Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου: Το ταξίδι της ζωής της σε βιβλίο

H Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου λατρεύει τα ταξίδια και με οδηγό της το ανήσυχο πνεύμα του ταξιδιώτη είχε την τύχη να βρεθεί κατά καιρούς σε διάφορες ενδιαφέρουσες γωνιές του πλανήτη. «Παλαιότερα, που υπήρχε χρόνος, τα ταξίδια ήταν πιο συχνά και κρατούσαν πολύ.

Τώρα πια τα μακρινά ταξίδια εμπειρίας δεν γίνονται εύκολα», λέει χαμογελώντας νοσταλγικά. Ωστόσο, η κόρη της Ζωής Λάσκαρη και του διακεκριμένου ποινικολόγου Αλέξανδρου Λυκουρέζου παραδέχεται ότι το ταξίδι που δεν θα ξεχάσει ποτέ είναι αυτό που πραγματοποίησε σε ηλικία 19 ετών στην Ταϊλάνδη: «Ουσιαστικά ήταν το πρώτο ταξίδι το οποίο έκανα χωρίς τους γονείς μου. Μια παρέα έξι ατόμων περιηγηθήκαμε στις διάφορες γωνιές της χώρας επί ενάμιση περίπου μήνα. Ηταν μια μοναδική εμπειρία, καθώς επιλέξαμε μια ελεύθερη ζωή μακριά από πεντάστερα ξενοδοχεία και πολυτέλειες που εμένα δεν μου έλεγαν τίποτα. Αν δεν ζήσεις έναν τόπο μπαίνοντας στην ουσία και στο πνεύμα του, δεν έχει νόημα να τον επισκεφθείς. Προτιμώ να είμαι ταξιδευτής παρά τουρίστας».



Η πρώτη επαφή της Μαρίας-Ελένης Λυκουρέζου με τη φωτογραφική μηχανή και τη μαγεία που μπορεί να αποτυπώσει γίνεται σε μικρή ηλικία. Οι εικόνες και οι διάφορες τεχνοτροπίες τής κεντρίζουν το ενδιαφέρουν γι’ αυτό και τελειώνοντας το σχολείο αποφασίζει να παρακολουθήσει σεμινάρια φωτογραφίας στο Λονδίνο. Οταν βρίσκεται στην Ταϊλάνδη αποφασίζει να αποτυπώσει στον φωτογραφικό της φακό κάθε εικόνα που την εντυπωσιάζει και της δημιουργεί έντονα συναισθήματα. Στην Μπανγκόκ, στο Κο Πάνγκαν, στο Τσιανγκ Μάι και στο Μάε Χονγκ Σον νιώθει τι σημαίνει απόλυτη ελευθερία: «Αναρωτιόμουν μήπως η ρουτίνα της καθημερινότητας είναι απλώς το άλλοθι και στην πραγματικότητα ταξιδεύουμε για να ταξιδέψει μαζί μας και η ψυχή μας. Στην Ταϊλάνδη προσπάθησα να αισθανθώ ως ντόπια που επιστρέφει μετά από χρόνια στην πατρίδα της. Να δημιουργήσω μια συνενοχή με την απλότητα των ανθρώπων της, με τη σκληρή καθημερινότητά τους, με τα όνειρα και τις λαχτάρες τους. Να μπω στα σπίτια τους, να μοιραστώ το φαγητό τους και το χαμόγελό τους, μα πάνω απ’ όλα τη δική τους αίσθηση του χρόνου. Η αίσθηση που με κυρίευσε τις ημέρες που έζησα εκεί ήταν αυτή της απόλυτης ελευθερίας!».

Μυρωδιές, γεύσεις και εικόνες

Η Ταϊλάνδη θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην ψυχή της Μαρίας-Ελένης με τα αρώματα, τις γεύσεις, τα χρώματα και τους ανθρώπους να πλέκονται αρμονικά σε ένα πολύχρωμο γαϊτανάκι αναμνήσεων. «Παρά τα προβλήματα και τη φτώχεια, ο κόσμος εκεί είναι χαρούμενος», λέει και συνεχίζει: «Βλέπεις χαμόγελα και έρχεσαι αντιμέτωπος με συναισθήματα που σε κάνουν να αισθάνεσαι ευτυχισμένος με πράγματα απλά. Το πρώτο αυτό μεγάλο ταξίδι της ζωής μου το θυμάμαι έντονα και για πολλούς άλλους λόγους. Ενας από αυτούς είναι ότι πέρασα μια από τις ωραιότερες Πρωτοχρονιές της ζωής μου φορώντας απλά ένα μαγιό στην παραλία όπου ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο γύρισε την υπέροχη ταινία “The Βeach”. Τη βραδιά εκείνη τα βεγγαλικά γέμισαν τον ουρανό και εμείς ευχόμασταν “happy new year” βουτώντας στη θάλασσα…».



Υπάρχουν πολλά ακόμη που θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη της Μαρίας-Ελένης, όπως η ατέλειωτη ουρά από ανθρώπους στην πλατεία του χωριού, οι οποίοι περίμεναν υπομονετικά για να πάρουν ένα τηλέφωνο από τον μοναδικό τηλεφωνικό θάλαμο της περιοχής: «Ο τρόπος ζωής μας εκεί ήταν λίγο χίπικος. Δεν υπήρχε dress code και πολυτέλεια ούτε και ιδιαίτερη επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Ακόμη και τα κινητά μας ήταν κλειστά». 



Το εν λόγω ταξίδι, εκτός από υπέροχες αναμνήσεις, «γέννησε» και αμέτρητα φωτογραφικά κλικ, τα οποία η Μαρία-Ελένη αποφάσισε φέτος να συγκεντρώσει σε ένα βιβλίο. Πρόκειται για ένα πολυσέλιδο λεύκωμα το οποίο θα κυκλοφορήσει τον Μάιο υπό τον τίτλο «Live, love, laugh», ήτοι «Ζήσε, αγάπα, γέλα». Φέρει εξ ολοκλήρου τη σφραγίδα της αφού, εκτός από φωτογραφίες, υπάρχουν σημειώσεις της, ζωγραφιές και κολλάζ. Οσο για το πώς υποδέχτηκαν το πρώτο της αυτό εκδοτικό εγχείρημα οι γονείς της, «θα έλεγα με ενθουσιασμό», παραδέχεται χαμογελώντας. «Είμαστε μια ιδιαίτερα δημοκρατική οικογένεια όπου καθένας υποστηρίζει τις επιλογές του άλλου, αρκεί οι τελευταίες να κινούνται σε λογικά πλαίσια. Είμαστε αυτό που λένε, “ένας για όλους και όλοι για έναν”». Ζωή Λάσκαρη και Αλέξανδρος Λυκουρέζος είδαν άραγε το τελικό αποτέλεσμα; «Δεν θέλησα να τους δείξω τίποτα κατά την περίοδο της δημιουργίας του βιβλίου διότι, όταν έχεις να κάνεις με δύο τόσο δυνατές προσωπικότητες, μπορείς και να μπερδευτείς. Ηθελα το βιβλίο αυτό να είναι καθαρά και μόνο… Μαρία-Ελένη!».