Γκρεμίστηκε το «τείχος της μουντζούρας» δίπλα από την Καμάρα στη Θεσσαλονίκη, δείτε βίντεο
«Η Καμάρα είναι ένα μοναδικό μνημείο για τη Θεσσαλονίκη και δεν μπορεί να περιβάλλεται από μουντζούρες. Το συγκεκριμένο τείχος ήταν πάντα γεμάτο από συνθήματα και κάθε είδους μουντζούρες», δήλωσε ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων και Βιώσιμης Κινητικότητας, Πρόδρομος Νικηφορίδης
Το μικρό τοιχάκι που βρισκόταν στη «σκιά» της Αψίδας του Γαλερίου (Καμάρα), ήταν, ίσως, από τα πιο μουντζουρωμένα σημεία της Θεσσαλονίκης, καθώς συνθήματα και ακαλαίσθητα γκράφιτι «αποτυπώνονταν» στην επιφάνειά του, μετά από κάθε πορεία, συγκέντρωση ή διαμαρτυρία που πραγματοποιούνταν στο κέντρο της πόλης.
Σε μια προσπάθεια να καταστεί αξιοπρεπές το άμεσο περιβάλλον της Καμάρας, που αποτελεί έναν τόπο προσέλκυσης των επισκεπτών αλλά και σημείο συνάντησης των κατοίκων, ο δήμος Θεσσαλονίκης, με τη σύμφωνη γνώμη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, αποφάσισε να το γκρεμίσει και να δημιουργήσει μία πράσινη πλαγιά.
Όπως φαίνεται σε βίντεο του thestival.gr, το σημείο είχε αποκλειστεί με κορδέλες και επιχειρούσε μία μπουλντόζα.
«Η Καμάρα είναι ένα μοναδικό μνημείο για τη Θεσσαλονίκη και δεν μπορεί να περιβάλλεται από μουντζούρες. Το συγκεκριμένο τείχος ήταν πάντα γεμάτο από συνθήματα και κάθε είδους μουντζούρες», δήλωσε ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων και Βιώσιμης Κινητικότητας, Πρόδρομος Νικηφορίδης.
Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος υποστήριξε πως «η μάχη για τη μουντζούρα συνεχίζεται σε όλη την πόλη» τόσο με δράσεις καθαρισμού, όσο και με προσπάθειες καλλωπισμού των χώρων γύρω από μνημεία που συχνά λερώνονται από αγνώστους.
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.