμμισε τη στήριξη που του έδειχνε η οικογένειά του, κυρίως στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής και της καριέρας του. «Και ένα πιο σημαντικό που θέλω να καταθέσω, που το έχουν πει και άλλοι άνθρωποι, αλλά εγώ το λέω σαν γνώστης μέσα από την οικογένειά τους, από τις πιο αγαπημένες και δεμένες οικογένειες που έχω γνωρίσει ποτέ. Είναι απερίγραπτη η αγάπη που έδωσαν ο πατέρας στη μητέρα του και οι δύο αδερφές του σε αυτόν τον άνθρωπο. Στήριγμά του σε κάθε στιγμή του και κυρίως στις πιο δύσκολες στιγμές που είχε στη ζωή του και στην καριέρα του, γιατί είχε αρκετές δύσκολες στιγμές ο άνθρωπος και ήταν πάντα εκεί για να τον σηκώνουν όρθιο και να τον κρατούν και νιώθω ότι απλά τώρα δεν πρόλαβαν να το κάνουν».

Θυμούμενος στιγμές που μοιράστηκε με τον Γιώργο Μαζωνάκη και την οικογένειά του, ανέφερε: «Αρχικά θα πω ότι έχω πανηγυρίσει και έχω βγάλει τη φωνή μου στο Ευρωμπάσκετ του ’87, στη μοναδική έγχρωμη τηλεόραση που είχαμε στην πολυκατοικία μας, που την είχε η οικογένεια Μαζωνάκη μαζί με τον Γιώργο να φωνάζουμε για τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά. Θυμάμαι να κοιμόμαστε οικογενειακώς όλοι πάνω στις ταράτσες, στους μεγάλους καύσωνες της δεκαετίας του ’80 και να συζητάμε διάφορα πράγματα. Πολύ περισσότερο με την αδερφή του τη Μαρία, που ήμασταν πραγματικά πολύ καλοί φίλοι. Πηγαίναμε μαζί σχολείο, ήμασταν συνομήλικοι, ζήσαμε πράγματα. Τον έβλεπα ως λίγο μεγαλύτερο που πάντα τον ζηλεύαμε και ζηλεύαμε τους μεγάλους που κάνανε πράγματα και ο Γιώργος έκανε πάντα καλλιτεχνικά πράγματα».

Τέλος, θυμήθηκε ότι στη γειτονιά παρακολουθούσαν με χαρά τα πρώτα βήματα του Γιώργου Μαζωνάκη και αργότερα ένιωθαν περήφανοι για τη μεγάλη επιτυχία και την αναγνώρισή του. «Ο Μαζωνάκης το έκανε για τραγούδια που τελικά βγήκαν και γίνανε πολύ διάσημα και ήμασταν πολύ χαρούμενοι σαν άνθρωποι της γειτονιάς και πηγαίναμε στα μαγαζάκια που πρωτοτραγουδούσε στη Νίκαια, στην Κοκκινιά, μέχρι που έφυγε για την Πάτρα και αλλού και πηγαίναμε και ήμασταν πολύ χαρούμενοι που είχαμε έναν τραγουδιστή στη γειτονιά μας. Πόσω μάλλον μετά που έγινε τεράστιο όνομα, πολύ αγαπητός και ήμασταν περήφανοι και είμαστε ακόμα περήφανοι για ότι έκανε».