Η ζωή του τζέντλεμαν του ελληνικού θεάτρου Ντίνου Ηλιόπουλου: Η μεγάλη καριέρα, οι δύο γάμοι και το μήνυμα για τις γυναίκες στον τάφο του

Σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, ο Ντίνος Ηλιόπουλος κέρδισε το κοινό με το εκλεπτυσμένο χιούμορ του, το υποκριτικό του ταλέντο και την αριστοκρατική του παρουσία. Ο «Φρεντ Αστέρ της Ελλάδας» που γεννήθηκε σαν σήμερα στις 12 Ιουνίου του 1915, υπήρξε από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.

Ο τζέντλεμαν του ελληνικού θεάτρου, που συνδύασε το ταλέντο με τη σεμνότητα, κατάφερε να ξεχωρίσει σε μια εποχή που ανέδειξε μερικούς από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της χώρας. Όσο για εκείνους που τον παρομοίαζαν με τον Φρεντ Αστέρ λόγω της άνεσής του στον χορό και των εμφανίσεών του στα μιούζικαλ, εκείνος είχε τη δική του απάντηση, δηλώνοντας χαρακτηριστικά «εγώ απλώς έχω έναν έμφυτο ρυθμό, τίποτα άλλο».

Τα πρώτα χρόνια της ζωής του

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από Έλληνες γονείς. Μετά το οικονομικό κραχ του 1929, η οικογένειά του εγκατέλειψε την Αίγυπτο και εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία. Εκεί, ο ηθοποιός φοίτησε σε γαλλικό σχολείο και ήρθε σε επαφή με τον ξένο κινηματογράφο, την τζαζ μουσική και τα μιούζικαλ που σημάδεψαν τα νεανικά του χρόνια. Αργότερα, είχε αναφερθεί πολλές φορές στην επιρροή του Τσάρλι Τσάπλιν, τον οποίο θεωρούσε τον πρώτο του δάσκαλο στην υποκριτική.

Μετά την επιστροφή της οικογένειας στην Ελλάδα, σπούδασε εμπορικές επιστήμες, όμως η πραγματική του κλίση ήταν το θέατρο. Η πρώτη του απόπειρα να εισαχθεί στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου δεν στέφθηκε με επιτυχία, ωστόσο συνέχισε τις σπουδές του στη σχολή του Γιαννούλη Σαραντίδη, από όπου αποφοίτησε το 1942.

Η πορεία στο θέατρο

Το θεατρικό του ντεμπούτο πραγματοποιήθηκε το 1944 στον θίασο της κυρίας Κατερίνας. Σταδιακά συνεργάστηκε με σημαντικές προσωπικότητες του ελληνικού θεάτρου, όπως η Μαίρη Αρώνη, ο Δημήτρης Χορν, η Μαρίκα Κοτοπούλη και ο Δημήτρης Μυράτ. Μέσα από μικρούς και μεγάλους ρόλους καθιερώθηκε ως ένας ηθοποιός με ξεχωριστή σκηνική ταυτότητα.

Σημαντική υπήρξε η συνεργασία του με τον Μίμη Φωτόπουλο, με τον οποίο δημιούργησαν δικό τους θίασο. Αργότερα πρωταγωνίστησε σε θεατρικές επιτυχίες που άφησαν εποχή, όπως «Φωνάζει ο Κλέφτης», «Η Κυρία του Κυρίου», «Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης» και «Το Κοροϊδάκι της Δεσποινίδος».

Το 1963 ανέλαβε και επιχειρηματική δραστηριότητα στο Θέατρο Γκλόρια. Παρά τις καλλιτεχνικές επιτυχίες, οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισε τον οδήγησαν τελικά να εγκαταλείψει την επιχειρηματική πλευρά του θεάτρου.

Το 1975 πραγματοποίησε μια μεγάλη περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά με τις «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη, ενώ λίγα χρόνια αργότερα εμφανίστηκε και στην Επίδαυρο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Finos Film (@finosfilm_official)

Ο κινηματογράφος και οι μεγάλες επιτυχίες

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1948 στην ταινία «100.000 Λίρες». Η συνεργασία του με τη Φίνος Φιλμ αποδείχτηκε καθοριστική για την καριέρα του.

Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε με τον «Θανασάκη τον Πολιτευόμενο», ενώ ακολούθησαν πολλές δημοφιλείς ταινίες, ανάμεσά τους οι «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες», «Ζητείται Ψεύτης», «Ο Ατσίδας», «Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης», «Φωνάζει ο Κλέφτης» και «Οι Κυρίες της Αυλής».

Παρότι συνδέθηκε κυρίως με την κωμωδία, απέδειξε την υποκριτική του δύναμη και σε δραματικούς ρόλους, με κορυφαίο παράδειγμα τον «Δράκο» του Νίκου Κούνδουρου το 1956. Το μιούζικαλ παρέμεινε το μεγάλο του πάθος, δίνοντάς του την ευκαιρία να αναδείξει και τις χορευτικές του ικανότητες.

Ο γάμος με τη Χίλντεγκαρντ Βίτσερ

Ο ηθοποιός παντρεύτηκε συνολικά δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος διήρκησε ελάχιστους μήνες. Το 1963 γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του, την Αυστριακή Χίλντεγκαρντ Βίτσερ, στη Θεσσαλονίκη, την οποία παντρεύτηκε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς στον Άγιο Δημήτριο τον Λουμπαρδιάρη.


Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής του και απέκτησαν μαζί δύο κόρες, την Εβίτα και τη Χίλντα, οι οποίες ακολούθησαν καλλιτεχνική πορεία.

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος είδε αδυναμία στις γυναίκες, προσεγγίζοντας τις πάντα, όπως αναφέρεται, με ιδιαίτερη ευγένεια. Ξεχωριστή θέση στην καρδιά του είχε η Άννα Φόνσου, με την οποία είχε 30 χρόνια διαφορά ηλικίας.

Μάλιστα, το τραγούδι «Μείνε Λίγο», σε στίχους του Ντίνου Ηλιόπουλου και μουσική του Σπύρου Παππά, συνδέεται άμεσα με τη σχέση τους. Αν και δεν συγκαταλέγεται στα πιο γνωστά τραγούδια της εποχής, έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς οι στίχοι του γράφτηκαν για την ηθοποιό.

Ακούστε το «Μείνε Λίγο»

Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1962, χρονιά κατά την οποία η Άννα Φόνσου χώρισε τον Ντίνο Ηλιόπουλο και παντρεύτηκε τον θεατρικό επιχειρηματία Κώστα Παλτόγλου. Όπως έχει αναφέρει η ίδια στο «Όγδοο»: «Πήγα και παντρεύτηκα ξαφνικά και χωρίς να του πω τίποτα. Ο Ντίνος κόντεψε να τρελαθεί. Ενώ μου έλεγε, πρέπει να φτιάξεις τη ζωή σου, εγώ είμαι μεγάλος για σένα, μετά που τον άφησα, έπεσε σε απελπισία».

Η ηθοποιός είχε προσθέσει: «Τον αγαπούσα, δεν ήταν η διαφορά της ηλικίας που έφυγα. Αργότερα του ζήτησα χίλιες φορές συγνώμη, που έφυγα έτσι ξαφνικά, αλλά δεν μπορούσα να του το πω. Το μόνο που του είπα, ήταν θέλω να μείνω ένα διάστημα μόνη, να σκεφτώ, ξέρεις τώρα, αυτές τις ανοησίες που λένε οι γυναίκες όταν θέλουν να φύγουν. Στην πραγματικότητα, έβγαζα χαρτιά να παντρευτώ. Και ο Ντίνος, ανοίγει μια μέρα την εφημερίδα, και διαβάζει πως η Άννα Φόνσου παντρεύεται τον πλουσιότερο Έλληνα, τον Κώστα Παλτόγλου. Ο Παλτόγλου, ήταν ο επιχειρηματίας στο θέατρο που έπαιζα εγώ με τον Ντίνο».

Διακρίσεις και το τέλος

Για τη συνολική του προσφορά, ο Ντίνος Ηλιόπουλος τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α΄, ενώ το 1999 έλαβε το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών. Ο ηθοποιός έφυγε από τη ζωή στις 4 Ιουνίου του 2001, σε ηλικία 86 ετών, και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Στο μνήμα του υπάρχει μια πλάκα, που γράφει κατ’ απαίτησή του: «Με συγχωρείτε κυρίες μου, που δεν μπορώ να σηκωθώ».