Τα πολλά πρόσωπα της Κεφαλονιάς

Τα παιδικά μου καλοκαίρια στην Κεφαλονιά ήταν μια κανονική γιορτή που διαρκούσε τρεις ολόκληρους μήνες.

Μουλιάζαμε για ώρες στη θάλασσα και ο καθημερινός μας στόχος ήταν να μαζέψουμε τα περισσότερα και καλύτερα κοχύλια. Στο τέλος της κάθε μέρας μαζευόμασταν όλα τα πιτσιρίκια που παραθερίζαμε στην Κουνόπετρα (παρά τη φήμη της, είχε σταματήσει προ πολλού να κουνιέται) για να πάρουμε μέρος στο διαγωνισμό κοχυλιού. Είχαμε κι άλλους πρωτότυπους διαγωνισμούς, για την καλύτερη κατακόρυφο και το μεγαλύτερο μακροβούτι, που γίνονταν στον Κουταλά και στα Μανιά. Πηγαίναμε στο λιμανάκι Βάρκες με απόχες και μαζεύαμε γαρίδες ή κάτι αξέχαστα βράδια βγαίναμε με τα πιρούνια και τα φαναράκια μας στη βραχώδη παραλία της περιοχής για να μαζέψουμε καβούρια. Και αφράλα, το αλάτι από τις αλυκές. Σήμερα την κάνω ακόμα αυτή τη βόλτα-ιεροτελεστία, κάθε τέλη του Μάη, για να μαζέψω το αλάτι της χρονιάς. Μου αρέσει η ιδέα ότι έχω μαζί μου λίγη γεύση της θάλασσας του τόπου μου στην Αθήνα, άσε που είναι ένα δώρο που εκτιμούν πολύ και οι φίλοι μου.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Travel.gr