Ο «εξουθενωμένος» μας εαυτός

Ως κεντρική αιτία για αυτό θεωρεί την επιβάρυνση που προκύπτει από την αδήριτη & κοινωνική επιταγή για συνεχή (ab aetarno) ανάληψη της ευθύνης για τον εαυτό τους από τους ανθρώπους. Μια ευθύνη που στις δημοκρατικές & συντεταγμένες κοινωνίες δικαίου καλείται ο καθένας να αναλάβει.

Επιτυχίες, αποτυχίες και αστοχίες καταλογίζονται & χρεώνονται στον μεμονωμένο άνθρωπο ενώ αντίθετα σε πιο παραδοσιακές - δεσποτικές αυταρχικές κοινωνίες θα αποδίδονταν στην αυθεντία τους (στον χαρισματικό ηγέτη).

Η κατάθλιψη  με βάση αυτήν την συλλογιστική, είναι μια ασθένεια, ένας "βάκιλος" που επιβουλεύεται την αρτιμέλεια του πολιτισμού (πολιτισμικό statues quo) μιας κοινωνίας της οποίας οι κανόνες & νόρμες (ρητές ή άρρητες) συμπεριφοράς δεν στηρίζονται στην ενοχή και στην πειθαρχία (άκαμπτη & απαρασάλευτη ηθική δεοντολογία άκρατης ηθικοκρατίας και μοραλιστικής αυστηρότητας) αλλά στην δυνατότητα ανάληψης πρωτοβουλίας και στην υπευθυνότητα.

Σε κάθε αποτυχία δουλικής προσήλωσης στα παραδοσιακά φορμαλιστικά σχήματα οργάνωσης της εκάστοτε κοινωνίας, το υποκείμενο χαρακτηρίζεται & περιχαρακώνεται ως ένοχο.

Το να αποφύγουμε το ενδεχόμενο της "αυτο-εκληρούμενης προφητείας¨να αποτύχουμε,  επιστρατεύοντας κάθε πρόσφορο  μέσο που διαθέτουμε οδηγεί στο να πιέζουμε τον εαυτό μας, να τον οδηγούμε στα όρια του,  όπως δεν το είχαμε κάνει ποτέ στο παρελθόν.

Διαβάστε περισσότερα στο Kontasou.com