Το συγκινητικό αντίο της Μίνας Βαλυράκη και του Σάββα Σαββόπουλου στη Λένα Σαμαρά με έναν πίνακα και ένα ποίημα

Η γνωστή ζωγράφος και εικαστικός Μίνα Παπαθεοδώρου – Βαλυράκη και ο καταξιωμένος ψυχίατρος Σάββας Σαββόπουλος συνεργάστηκαν σε μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική και λογοτεχνική πρωτοβουλία, θέλοντας να τιμήσουν τη μνήμη της Λένας Σαμαρά, της οποίας ο ξαφνικός θάνατος βύθισε σε θλίψη ολόκληρη τη χώρα.

Με τον πίνακα «Το πέρασμα Queensboro», τον οποίο δημιούργησε η Μίνα Βαλυράκη, αφιερωμένο στη 34χρονη κόρη του Αντώνη και της Γεωργίας Σαμαρά, και το ποίημα «Προσευχή» του Σάββα Σαββόπουλου, αποτυπώνουν τη βαθιά τους συγκίνηση και εκφράζουν την οδύνη τους για την απώλεια ενός ξεχωριστού ανθρώπου, της Λένας Σαμαρά.

Η καλλιτέχνις αναδημοσίευσε στο Facebook την ανάρτηση του ψυχίατρου η οποία έγραφε «ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Για την Λένα Σ. Το ποίημά μου «Προσευχή» συναντά το έργο της Mina Papatheodorou-Valyraki με θέμα τη γέφυρα - το πέρασμα Queensboro στη Νέα Υόρκη. Ποίηση και ζωγραφική συναντιούνται εδώ σε μια σιωπηλή συνομιλία· μια γέφυρα ανάμεσα στο φως, τη μνήμη και την απουσία της Λένας Σαμαρά».

Μάλιστα η Μίνα Παπαθεοδώρου – Βαλυράκη συνόδευσε την αναδημοσίευση με το δικό της μήνυμα: «Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ το συγκινητικό ποίημα του Savvas Savvopoulos αφιέρωμα στη ΛΕΝΑ ΜΑΣ στη Λένα της καρδιάς μου στη ΛΕΝΑ που όλη η ΕΛΛΑΔΑ ΤΙΜΗΣΕ ΟΠΩΣ ΤΗΣ ΤΑΙΡΙΑΖΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΡΕΠΕ!!! ταξιδεύει σαν ήλιος το κορίτσι μου πέρα απ την Queensboro bridge να συναντήσει τον Ήλιο το Μέγα».

Το ποίημα του Σάββα Σαββόπουλου στη μνήμη της Λένας Σαμαρά με τίτλο «Προσευχή»:

Η βροχή σε ρίχνει
στη λάσπη·
το πρόσωπό σου
ορθώνεις,
κυκλάμινο.

Στα μάτια σου
ουράνια τόξα
έσταζαν δάκρυα
από ρωγμές.

Χαρμολύπη σε σμίλευε·
τα παιχνίδια σου
χάριζες στα παιδιά.

Εσύ στις λεωφόρους
μιλούσες στους άστεγους,
ήξερες τη γλώσσα τους.
Τη νύχτα, στο φεγγάρι,
έλεγες τα μυστικά σου.
Ύστερα σιωπή.

Από μέταλλο
η γέφυρα Queensboro·
λιμουζίνες σαν σκιές,
ποδηλάτες και πεζοί
το ποτάμι αγνοούσαν.
Ο East River — αδιάφορος
για όλα.

Εσύ
στεκόσουν ανάμεσα
στο Εδώ και στο Εκεί.

Ταλαντευόσουν.

Στο γκρίζο ουρανό
περίμενες καλοκαίρι,
μα ο ήλιος σε τύφλωνε.
Ούτε κατάλαβες
τον Αύγουστο·
ήταν παγωμένος,
σαν απουσία.

Αν σε ακρογιάλι,
αν σε γκρεμό,
κάποιος σταθεί στο δειλινό,
ίσως σε δει-
στο γαλάζιο σου.