«Κύματα»: H νέα έκθεση του ζωγράφου Θανάση Μακρή στην Δημοτική Πινακοθήκη Δήμου Αλίμου

«Κύματα»: Η νέα έκθεση ζωγραφικής του Έλληνα ταλαντούχου ζωγράφου Θανάση Μακρή στην Δημοτική Πινακοθήκη Δήμου Αλίμου παρουσιάζει στο φιλότεχνο κοινό θάλασσες και σχέδια ηρώων της Επανάστασης του 1821, ενώ αποκαλύπτουν έναν στοχαστικό καλλιτέχνη που δουλεύει το χρώμα και το σχέδιο, με περισσή γνώση και βάθος σκέψης.

Γεννημένος στην Καλαμάτα το 1955, ο Θανάσης Μακρής, υπήρξε μαθητής του Γ. Μόραλη στην Σχολή Καλών Τεχνών. Γιατί επιλέγει την θάλασσα ως θέμα? Στον λόγο του περί ζωγραφικής λέει χαρακτηριστικά : « `Εχω μια έντονη σχέση με το υγρό στοιχείο γιατί γεννήθηκα στην Καλαμάτα. Το σώμα θυμάται. Δανείζεται μνήμες από το συλλογικό ασυνείδητο που υπάρχουν πριν γεννηθούμε Ερχόμαστε γεμάτοι πληροφορίες κάποιες από τις οποίες επεξεργαζόμαστε στη ζωή σε συνδυασμό με τα βιώματά μας…».

Γιατί ο τίτλος «Κύματα» στην νέα του έκθεση; Σύμφωνα πάντα με τον ζωγράφο, το κύμα γίνεται ζωγραφικό γεγονός, όταν αφουγκράζεται τις δονήσεις της ποιητικής του διάστασης.Ο Μακρής καλείται να αναπτύξει, όπως λέει ο ίδιος, τις προσωπικές του αγωνίες πάνω στις δύο διαστάσεις του τελάρου. « Η χειρονομία είναι το μέσον και έχει λυτρωτικό χαρακτήρα…»

Εδώ και χρόνια παρακολουθούμε την πορεία αυτού του γήϊνου καλλιτέχνη που έχει στο ενεργητικό του πολυάριθμες εκθέσεις την Ελλάδα, ατομικές και ομαδικές, με αγαπημένο θέμα την θάλασσα και το βουνό, συγκεκριμένα τον Ταϋγετο.
Με στιβαρή και πυκνή πινελιά, ο ζωγράφος προβληματίζεται πάνω στο τοπίο καθώς και στο ελληνικό φως, το οποίο αντιμετωπίζει με θάρρος λέγοντας πως το βασικό του χαρακτηριστικό είναι η γενναιοδωρία και που αν συγκρουστείς μαζί του θα σου δώσει τα πάντα. Ακόμα και το αποκορύφωμα στην αγριότητα της εντάσεώς του.

Περιγράφοντας τα στάδια της δημιουργίας και εξέλιξης ενός έργου τέχνης, ο Θανάσης Μακρής μοιάζει να κατέχει ταλέντο και σκέψη συνδυασμένο με μαεστρία.

Τι συμβαίνει όμως στην τελική μορφή του έργου τέχνης? Ο καλλιτέχνης απαντά : « Σημαίνει ότι ο ζωγράφος τολμάει να βουτήξει μέσα στο απύθμενο χάος της ύπαρξης με τη λαχτάρα ενός παιδιού κι όταν επιστρέφει στην «πραγματικότητα», κουβαλάει μαζί του ίχνη από το άγνωστο, καθότι δεν φοβάται το χάος και αφού είναι μέσα στο χάος.
Τέλος, όντας γνήσιος και αυθεντικός άνθρωπος και δημιουργός, απαντά εύστοχα στην ερώτηση γιατί στην εποχή της ψηφιακής θάλασσας, να ζωγραφίζει την ίδια την θάλασσα. Κάτι, σαν γιατί ο αναγνώστης να συνεχίζει να αγοράζει βιβλία αφού μπορεί να περιηγείται στο διαδίκτυο.

Και δω ο Μακρής δίνει την τελευταία του απάντηση : « Σε αυτήν την αφθονία, νιώθω μεγαλύτερη την ανάγκη να ζωγραφίζω πίνακες…Ζούμε ψυχρούς, αμήχανους και αντι-ερωτικούς χειμώνες στην Τέχνη. Ας την ζεστάνουμε με μερικές καλά ζυγισμένες πινελιές ».