Δημήτρης Δανίκας

Τουτέστιν, σε πρόσφατη παραφθορά, το γνωστό και πολυδιαφημισμένο δίλημμα «Δημοκρατία ή Νέα Δημοκρατία;».

Με μια εντελώς πρόχειρη αναγωγή, αυτό το δίπολο καταλήγει ως εξής. Με τον Αλέξη «to Be» (ζούμε, υπάρχουμε). Με τον Κυριάκο «not to Be» (πεθαίνουμε, παρακμάζουμε, δεν υπάρχουμε).

Οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι ως εξής: ο Αλέξης σε ρόλο Αμλέτου. Ο Κυριάκος στον ρόλο του Κλαύδιου, αδελφού και δολοφόνου του βασιλιά. Και προφανώς ο Νίκος Ανδρουλάκης, αν φυσικά συμμαχήσει με τον Κυριάκο, στον ρόλο της Γερτρούδης, μητέρας του Αμλετ, χήρας του δολοφονημένου βασιλιά της Δανιμαρκίας και συνεργός στον φόνο του συζύγου της.

Τα τρία αυτά πρόσωπα είναι μέλη της ίδιας «οικογένειας». Οπως στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Και οι τρεις αρχηγοί μεγάλων κομμάτων. Ο Αμλεταλέξης υπήρξε «βασιλιάς» και τώρα «πρίγκιπας», δηλαδή αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης που διεκδικεί τον «θρόνο», δηλαδή την πρωθυπουργία της Σωρρακώσταινας.

Ο Κλαύδιος, δηλαδή ο Κυριάκος, αφού πρώτα δολοφονήσει τον βασιλιά αδελφό του, στη συνέχεια αναρριχάται στον θρόνο. Η μεταφορά είναι οφθαλμοφανής. Διότι ο Κυριάκος θεωρείται, κυρίως από τους αμετανόητους παλαιοπολιτικούς της Δεξιάς, ως προσωρινός «ενοικιαστής» της Νέας Δημοκρατίας. Περίπου σφετεριστής.

Μάλιστα σε μια τέτοια μεταφορά εμπλέκονται οι δύο κλασικοί, αυθεντικοί «ηγεμόνες» της Δεξιάς, τουτέστιν ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής. Οι οποίοι, ως γνωστόν και από καιρού εις καιρόν με δημόσιες τοποθετήσεις, όπως για τις «επισυνδέσεις», εκφράζουν τις διαφωνίες τους και τηρούν αποστάσεις ασφαλείας, ως γνήσιοι «ιδιοκτήτες» μακράν του «ενοικιαστή».

Ως εκ τούτου, ο Κυριάκος, σφετεριστής του «θρόνου» της Σωρρακώσταινας. Ο Αμλετ, δηλαδή ο Αλέξης, ο εκδικητής και λυτρωτής, αυτός που επαναφέρει τη δημοκρατική ομαλότητα στο «βασίλειο» της Δανιμαρκοελλάδας. Και ο Ανδρουλάκης, υποχείριο, υποκινούμενος και συζυγοκτόνος του «βασιλιά».

Τώρα ποια εκ των γυναικών ταιριάζει στην εικόνα της Οφηλίας, σφόδρα ερωτευμένης με τον Αμλετοαλέξη, είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό. Μπας και ο Γιάνης; Ο Βαρουφάκης φυσικά. Μπας και ο «εξαφανισμένος» Ευκλείδης Τσακαλώτος; Μάλλον ο τελευταίος.

Οπως και στο έργο, έτσι και εντός των παρασκηνίων του ΣΥΡΙΖΑ. Αφού στην αρχή ο Αμλετ φλερτάρει με την Οφηλία, όπως ο Αλέξης με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, στη συνέχεια, με την αλλόκοτη συμπεριφορά του την τρελαίνει κι έτσι εκείνη καταφεύγει στην αυτοκτονία.

Οπου «εξαφάνιση» έτσι και «αυτοκτονία». Ο περιορισμένος ρόλος του Τσακαλώτου, οι ελάχιστες, σχεδόν μηδενικές δημόσιες και τηλεοπτικές εμφανίσεις του προσομοιάζουν, μεταφορικά, με την «αυτοκτονία» της αθώας Οφηλίας.

Με απλά λόγια, το δίλημμα «Δημοκρατία ή Νέα Δημοκρατία» είναι ένα πρώτης τάξεως προπαγανδιστικό στρατήγημα του Αλέξη Τσίπρα, ώστε εκείνος να καρπωθεί τον ρόλο του αυθεντικού διαδόχου του θρόνου. Ωστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να κατοχυρωθεί ως «δολοφόνος» της Ελληνικής Δημοκρατίας. Και ταυτοχρόνως με αυτόν του «δολοφόνου» και ο άλλος ρόλος. Εκείνος του σφετεριστή και προσωρινού «βασιλιά» στον «θρόνο» της Νέας Δημοκρατίας. Ως υπενθύμιση και προς αγαλλίαση των εσωτερικών αντιπάλων του που θεωρούνται αυθεντικοί επίγονοι του μεγάλου ιδρυτή, του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Αυτό το στρατήγημα, μαζί με τις πλάγιες μεταφορές και αναφορές στον «Αμλετ» του Σαίξπηρ, διαθέτει πολλές «στρώσεις». Η πρώτη και η πιο απλή, προς κάθε ψηφοφόρο, λέει πως Δημοκρατία και Νέα Δημοκρατία έννοιες ασυμβίβαστες και μεταξύ τους εχθρικές.

Ταυτόχρονα και πλαγίως ενοχοποιεί κάθε πολίτη που θα ψηφίσει Νέα Δημοκρατία και Κυριάκο Μητσοτάκη. Και θα είναι ένοχος επειδή η Νέα Δημοκρατία δεν είναι υπέρ της Δημοκρατίας. Επομένως, λογικό και παρεπόμενο το ακόμα τελικό συμπέρασμα που προκύπτει, μηχανικά, από αυτή την προπαγανδιστική αυθαιρεσία: αφού αυτό το κόμμα είναι αυταρχικό, αντιδημοκρατικό και μάλλον φασιστικό, θα τολμήσεις εσύ να το ψηφίσεις;

Εξαιρετική απάντηση σε αυτό το προπαγανδιστικό ταχαριστερό στρατήγημα η ρήση του Φρανσουά Μιτεράν: «Δημοκρατία είναι επίσης το θεσμικό δικαίωμα να λες ανοησίες».