Θανάσης Τσαλταμπάσης: «Θέλω να μεγαλώσω τρία παιδιά»

Η σκέψη πως «κάποιοι άνθρωποι είναι προορισμένοι να γεννηθούν για να κάνουν ένα συγκεκριμένο πράγμα» ήταν εκείνη που τριβέλιζε το μυαλό μου με το που τελείωνε η συνέντευξη με τον Θανάση Τσαλταμπάση. Του το ανέφερα και μου απάντησε πως είναι «μεγάλη μου τιμή να μου το λένε αυτό». Δεν ξέρω αν είναι κομπλιμέντο. Είμαι σίγουρος, όμως, πως εκείνος είναι ευτυχισμένος από τη ζωή και τις επιλογές του. «Θα ήμουν δυστυχισμένος αν δεν ήμουν ηθοποιός» μου λέει σε μια αποστροφή του λόγου του. Κι ενώ θα μπορούσε να κάτσει στην επιτυχία του και να μαζεύει επιταγές από τις κωμικές του ερμηνείες, εκείνος επέλεξε να ανεβάσει ένα δραματικό μονόλογο και να αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση ενός θεάτρου, ενώ παράλληλα θα πρωταγωνιστεί και σε ένα νέο σίριαλ. Και όλα αυτά, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του πως θέλει να κάνει οικογένεια. Θα μπορέσει να τα καταφέρει όλα αυτά; Για τον Θανάση Τσαλταμπάση, είναι ζήτημα θέλησης.

Πώς είσαι από χρόνους αυτό το διάστημα; Μπορεί να σε βρει κανείς εύκολα;
Θα με βρει εύκολα στο θέατρο Ιλίσια – Βολανάκης, αφού έχω αναλάβει την καλλιτεχνική του διεύθυνση. Έτσι, εκτός από τις ημέρες που παίζω (Τετάρτη – Κυριακή) βρίσκομαι εκεί πολύ περισσότερες ώρες και ημέρες. Πηγαίνουμε για τρεις παραστάσεις, η δεύτερη ήδη ανέβηκε, ενώ την τρίτη θα τη σκηνοθετεί ο Γιάννης Μπέζος. Επειδή όλη αυτή η διαδικασία περνάει από τα χέρια μου, από την αφίσα μέχρι την οργάνωση, πρέπει να είμαι εκεί. Επίσης, ξεκινάμε στα τέλη Νοεμβρίου τα γυρίσματα μιας νέας σειράς –καλώς εχόντων των πραγμάτων–, για να παιχτούν δυο-τρία επεισόδια πριν το 2016. Έχει τίτλο Daddy Cool και θα προβάλλεται από τον ΑΝΤ1.

Συνεπώς οι θεατρικές σου ευθύνες μεγαλώνουν. Θα πρέπει να τσεκάρεις εισιτήρια, κόστη, budget. Σε αγχώνει αυτό;
Ό,τι αφορά το κομμάτι της υποκριτικής, ακόμη και στο γενικότερο πλαίσιο, με ιντριγκάρει. Παίζω σε θέατρο από τα 9 μου, ενώ παρακολουθούσα παραστάσεις από πολύ μικρότερος. Έπειτα από τόσα χρόνια δουλειάς, έχω παρατηρήσει πως δεν μου αρέσει μόνο να παίζω, μου αρέσει και η σκηνοθεσία, αλλά και όλα όσα συμβαίνουν για να δημιουργηθεί μια παράσταση. Από τα σκηνικά και τη μουσική, μέχρι το να εξασφαλίσεις μια άνεση στο θεατή. Κάπως έτσι έφτασα να αναλάβω την καλλιτεχνική διεύθυνση, χωρίς να το καταλάβω.

Θα σε ενδιαφέρουν και οι εισπράξεις, φαντάζομαι…
Οπωσδήποτε. Όποιος λέει το αντίθετο μάλλον είναι στον κόσμο του. Για να διατηρηθεί μια παράσταση πρέπει να βγάζει τα έξοδά της. Για να το πάω και παραπέρα, εισπράξεις σημαίνει κόσμος, κόσμος σημαίνει καλύτερη αίσθηση για τον ηθοποιό. Αλλιώς παίζεις για δεκαπέντε άτομα, αλλιώς για ένα γεμάτο θέατρο. Άρα, όταν ένα θέατρο γεμίζει, είναι γεμάτα και τα ταμεία και όλα βαίνουν θετικά. Στην αντίθετη περίπτωση, αρχίζουν όλα να μην πηγαίνουν καλά. Ανήκω στους ηθοποιούς που αυτά που κάνω θέλω να τα μοιράζομαι με τον κόσμο. Δεν μου αρέσει να κάνω κάτι για να ικανοποιήσω το ναρκισσισμό ή κάποια εγωιστικά «θέλω» μου.

Στη φάση που είσαι, σε ενδιαφέρει η εμπορική επιτυχία ή να γίνει μια παράσταση που θα αφήσει παρακαταθήκη;
Η επιλογή που έχω κάνει στο έργο δείχνει πως θέλω το δεύτερο. Το ότι είμαι ένας «εμπορικός» ηθοποιός, που ο κόσμος με ξέρει και με αντιμετωπίζει καλά -ακόμη και στην πρώτη δουλειά που έκανα με την ταινία και ήταν πρώτη σε εισιτήρια-, σημαίνει πως ο κόσμος με εμπιστεύεται. Φέτος επέλεξα τον Ιώβ, που είναι δύσκολο έργο, γιατί η ψυχή μου ήθελε να κάνω αυτό το βήμα. Ένα μονόλογο, σε ένα πιο μικρό θέατρο, κάτι πιο «underground». Ήθελα να εκφραστώ μέσα από αυτό και είμαι πολύ περήφανος που τα δείγματα με κάνουν να νιώθω πως έπραξα σωστά. Από το πώς με αντιμετωπίζει ο κόσμος για την παράσταση, μέχρι τις διθυραμβικές κριτικές που γράφονται. Νιώθω πως αυτός ο ρόλος θα γίνει σημείο αναφοράς για μένα. Έχω ανακαλύψει πράγματα που δεν τα είχα δει στον εαυτό μου και αυτό οφείλεται και στο σκηνοθέτη μου, Τσέζαρις Γκραουζίνις, που είναι καταπληκτικός. Είχαμε συνεργαστεί στη Λυσιστράτη. Εκτίμησα το ταλέντο του, την αισθητική του και του ζήτησα να κάνουμε κάτι μαζί. Μου πρότεινε αυτό το έργο, λέγοντας μάλιστα «θα σου πω να κάνεις κάτι ακραίο. Μπορείς δικαιολογημένα να μου απαντήσεις “δεν το ρισκάρω”. Εγώ, πάντως, το πιστεύω».

Θεωρείς πως ήταν ένα στοίχημα;
Δεν θα το έλεγα στοίχημα. Γνωρίζω πράγματα για τον εαυτό μου, που τα ξέρω μόνο εγώ, και είχα ανάγκη να τα εξωτερικεύσω. Όχι για επίδειξη, αλλά γιατί το είχα ανάγκη ως καλλιτέχνης. Η ιστορία του Ιώβ υπάρχει 4.000 χρόνια. Μας παρουσιάζει τον άνθρωπο στα δύο άκρα του. Από εκεί που τα έχει όλα, με την ευλογία του Θεού, τα χάνει όλα σε μια στιγμή, έπειτα από παρέμβαση του Διαβόλου. Είναι κατεστραμμένος και πρέπει να βρει ένα λόγο για να ζει. Δεν ψάχνουμε τη θρησκευτική πίστη στην παράσταση, ούτε το αντίθετο, βέβαια. Είναι κάτι που συμβαίνει στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Άνθρωποι μπορεί να καταστραφούν οικονομικά από τη μία στιγμή στην άλλη. Ακόμη και σε επίπεδο φυσικών καταστροφών, πολύνεκρων δυστυχημάτων, πολέμων… Οι άνθρωποι που μένουν πίσω, λοιπόν, τι πρέπει να κάνουν; Να στραφούν στα ψυχοφάρμακα για να μην αυτοκτονήσουν; Αυτό το έργο ήταν μια ανάγκη μου να δείξω μια αισιόδοξη προσέγγιση για τη ζωή, μέσα από την ιστορία του Ιώβ. Ήταν η πρώτιστη ανάγκη μου. Και έπειτα, να δείξω ότι εξελίσσομαι ως ηθοποιός… Βέβαια, δύσκολο είδος είναι και η κωμωδία, την οποία φυσικά και δεν αντιμετωπίζω ως χαβαλέ και σαχλαμαρίτσα − γιατί υπάρχουν κάποιοι που την αντιμετωπίζουν έτσι. Η κλίση μου στην κωμωδία είναι ίσως από την ανάγκη που έχω να κάνω τον κόσμο να νιώσει καλύτερα.

Πιστεύεις στον Θεό;
Δεν μπορώ να πιστέψω πως ερχόμαστε στη ζωή, νιώθουμε όσα νιώθουμε, κάνουμε αυτά που κάνουμε, χωρίς να υπάρχει κάτι από πίσω. Δεν μπορώ να διανοηθώ αυτή τη ματαιότητα των πραγμάτων. Και δεν θέλω. Νιώθω πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, πράγμα που σημαίνει αυτομάτως κάτι που δεν μπορούμε να το συλλάβουμε και είναι πάνω από εμάς. Αν αυτό ονομάζεται φύση ή Θεός, τότε, ναι, θα έλεγα πως έχω μια πίστη. Απλά, όταν λέμε «Θεός» το μυαλό πηγαίνει σε κάτι συγκεκριμένο, το οποίο και δεν θα ήθελα να συγκεκριμενοποιήσω στο κεφάλι μου. Επειδή είμαι και της λογικής, δυσκολεύομαι να συγκεκριμενοποιώ τέτοιες έννοιες. Πάντως, δεν είμαι ούτε άθεος, ούτε μηδενιστής.

Δηλαδή ακολουθείς ως φιλοσοφία ζωής ένα δικό σου κανόνα ηθικής;
Έχω μια πηγαία ηθική και καλοσύνη. Μάλιστα, ο Ιώβ λέει: «Πρέπει να κάνω πράγματα επειδή φοβάμαι μην τυχόν με τιμωρήσει ο Θεός; Τα κάνω πρώτα γιατί τα νιώθω». Θα σεβαστώ ακριβώς το ίδιο από τον πιο ισχυρό άνθρωπο, μέχρι αυτόν που πουλά χαρτομάντιλα στα φανάρια. Δεν το κάνω από θέμα θρησκείας, έτσι νιώθω. Δεν ξεχωρίζω τον άνθρωπο ανάλογα με την κοινωνική του τάξη ή την οικονομική του κατάσταση.

Αυτή η ηθικότητα θεωρείς πως προέρχεται από τους γονείς και την ανατροφή σου;
Θεωρώ πως το περιβάλλον είναι πάνω από το DNA. Υπάρχει ένα 10% που είναι ισχυρό στο χαρακτήρα και προέρχεται από το DNA, αλλά το υπόλοιπο έχει να κάνει με το περιβάλλον όπου μεγαλώνεις. Και οι γονείς μου βλέπουν τα πράγματα όπως εγώ.

Δοκιμάστηκε η ηθική σου στην επαγγελματική σου πορεία;
Έχω δει πράγματα που θα μπορούσα να τα κάνω, αλλά θα ήταν κόντρα στην ηθική μου. Θα μπορούσα να έχω κερδίσει περισσότερα χρήματα ή να πάρω έναν καλύτερο ρόλο. Αλλά δεν τη διαπραγματεύομαι. Είναι γερά θεμελιωμένη μέσα μου.

Μπορείς να παραμείνεις ηθικός μέσα σε ένα χώρο γεμάτο πειρασμούς;
Μπορείς. Όλα μπορείς να τα κάνεις, σε όλους τους χώρους. Εξαρτάται από τους στόχους που έχεις. Κάνω αυτή τη δουλειά γιατί από μικρός ένιωθα πως ήθελα να παίζω, για κάποιο λόγο που ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω. Εκφράζομαι μέσα από αυτό. Είμαι ευλογημένος που βιοπορίζομαι κάνοντας αυτό. Θα ήμουν δυστυχισμένος αν δεν ήμουν ηθοποιός.



Ποια είναι τα χόμπι σου;
Δεν έχω. Με καλύπτει τόσο αυτό που κάνω. Ακόμη και όταν ήμουν ερασιτέχνης ηθοποιός, το έβλεπα σαν επαγγελματίας που πρέπει να κάνει τη δουλειά του άψογα, γιατί κάπου έχει να λογοδοτήσει. Ακόμη και ως ερασιτέχνης, που δεν μας ένοιαζαν ούτε τα εισιτήρια, ούτε η προσέλευση… Μας ένοιαζε μόνο να κάνουμε την πλάκα μας. Εγώ ποτέ δεν έκανα την πλάκα μου. Ούτε στις κωμωδίες κάνω την πλάκα μου. Δίνω το 100%, γιατί έτσι μου βγαίνει. Και δεν μου βγαίνει πουθενά αλλού αυτό. Ο πατέρας μου είχε μια δουλειά καλή, έτοιμη να με υποδεχθεί, μου εξασφάλιζε σίγουρο μισθό. Σπούδασα μηχανολόγος μηχανικός, αλλά δεν μου κέντρισε ποτέ το ενδιαφέρον. Ούτε ήταν ο στόχος μου τα χρήματα. Τα παράτησα όλα και κατέβηκα στην Αθήνα, όπου δεν είχα κανένα γνωστό, για να κυνηγήσω το όνειρό μου. Είμαι από αυτούς που πάνε μέχρι τέλους για αυτό που θέλουν.

Πώς το πήραν οι γονείς σου;
Αυτοί μου έβαλαν το μικρόβιο του θεάτρου. Από τα 5 βλέπω θέατρο, στα 9 μου έπαιξα την πρώτη μου παράσταση και στα 14 ήμουν στη Μελωδία της Ευτυχίας με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το ένιωθα σαν φυσικό μου χώρο. Και επειδή οι γονείς μου έχουν ανοιχτά μυαλά σκέφτηκαν πως το παιδί τους θα πρέπει να ακολουθήσει αυτό που το κάνει ευτυχισμένο. Δεν είναι ούτε οι γονείς μου fans των χρημάτων. Είμαστε μια οικογένεια που πρώτα βάζουμε τις αξίες και τα «θέλω» μας και μετά έρχονται όλα τα άλλα. Απλά μου έλεγαν «πάρε πρώτα το πτυχίο, μήπως και…». Όταν αποφάσισα να έρθω στην Αθήνα, βέβαια, το πήραν κάπως… Στη συνέχεια, βλέποντάς με και ως επαγγελματία στις παραστάσεις, να βγάζω μόνος μου τα προς το ζην, ήταν πιο ήσυχοι. Ένα χρόνο μετά τη σχολή άρχισα να δουλεύω.

Ενώ στο σανίδι και στο γυαλί βγάζεις μια ανεμελιά, στην πραγματική σου ζωή μοιάζεις πολύ πειθαρχημένος…
Σαν ηθοποιός ναι. Στην προσωπική μου ζωή δεν έχω και τόσο το πρόγραμμα και την πειθαρχία που έχω στο θέατρο. Μου αρέσει η πειθαρχία. Γι’ αυτό ταίριαξα και με τον Γκραουζίνις που έχει σπουδάσει και στην Ιαπωνία, με σκηνοθέτες για τους οποίους η πειθαρχία είναι το Α και το Ω. Είμαι πολύ της λεπτομέρειας.

Καταπιέζεις τον εαυτό σου;
Δεν θα το έλεγα. Δεν το κάνω από ανάγκη. Πειθαρχώ ηθελημένα και συνειδητοποιημένα και για κάποιο λόγο αυτό μου προκαλεί χαρά.

Είσαι καταναγκαστικός;
Στη δουλειά ναι, στο σπίτι είμαι πιο ατσούμπαλος. Για παράδειγμα, τώρα στον Ιώβ, ήθελαν να μου ράψουν και ένα δεύτερο κοστούμι, για παν ενδεχόμενο. Και σκεφτόμουν να τα φοράω εναλλάξ. Επειδή νιώθω διαφορά –που σχεδόν είναι ανεπαίσθητη–, όταν φοράω το δεύτερο πουκάμισο, δεν το επιλέγω ποτέ. Πλένω καθημερινά το πουκάμισο που φοράω στην παράσταση. Ίδιο ζευγάρι παπούτσια δεν θέλω να πάρω, γιατί νιώθω πως έχει ήδη ζήσει τις παραστάσεις του. Με βάζει σε ένα κλίμα. Ή, αν πάει καλά μια πρόβα τζενεράλε και έχω φάει εκείνο το πρωί μια μπανάνα, μπορεί και να τρώω όλο το χρόνο μπανάνα για πρωινό.

Στο Daddy Cool που ετοιμάζετε για τον ΑΝΤ1 παίζεις το ρόλο του πατέρα. Οι άντρες δεν μπαίνουμε σε αυτό το τριπάκι του να γίνουν πατέρες από παιδιά…
Ούτε φανταζόμαστε να γίνουμε γαμπροί για να βάλουμε κοστούμι.



Έχεις μπεις στο τριπάκι να σκεφτείς τον εαυτό σου πατέρα;
Πάντα έχω μια αγάπη στα παιδιά. Και έχω κάνει και παιδικό θέατρο. Μου αρέσουν τα παιδιά και η οικογένεια και βλέπω τον εαυτό μου μπαμπά. Θέλω να μεγαλώσω ένα παιδί… Και δύο και τρία. Μου αρέσει η οικογένεια, ο γάμος, ακόμη και το μυστήριο, όπου θα βρεθούμε με τους συγγενείς. Είμαι της παράδοσης.

Δεν σε τρομάζει η ανασφάλεια της κρίσης;
Αν σκεφτώ να το κάνω, που θα το κάνω, θα τα σκεφτώ όλα. Είμαι της λογικής, αλλά ακολουθώ το συναίσθημα. Σε πλαίσια, βέβαια. Είμαι των θετικών επιστημών, άρα πάντοτε βάζω σε κουτάκια και το συναίσθημα. Το κοντρολάρω.

Δεν κάνεις τρέλες;
Όχι. Τα πιο τρελά τα κάνω στους ρόλους. Γι’ αυτό και με εκφράζει τόσο αυτή η δουλειά. Γιατί πράγματα που δεν φαντάζομαι πως θα κάνω στη ζωή μου τα τολμώ πάνω στη σκηνή.

Σκέφτηκες ποτέ για τη ζωή σου πως ερμηνεύεις κάποιο ρόλο;
Όχι. Αν πάω να το παίξω στην προσωπική μου ζωή πως είμαι κάτι άλλο, φαίνεται. Είμαι ανοιχτό βιβλίο. Δεν μπορώ να παίξω στη ζωή. Ώρες ώρες νιώθω πως στη ζωή μου είμαι μέχρι και αδιάφορος. Έχω φίλους που νιώθουν πως περνάνε καλά μαζί μου και αναρωτιέμαι γιατί.

Νιώθεις ευτυχισμένος;
Νιώθω καλά, πολλές φορές πιέζοντας τον εαυτό μου. Γιατί είναι έτσι και οι συνθήκες της χώρας. Για παράδειγμα, όταν υπάρχουν εξωγενείς παράγοντες, για τους οποίους δεν φταίω, όπως οι φόροι, η αναδουλειά, οι καθυστερήσεις στις πληρωμές… Αν κάτσω να τα σκεφτώ όλα αυτά, θα μου στρίψει. Προσπαθώ να σκέφτομαι θετικά. Να νιώθω τις ευτυχισμένες στιγμές στη ζωή μου. Σχεδόν επιβάλλω στον εαυτό μου να μη με παίρνει από κάτω, ακόμη και στις μεγάλες κατραπακιές που έχω φάει. Και είμαι αυτός που θα κάνει τους ανθρώπους του να νιώσουν καλά σε μια άτυχη στιγμή τους. Ακόμη κι αν δεν είμαι καλά και ο ίδιος. Είναι σαν εσωτερική ανάγκη.

Εξετάζεις πώς είσαι ως σύντροφος;
Θέλω να είμαι καλός σύντροφος και να βελτιώνομαι. Να παίρνω, αλλά και να δίνω. Να μη θεωρώ τίποτε δεδομένο. Κι αυτό αφορά και τη συντροφικότητα. Δεν είμαι από εκείνους που δένουν τον γάιδαρό τους και μετά προχωράει η ζωή τους και δεν ξέρουν τι συμβαίνει από πίσω. Θέλω να παλεύω πάντα σε όλους τους τομείς, είτε πρόκειται για τη δουλειά, είτε για τις ανθρώπους μου. Στη σχέση μου με την Αγοραστή Αρβανίτη θέλω να ανανεώνομαι κάθε μέρα. Γι’ αυτό και κρατάει χρόνια.

Όταν δύο άνθρωποι του ίδιου επαγγελματικού χώρου κάνουν σχέση, είναι σαν να βλέπεις ένα νόμισμα. Στη μία του όψη υπάρχουν οι κοινές αναφορές και η αμοιβαία κατανόηση, στην άλλη η καθημερινή τριβή των ίδιων θεμάτων. Το νιώθεις αυτό;
Όχι. Και γενικά δεν πιστεύω στις γενικότητες. Δεν υπάρχουν συνταγές. Μπορεί δύο ηθοποιοί να έχουν μια πολύ καλή σχέση και μπορεί αντίστοιχα να φαγώνονται λόγω της δουλειάς. Ή να περνούν καλά γιατί λόγω της δουλειάς έχουν πολλά κοινά. Για εμάς είναι αλλιώς. Η υποκριτική μπήκε στη ζωή της συντρόφου μου στην πορεία. Αγάπησε την υποκριτική μέσα από εμένα. Και εντόπισα κι εγώ την κλίση αυτή που ποτέ δεν της είχε δοθεί η ευκαιρία να αντιληφθεί, γι’ αυτό και την ώθησα να ασχοληθεί.

Νιώθεις σαν μέντοράς της Αγοραστής;
Όχι. Αλλά ήμουν εγώ που την ενέπνευσα να κάνει αυτή τη δουλειά. Χαίρομαι που η σχέση μας αποτέλεσε την αφορμή για να ανακαλύψει αυτή της την κλίση. Πλέον βλέπω μια ηθοποιό να στέκεται ως αυστηρή επαγγελματίας, να την εμπιστεύεται ο Μπέζος που τη σκηνοθετεί στην παράσταση. Και επειδή γνωρίζω τον Μπέζο, ξέρω πως δεν θα έκανε τίποτα αν δεν το πίστευε. Κι ας ήμουν γνωστός του κι ας με εκτιμάει. Θα έβρισκε μια δικαιολογία για να μην την πάρει. Τη βλέπω πλέον αντικειμενικά.

Διαβάστε περισσότερα στο PEOPLE που κυκλοφορεί μαζί με το ΘΕΜΑ