Συναυλία στην Ουάσιγκτον για τα 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον η εκδήλωση “Κύπρος '74 – Τραγούδια Οργής και Πόνου - Δημήτρη Παπαποστολου”. Την εκδήλωση διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Προμηθέας και η AΧΕΠΑ, το τμήμα 31 της ευρύτερης περιοχής Ουάσιγκτον.

      Στην εκδήλωση απηύθυναν χαιρετισμό ο πρεσβευτής της Κυπριακής Δημοκρατίας στις ΗΠΑ Ευάγγελος Σάββα (στη φωτογραφία στο βήμα του ομιλητή), και ο επιτετραμμένος της Ελληνικής Πρεσβείας στην Ουάσιγκτον Νικόλαος Σαπουντζής. Ο πρεσβευτής της Κύπρου, αφού έκανε μια συνοπτική ανασκόπηση των παράνομων ενεργειών της Τουρκίας στις 20 Ιουλίου 1974, τόνισε ότι εκδηλώσεις σαν την αποψινή “είναι πιο επιβεβλημένες απ' όσο ποτέ” και ότι το σύμβολο “Δεν ξεχνώ” είπε, “πρέπει να παραμείνει σημαία στον αγώνα μας για ελευθερία και δικαίωση”.

      Η αδελφή του συνθέτη Μαγδαληνή Κανταρτζή (στη φωτογραφία με την ερμηνεύτρια Μαρία Αναστάση-Πασχαλίδη. και τα υπολοιπα μέλη του συγκροτήματος) κατέθεσε την μαρτυρία της για το πως βίωσε ή ίδια το βράδυ της 20 Ιουλίου 1974, όταν μέσωυ του ραδιοφωνικού σταθμού του ΒΒC μεταδιδόταν ότι “τα αεροπλάνα βομβάρδιζαν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας”. “Ηταν σαν να είχαμε δεχτεί ένα δυνατό χτύπημα στο στομάχι”, πρόσθεσε. Ο συνθετης, που το 1974 βρισκόταν στην Ουάσιγκτον, βαθειά συγκινημένος από την άνανδρη τουρκική εισβολή, μελοποίησε στίχους συμφοιτητών του και τα τραγούδια κυκλοφόρησαν σε LP δίσκο, με τίτλο “Κύπρος 1974: Τραγούδια Οργής και Πόνου”. Τα έσοδα από την πώληση του δίσκου διατέθηκαν για την ανακούφιση των Κυπρίων προσφύγων.

     Ο Σπύρος Κολιαβασίλης και το οργανικό του σύνολο με την Κυπριακής καταγωγής Μαρία Αναστάση-Πασχαλίδη, απέδωσαν θαυμάσια τα τραγούδια του συνθέτη. Τραγούδια, που όπως έγραψε στην αφιερωσή του το 1974 ο Δημήτρης Παπαποστόλου, ήταν “βγαλμένα από το αίμα των αδελφών Κυπρίων”. Τραγούδια γραμμένα για την Κύπρο, με στίχους όπως, στη “μακρινή τη χώρα πρέπει να μην χωρίσουμε, ώσπου να φύγει η μπόρα” ή “ο ήλιος πάλι έσβησε στο άμοιρο νησί μας” και “η νίκη δεν κερδίζεται, τί κρίμα, με το δίκιο”. Ηταν μια πολύ βραδιά που κατασυγκίνησε το ακροατήριο.