Ρόουζ Μπερν: «Διακρίνω τη δουλειά από την προσωπική μου ζωή, όπως θα έπρεπε να διακρίνουμε την Εκκλησία από το κράτος»

Όταν η σύνδεση του βίντεο επιτέλους σταθεροποιείται στο Zoom, η Ρόουζ Μπερν βρίσκεται συνοδηγός σε ένα αυτοκίνητο μεταξύ δουλειάς και υποχρεώσεων που έχουν να κάνουν με τη μητρότητα, πράγμα ταιριαστό με την αφορμή για την κουβέντα μας, την τελευταία ταινία της, «If I Had Legs I’d Kick You». Σε σενάριο και σκηνοθεσία της Μέρι Μπρόνσταϊν, είναι η ψυχοθεραπεύτρια Λίντα που βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης, καθώς προσπαθεί να αντιμετωπίσει ένα ολοένα πιο άρρωστο παιδί, ένα σύζυγο που ταξιδεύει για δουλειά, μια οροφή που έχει καταρρεύσει και ένα πλημμυρισμένο διαμέρισμα, μια προσωρινή εγκατάσταση σε ένα αμφιβόλου ποιότητας παραθαλάσσιο μοτέλ και μια ατέλειωτη ουρά πελατών στο γραφείο της. Η ταινία είναι ένα μάθημα στο πώς να κάνεις το κοινό να νιώσει κλειστοφοβία για μία ώρα και 53 λεπτά, ενώ στο μεγαλύτερο μέρος του «Legs» η κάμερα βρίσκεται πολύ κοντά στο πρόσωπο της Μπερν. Η κόρη της Λίντα εμφανίζεται μόνο μία φορά· κατά τ’ άλλα, τη βλέπουμε σε μεγεθυμένα αποσπασματικά πλάνα: ένα πόδι που αιωρείται, ένα αυτί στο οποίο ψιθυρίζουν, δάχτυλα που παίζουν με το φαγητό. Η ασθένειά της είναι ασαφής, αλλά παρουσιάζει ομοιότητες με την ARFID – μια διατροφική διαταραχή βασισμένη σε φόβο και άγχος, όπου η αποστροφή προς το φαγητό ξεφεύγει από την «ιδιοτροπία» και εξελίσσεται σε σοβαρή διαταραχή. Οι γιατροί στις ΗΠΑ, όπου διαδραματίζεται η ταινία, βλέπουν τα περιστατικά να αυξάνονται. Το Butterfly Foundation βρήκε ότι στην Αυστραλία είναι εξίσου συχνή με την ψυχογενή ανορεξία, επηρεάζοντας περίπου το 3% του πληθυσμού.

Διαβάστε τη συνέχεια στο marieclaire.gr