Η επιστροφή στο γραφείο μετά το μωρό ή αλλιώς «η Οδύσσεια μιας νέας μητέρας»  

Πριν από κάποιους μήνες ξυπνούσαμε με τον σύντροφό μου ανά τρεις ώρες για να ταΐσουμε το λιποβαρές μωρό μας. Έξω ήταν πίσσα σκοτάδι, και ο γείτονας του παραδιπλανού διαμερίσματος είχε μόλις σχολάσει από τη δουλειά του και χαλάρωνε παίζοντας μπαγλαμαδάκι. Προκειμένου να χωνέψει σωστά το παιδί, μπορεί να καθόμουν ξύπνια μέχρι και 50 λεπτά μετά το τάισμα, χτυπώντας το απαλά στην πλάτη και ακούγοντας τις ερασιτεχνικές πενιές από το βάθος του διαδρόμου. Αυτό ήταν το μόνο πράγμα που μου θύμιζε εκείνη τη στιγμή ότι υπάρχει κόσμος και έξω από το σπίτι, τα μπιμπερό και το tummy time.

 
Τότε η επιστροφή στο γραφείο μού φαινόταν σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Δεν ξέρω, ίσως πράγματι να είχαν εισβάλει στο σπίτι μου εξωγήινοι και γι’ αυτό να αισθανόμουν ότι έπαιζα σε ταινία του Λάνθιμου, χωρίς όμως να έχω καμία προοπτική για Όσκαρ ή άλλη διάκριση.

 
Το σημείο όπου συνειδητοποιείς ότι κάποτε θα επιστρέψεις στη δουλειά σου -και τον έξω κόσμο- εντοπίζεται από κάθε μητέρα διαφορετικά. Εγώ το κατάλαβα όταν κατάφερα, μήνες μετά τη γέννα, να βγάλω το παιδί βόλτα μόνη μου, χωρίς να φοβάμαι ότι θα κουτρουβαλήσει στα κακοτράχαλα πεζοδρόμια της γειτονιάς μας. Τότε παρατήρησα ξανά για πρώτη φορά τον κόσμο με τις τσάντες πλάτης και τα lunch boxes κι έλεγα μέσα μου: «Χ μέρες και σήμερα, κάποια στιγμή θα επανέλθεις στην πρότερη κατάστασή σου, θα ξαναγίνεις δημιουργική, θα ξαναδείς τους φίλους σου στη δουλειά, θα νιώσεις χρήσιμη και εκτός σπιτιού. Θα ξεσκάσεις».

Διαβάστε περισσότερα στο marieclaire.gr