danikas_dimitris

Τα διαμάντια είναι παντοτινά

Δημήτρης Δανίκας

Παρακάμπτω τον ορυμαγδό με Νίκο Παππά και Χρήστο Καλογρίτσα. Παρακάμπτω τον εσμό, τον πολτό, το «ηθικό πλεονέκτημα», το «μαγαζί», τον «Λευκό» (κατάμαυρο) «Οίκο» τα παραμάγαζα και την ομηρία του Αλέξη Τσίπρα. Να πιάνεις τη μύτη σου

Όλα αυτά τα προσπερνάω λόγω Ennio Morricone. Το έτερον-στη μουσική-ήμισυ του Sergio Leone, δηλαδή του Ιταλού σκηνοθέτη που πρώτος αυτός αναγνώρισε τα προσόντα της εμβληματικής φιγούρας ενός Clint Eastwood

Ο Μορικόνε λοιπόν είναι ο τρίτος μιας απίστευτης και δημιουργικής παρέας Ιταλών με πρώτο, κατά χρονολογική σειρά, τον Giovanni Fusco, μόνιμο συνεργάτη ταινιών του Μικελάντζελο Αντονιόνι. Με δεύτερο, χρονολογικά, τον «θεό» της μελωδίας Nino Rota. Η έμπνευση και η υπογραφή Soundtracks ταινιών του Φεντερίκο Φελίνι αλλά (κυρίως) του Godfather. Αυτός ο μοναδικός μελωδός εγκατέλειψε πολύ νωρίς τον μάταιο τούτο κόσμο. Με τρίτο (χρονολογικά) τον Ενιο Μορικόνε. Που εκτός των άλλων είναι ο μουσικός στο Γουέστερν του Κουέντιν Ταραντίνο «Οι μισητοί οκτώ»

Και με τελευταίο τον Nicola Piovani των αδελφών Ταβιάνι, αγαπητό φίλο τον Μάνου Χατζιδάκι, βραβευμένο με Οσκαρ για την ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι «Η ζωή είναι ωραία» και παλιότερα μουσικό της ταινίας του Περικλή Χούρσογλου «Ο κύριος με τα γκρι»

Πως προέκυψε όλη αυτή η πρωτοφανής και κατακλυσμιαία πλημμυρίδα κορυφαίων συνθετών; Μα φυσικά από την ξέφρενη παραγωγή ταινιών του Ιταλικού κινηματογράφου από το τέλος του πολέμου μέχρι αρχές της δεκαετίας του ογδόντα

Πως προέκυψε αυτή η ξέφρενη παραγωγή Ιταλικών ταινιών; Με δολάρια. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Αμερικανοί παραγωγοί επένδυαν και κάπως έτσι διευρύνθηκαν τα όρια της Τσινετσιτά. Αμερικανοί ηθοποιοί συμμετείχαν σε πολλές Ιταλικές παραγωγές. Αλλά και τούμπαλιν. Δηλαδή Ιταλοί έκαναν καριέρα στο Χόλιγουντ

Ο Σέρτζιο Λεόνε με Κλιντ Ιστγουντ. Ο Κλιντ Ιστγουντ στην Ιταλία διεύρυνε τους ορίζοντές του. Ο Λεόνε στις ΗΠΑ και ο Ενιο Μορικόνε καθώς και ο Νίνο Ρότα οι δύο πιο περιζήτητες υπογραφές από κάθε μεγάλο Αμερικανό σκηνοθέτη

Δύο τα παράδοξα αυτού του γάμου Cinecitta με Hollywood. Το πρώτο πως με αμερικανικά κεφάλαια χρηματοδοτήθηκαν αντι-συστημικές, να μην πω αριστερές, μέχρι και κομμουνιστικές Ιταλικές ταινίες. Και το δεύτερο πως Ιταλοί μεγάλοι παραγωγοί επένδυαν κι αυτοί σε αμερικανικές παραγωγές. Πρωτοφανές

Υπάρχει και ένα τρίτο παράδοξο που ονομάζεται «Spaghetti Western». Δηλαδή το αμερικανικό Γουέστερν της Αγριας Δύσης και του Χόλιγουντ, ως ρεπλίκα, ως καρικατούρα αλλά και ως καλοκουρδισμένος μηχανισμός. Ο Σέρτζιο Λεόνε και κάποιοι άλλοι, αλλά κυρίως αυτός, αναδείχθηκαν πρωταθλητές αυτού του επικερδούς και άκρως διασκεδαστικού «σπορ»

Η τριπλέτα Σέρτζιο Λεόνε-Ενιο Μορικόνε-Κλιντ Ιστγουντ θεωρείται και είναι από τις πιο μυθικές και τις πιο δημοφιλείς. Με απλά λόγια αυτοί οι Ιταλοί με τα «απομεινάρια» του Χόλιγουντ, με τα «σκουπίδια» κατάφεραν να δημιουργήσουν διαμάντια. Σκεφτείτε και μόνο το «Κάποτε στη Δύση» αλλά και το «Κάποτε στην Αμερική» ( Once Upon a time in America). Με Ιταλό σκηνοθέτη (Λεόνε), με έξι Ιταλούς σεναριογράφους, με Ιταλό συνθέτη (Ενιο Μορικόνε) και με πρωταγωνιστές Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζέιμς Γουντς, Ελίζαμπεθ ΜακΓκόβερν

Και για να τελειώνω. Όταν ακούγεται το όνομα Σέρτζιο Λεόνε όλα τα σκηνοθετικά θηρία του Χόλιγουντ υποκλίνονται. Και όταν ακούγεται το όνομα Ενιο Μορικόνε όλοι μα όλοι οι αγγλόφωνοι συνθέτες προσκυνούν!

Diamonds are Forever. Τα διαμάντια είναι παντοτινά!
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

ΣΧΟΛΙΑ (4)

λεων

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΔΑΝΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ...ΠΑΡΑΚΑΜΠΤΗΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ "ΟΜΗΡΙΑ¨ ΤΑΧΑ ΜΟΥ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ.ΘΕΟΜΠΑΙΧΤΗ...

Νηρεας

Shirley Bassey...!!

Βασιλης

Υπεροχες ταινιες και μουσικη.Ακομα ανατριχιαζω στον εισαγωγικο ηχο της φλογερας απ το Καποτε στην Αμερικη.

@

Τα διαμάντια είναι παντοτινά (και φυσικά ο Μορικόνε), όμως οι αριστερές ιδέες δεν είναι. Η μεγαλύτερη δε απάτη που σερβίρεται ακόμα και σήμερα ως η παντοτινή αλήθεια του σύμπαντος είναι πως οι αποκαλούμενοι αριστεροί είναι εξ ορισμού προοδευτικοί και δημιουργικοί για την κοινωνία, ενίοτε ειρωνικοί περιπαίκτες του συστήματος. Δεν ξέρω πόσο περήφανος νιώθει ένας καλλιτέχνης όταν τον περιορίζουν οι άλλοι σε αυτό το άχαρο κομματικό στερεότυπο για προσωπική κατανάλωση, αλλά σίγουρα αυτό δεν αναδεικνύει την δύναμη της αυτάρκειας και της ελευθερίας που οφείλει να αποπνέει η τέχνη. Βλέπετε, υπάρχει μια θεμελιώδης αντίφαση μεταξύ της ιδεολογικής προπαγάνδας και της τέχνης και οι καλλιτέχνες μάλλον θα ήθελαν να μείνουν αθάνατοι για το δεύτερο.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία