Δύο αυτοκρατορίες, μία κούπα

Ο ένας είναι η πιο πετυχημένη ομάδα της Ευρώπης από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ο άλλος είναι η ομάδα που έβαλε το μπάσκετ στα σπίτια μας και συνδέθηκε με την «εκτόξευση» του αθλήματος στα μέσα της δεκαετίας του 1980. 

Και μπορεί ο τελικός να έχει ξεκάθαρο φαβορί και αουτσάιντερ, αλλά το ενδιαφέρον δεν λείπει.

Του έγινε συνήθεια 

Για τον Παναθηναϊκό η φετινή του παρουσία είναι η δέκατη συνεχής, αφού δίνει το «παρών» αδιαλείπτως από το 2005 έχοντας μάλιστα πανηγυρίσει στο φινάλε των επτά από τις εννιά διαδοχικές προηγούμενες παρουσίες του. Οι «πράσινοι», που είναι πολυνίκεις του θεσμού με 14 κατακτήσεις, θέλουν να πανηγυρίσουν στην εικοστή τους παρουσία στον αγώνα τίτλου. 

Ο Αργύρης Πεδουλάκης θα περιμένει να διαπιστώσει μέχρι λίγο πριν το τζάμπολ την ετοιμότητα του Τζέιμς Γκιστ έχοντας να συνυπολογίσει και ότι την Πέμπτη υπάρχει ο κρίσιμος αγώνας με την Ουνικάχα στη Μάλαγα. Οι «πράσινοι» τονίζουν πως αν είναι συγκεντρωμένοι και δεν δώσουν δικαιώματα, θα φτάσουν εύκολα στον πρώτο τίτλο της χρονιάς. Ο Παναθηναϊκός έφτασε στον τελικό νικώντας στα προημιτελικά το Ρέθυμνο με 83-52 στην Κρήτη και στα ημιτελικά-μετά τις έξι σερί συναντήσεις τους σε τελικό-τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ με 67-59. 

Δικαίωμα στο όνειρο 

Στον αντίποδα, ο Μίλαν Μίνιτς δεν έχει αγωνιστικά προβλήματα, αφού ετοιμοπόλεμοι είναι και οι Ζήσης Σαρικόπουλος και Νίκος Γκίκας που ξεπέρασαν τα προβλήματα που τους ταλαιπώρησαν. Οι «κίτρινοι» πήραν βαθιά βαθμολογική ανάσα μετά τη νίκη επί του Ρεθύμνου αλλά παρότι η απομάκρυνση από την ουρά της βαθμολογίας στην Α1 είναι ζωτικής σημασίας για το σύλλογο, η ιστορία και το βάρος της φανέλας επιτάσσουν να παλέψει για όσες πιθανότητες του αναλογούν στον τελικό. 

Διαβάστε περισσότερα εδώ