Stefania Nazzal: Στο κυνήγι του ουράνιου τόξου

Η Στεφανία Ναζάλ αποτυπώνει το ουράνιο τόξο στα έργα της. Αυτό που βγαίνει στον ουρανό και ονειρευόμαστε να το αγγίξουμε ή εκείνο που βλέπουμε όταν κλείνουμε τα μάτια μας σε στιγμές απόλυτης ευτυχίας. Η τέχνη της ταξιδεύει σε εκθέσεις σε όλο τον κόσμο, φιλοξενείται σε γκαλερί και πωλείται σε συλλέκτες. Υπάρχει όμως και ένας ακόμα λόγος που την κάνει ξεχωριστή. Η ελληνική της ταυτότητα. Με Ελληνα πατέρα και Ελβετίδα μητέρα, η Στεφανία Φάκου, όπως είναι το πατρικό της, πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της στη Γλυφάδα, αργότερα όμως η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Ελβετία. Τις τελευταίες δεκαετίες ζει στο Ντουμπάι με τον Βρετανοπαλαιστίνιο σύζυγό της και τα τρία τους παιδιά. Η κουβέντα μας έγινε ενώ βρισκόταν στο εργαστήριό της, προετοιμάζοντας τους πίνακες που έδειξε πρόσφατα στο Art Basel Miami Beach.



Gala: Σε ποια γλώσσα θα μιλήσουμε;
Στεφανία Ναζάλ: Η μητρική μου είναι τα γαλλικά, όμως στη δουλειά χρησιμοποιώ τα αγγλικά. Τα ελληνικά τα καταλαβαίνω, αλλά έχω ξεχάσει πολλά γιατί δεν τα μιλάω συχνά. Μπορώ και να διαβάσω, αλλά μόνο τα κεφαλαία. Ερχόμαστε στην Ελλάδα κάθε καλοκαίρι για διακοπές και φέτος θα έρθω και τον Απρίλιο, γιατί έχω μια συνεργασία με τον ανθρωπιστικό οργανισμό Creaid της Μαρίνας Βερνίκου.



G.: Στα έργα σας επαναλαμβάνετε το μοτίβο του ουράνιου τόξου, ένα θέμα που δίνει άμεσα αισθήματα χαράς. Αυτός είναι ο σκοπός σας;
Σ.Ν.: Το ουράνιο τόξο δίνει μια μοναδική ευεξία, μια φρεσκάδα ανανέωσης. Το φαινόμενο αυτό καθαυτό δεν μπορούμε ούτε να το κάνουμε δικό μας, ούτε να το προσεγγίσουμε ή να το περιορίσουμε. Μέσα σε δευτερόλεπτα από τη στιγμή που το βλέπεις στον ουρανό, μαγεύεσαι, γεμίζεις γαλήνη κι ελπίδα. Μόνο για μια στιγμή. Με τα έργα μου προσπαθώ να απαθανατίσω αυτές τις άπιαστες στιγμές. Το να έχεις ένα κομμάτι ουράνιο τόξο στο σπίτι σου είναι καταπληκτικό, είναι μια πόρτα που ανοίγει στη χαρά.



G.: Εχετε επιλέξει ένα πολύ πρωτότυπο υλικό για τα έργα σας, τα κορδόνια από pvc.
Σ.Ν.: Είναι τα κορδόνια scouby doo με τα οποία πλέκαμε όταν ήμασταν μικρές. Ηθελα να χρησιμοποιήσω αυτό το κοινότοπο αντικείμενο, να επιστρέψω στην παιδική μου ηλικία και να το μεταχειριστώ με το βλέμμα ενός ενήλικα. Εχει γίνει το αγαπημένο μου εργαλείο.







G.: Τι προσπαθείτε να επικοινωνήσετε με τη δουλειά σας;
Σ.Ν.: Θέλω να δημιουργώ έργα υψηλής έντασης που θα γεννούν διάφορες ενέργειες στους θεατές τους. Κάποια είναι πιο χαρούμενα, άλλα πιο ήρεμα, άλλα πιο σκοτεινά.



G.: Πώς φτάσατε μέχρι εδώ;
Σ.Ν.: Μέσω μιας μεγάλης παράκαμψης. Ξεκίνησα σπουδάζοντας Ξενοδοχειακά στην École Hôtelière de Lausanne και κάνοντας την πρακτική μου στον οίκο Sotheby’s ανακάλυψα ότι με ενδιέφερε πολύ ο κόσμος της τέχνης. Οχι όμως από την εμπορική πλευρά. Ηθελα να δημιουργήσω. Παρακολούθησα μαθήματα στην Cyprus Academy of Arts και στο Central Saint Martins του Λονδίνου κι έτσι, έπειτα από 16 χρόνια στα ξενοδοχεία, αποφάσισα να γίνω καλλιτέχνις.

G.: Αποτυπώνονται με κάποιον τρόπο οι ελληνικές σας ρίζες στο έργο σας;
Σ.Ν.: Σκέφτομαι να κάνω μια σειρά εμπνευσμένη από το ελληνικό φως. Η Ελλάδα είναι κομμάτι της ταυτότητάς μου, ο χαρακτήρας μου είναι σίγουρα περισσότερο μεσογειακός παρά ελβετικός. Οταν ήμουν μικρή παραθερίζαμε σ’ ένα σπίτι στο Σούνιο και αυτές οι αναμνήσεις με έχουν διαμορφώσει ◆