Μπάμπης Κούτρας

Η απαίτηση του Ρώσου προέδρου για πληρωμή σε ρούβλια μπορεί να μην πέρασε σε αυτή τη φάση, αλλά είναι βέβαιο ότι θα επανέλθει. Προς το παρόν η Ευρωπαϊκή Ενωση εξακολουθεί να χρηματοδοτεί την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία σχεδόν με 1 δισ. ευρώ την ημέρα. Οταν ο Ρώσος πρόεδρος αισθανθεί ότι έχει τις αντοχές να κλείσει τη στρόφιγγα του φυσικού αερίου, ας μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα το πράξει. Ολοι μπορούν να καταλάβουν ότι όσο η Ε.Ε. εξαρτάται από το αέριο και το πετρέλαιο της Ρωσίας είναι εύκολα εκβιαζόμενη. Επρεπε να το είχε καταλάβει πολλά χρόνια πριν όταν σχεδίαζαν τους αγωγούς χωρίς να έχουν τη διορατικότητα που επιβάλλουν οι στρατηγικές αποφάσεις. Δεν υπήρξε πότε plan b, δεν προέβλεψαν την κρίση, ούτε καν την «τρέλα» του Πούτιν.

Επαναπαυμένη στην... καλοπέραση, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι οι συνθήκες αλλάζουν. Και τώρα βρέθηκε βαριά εκτεθειμένη. Οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας δεν προχώρησαν με τη δέουσα ταχύτητα και ο ρυπογόνος λιγνίτης εγκαταλείφθηκε προκαταβολικά. Ολοι είμαστε με το περιβάλλον, αλλά... θύματα είναι μόνο οι Ευρωπαίοι. Η Κίνα και η Ινδία εξακολουθούν να στηρίζουν την παραγωγή ενέργειας στον άνθρακα και οι Ηνωμένες Πολιτείες στο επίσης ρυπογόνο σχιστολιθικό πετρέλαιο. Είναι ανάγκη να σωθεί ο πλανήτης και να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή, αλλά σε αυτό πρέπει να συμφωνήσουν όλοι ή σχεδόν όλοι και πάντως όχι μόνο οι Ευρωπαίοι.

Η Ευρώπη για μία ακόμη φορά βρίσκεται αντιμέτωπη με τις επιλογές της και τις αδυναμίες της. Η μεταφορά του υγροποιημένου αερίου από τις ΗΠΑ δεν αντιμετωπίζει ούτε το πρόβλημα της επάρκειας, ούτε το θέμα της ακρίβειας. Είναι και λίγο πιο ακριβό ακόμη και από αυτό που στέλνει ο Πούτιν. Αρα το μόνο που θα... κερδίσει η Ευρώπη είναι να κάνει πιο πλούσιες τις ΗΠΑ, εκτός από τη Ρωσία. Οι επόμενοι μήνες θα είναι δύσκολοι από κάθε άποψη. Πληθωρισμός μαζί με ύφεση είναι ο χειρότερος συνδυασμός που θα μπορούσε να συμβεί. Θα λυγίσει τις εθνικές οικονομίες και θα τσακίσει τα νοικοκυριά.

Ο κίνδυνος είναι άμεσος και σοβαρός αλλά, παρ’ όλα αυτά, η Ευρώπη διστάζει. Ο πόλεμος και οι συνθήκες έκτακτης ανάγκης θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν κάθε μέτρο όσο σκληρό και... αντιθεσμικό και αν ήταν. Εδώ, όμως, δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο ελάχιστο. Δηλαδή στη θέσπιση πλαφόν στα κέρδη των εταιρειών που παράγουν ενέργεια από φυσικό αέριο. Εξακολουθούν και ανέχονται αυτή την πρωτοφανή κλοπή των πολλών από τους λίγους, γιατί ούτε οι ποσότητες φυσικού αερίου έχουν μειωθεί, ούτε ο Πούτιν έχει αυξήσει τις τιμές. Να δούμε μέχρι πότε θα συνεχίσουν αυτή την τακτική. Ισως μέχρι να μην έχει μείνει τίποτα όρθιο.