Δημήτρης Παγαδάκης

Δεν τους αρκούσε μια εκδήλωση με θέμα τις υποκλοπές και την ευρύτερη σχέση τους με το κράτος δικαίου. Αν ήταν έτσι στεγνή , μόνοι τους θα γκρίνιαζαν, μόνοι τους θα χειροκροτούσαν τους εαυτούς τους.

Η μιζέρια, βλέπετε, θέλει παρέα. Αλλά και πάλι όσοι και να μαζεύονταν δεν έφταναν για το σόου . Αναγκαστικά για να το κάνουν πιο ελκυστικό κότσαραν το τίτλο «Μένουμε Ευρώπη» και του κρέμασαν ένα παράταιρο, σπαραξικάρδιο σχεδόν ερωτηματικό.

Με τη πρόθεση αυτού του απατηλού σημείου στίξεως ανέβασαν το φιλοτεχνημένο μελόδραμα τους στη σκηνή. Και κουβάλησαν ως ατραξιόν μερικούς κορυφαίους συνταγματολόγους που δεν ανήκουν στον ιδεολογικό τους χώρο. Νομίζοντας ότι θα τους καθιστούσαν ως πρόθυμα παπαγαλάκια τους.
Στη πραγματικότητα οι σκηνοθέτες της παράστασης αναζητούσαν ένα επιστημονικό υπόβαθρο- μια και οι πολιτικά χρήσιμοι ηλίθιοι έχουν πλέον εξατμιστεί- για να αβαντάρει το προκάτ σενάριο της. Λογικό. Χωρίς ισχυρούς ακαδημαϊκούς γκεστ σταρ με δυνατές απαγγελίες το θεατρικό δρώμενο τους «Μένουμε Ευρώπη;» θα πήγαινε ολοσούμπιτο άπατο.

Πίστευαν πως οι καλεσμένοι δημοκρατικοί και ευρωπαιστές καθηγητές θα ενίσχυαν με το κύρος τους τα ρητορικά επιχειρήματα του κόμματος που έπαιξε τυχοδιωκτικά στα ζάρια την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Τι δεν την έπαιξαν; Ελάτε τώρα;

Δεν πέρασαν δα και αιώνες από τότε που για το κόμμα της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης το ευρώ δεν ήταν φετίχ. Τότε που ζητιάνευε ρούβλια από το Πούτιν, εκλιπαρούσε το Μαδούρο για πετρέλαιο, θα «έκοβε» δραχμές στο Νομισματοκοπείο. Ψέματα;

Πώς λοιπόν έπιασε σήμερα τη Κουμουνδούρου πρεμούρα με το ενταξιακό μέλλον της χώρας στην Ευρώπη; Επί της ουσίας δεν επρόκειτο καν για αγωνία. Απλώς έστησαν ένα προσχηματικό κάδρο για να εξυπηρετηθεί βολικά η ατζέντα της. Ένα επιτήδεια προσχεδιασμένο πλαίσιο που αποσκοπούσε ώστε οι προσκεκλημένοι ομιλητές να υιοθετήσουν την μόνιμη αφήγηση της.

Αυτή που με δυο λόγια περιγράφει την Ελλάδα ως καχεκτική, Ορμπανικού τύπου, δημοκρατία που ολισθαίνει, αν δεν έχει πλήρως εκτραπεί, στο αυταρχισμό ή ακόμη και στο ολοκληρωτισμό. Μια χώρα που την απεικονίζει ως ανελεύθερη, με χειραγωγημένο Τύπο, έρμαιο των παρακρατικών πρακτικών της κυβερνητικής εξουσίας.

Με αυτή την ιδεοληπτική συλλογιστική το συμπέρασμα, ανεξάρτητα αν ισχύει, προκύπτει αβίαστο. Τι δουλεία έχει αυτή η χώρα στην Ευρώπη της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, των θεμελιωμένων ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων, της εγγύησης του διεθνούς δίκαιου; Η ειρωνεία είναι ότι το διερωτώνται αυτοί που προετοίμαζαν την Ελλάδα για ασύμμετρα καταστροφική πορεία εκτός Ευρωζώνης με το διχαστικό τους δημοψήφισμα.

Ασφαλώς και οι, εκτός του ψυχαναγκαστικού χώρου των διοργανωτών της εκδήλωσης , έγκυροι καλεσμένοι συνταγματολόγοι δεν «μάσησαν» στη αμπαλαρισμένη με μεταξωτές κορδέλες σκοπιμότητα του Σύριζα.

Δεν του έκαναν το χατίρι να τους μετατρέψει σε κομπάρσους του. Χωρίς αποχρώσεις και αστερίσκους δεν μπήκαν καν στη νοητική διαδικασία του η οποία πρόβαλε δήθεν έντρομη το ενδεχόμενο κίνδυνο για την ευρωπαϊκή ένταξη της χώρας.

Προφανώς γιατί κάθε μηδαμινή έστω ταύτιση μαζί της θα τους έκανε ουρά στην ημερήσια κομματική του διάταξη. Αυτήν που τσαλαβουτά άκριτα στην υπεράσπιση των ανοιχτών συνόρων , προμοτάρει το μπάχαλο στα πανεπιστήμια, μοιρολογεί την υποτιθεμένη «άταφη Μαρία». Και προς ενθάρρυνση της Ερντογανικού επεκτατισμού με την εργαλειοποίηση των μεταναστών θέλει να γκρεμίσει τον φράκτη του Έβρου.

Πόσο μάλλον, κάθε αποδοχή στοιχείων της πλατφόρμας του, θα τους συστράτευε με τους στολισμένους παραισθήσεις ευρωβουλευτές του Σύριζα; Εκείνους που απείχαν στο Ευρωκοινοβούλιο στο ψήφισμα επείγουσας σύσταση ειδικού διεθνούς δικαστηρίου για το σφαγέα Πούτιν και τσιράκι του στη κρεατομηχανή κατά της Ουκρανίας Λουκασένκο.

Αναπόδραστα η σκόνη, που επιχείρησαν εκβιαστικά να σηκώσουν τα τερτίπια της Συριζαικής υποκρισίας, καταλάγιασε. Μάταιος κόπος. Έτσι κι αλλιώς σε μια ιστορική συγκυρία πολλαπλών και αλλεπάλληλων κρίσεων το προβοκατόρικο ερωτηματικό για το αν μένουμε Ευρώπη περιττεύει. Ταυτίζεται ολέθρια με το αν θέλουμε ακαριαία και ξεροί «να μείνουμε στο τόπο». Μακριά από τη μέριμνα για τη Δικαιοσύνη, τις ελευθερίες και τις συλλογικές αξίες που εγγυάται η Ευρώπη

Συντονίζεται τελικά με τον αν θέλουμε να «μείνουμε λιωμένο παγωτό» αποδημώντας από την ευρωπαϊκή κανονικότητα. Την ίδια κανονικότητα για την οποία ένα μοντέρνο, αλλά με εμφυλιοπολεμικά μυαλά, στέλεχος του Σύριζα έχει διαμηνύσει πως «δεν βολεύει ποτέ την αριστερά»!