Στα 94 του κρατάει τσάπα, δουλεύει στα αμπέλια και φτιάχνει το δικό του κρασί: «Με κουράζει να κάθομαι μέσα»

Στα 94 του χρόνια, ο Seu Luiz δεν δείχνει να έχει καμία διάθεση να αφήσει την τσάπα, τα αμπέλια και το κρασί του. Στην ύπαιθρο του Rio Grande do Sul, στη Βραζιλία, συνεχίζει να φροντίζει τα κλήματα, να δουλεύει τη γη και να φτιάχνει το δικό του κρασί, συντηρώντας μια καθημερινότητα που για πολλούς θα έμοιαζε αδύνατη σε αυτή την ηλικία.

Ο ίδιος, όμως, το βλέπει αλλιώς. Δεν αντιμετωπίζει τη δουλειά ως βάρος, αλλά ως τρόπο ζωής. Η φράση που αποδίδεται στον 94χρονο αγρότη τα λέει σχεδόν όλα: αυτό που τον κουράζει περισσότερο δεν είναι το χωράφι, αλλά το να μένει ακίνητος μέσα στο σπίτι. Κάπως έτσι, μια απλή αγροτική ιστορία έγινε μικρό viral παράδειγμα αντοχής, πείσματος και αγαστής σχέσης με τη γη.

Το σπίτι με τα ξύλα από δύο εκκλησίες
Γεννημένος στις 13 Μαρτίου 1932, ο 94χρονος αγρότης μεγάλωσε μέσα στη σκληρή καθημερινότητα της υπαίθρου. Από μικρός δούλευε στα χωράφια, καθάριζε εκτάσεις, κουβαλούσε πέτρες για μάντρες και βοηθούσε στις καλλιέργειες με φασόλια, σιτάρι και καλαμπόκι. Θυμάται ακόμη εποχές που η δουλειά γινόταν με γυμνά πόδια, ακόμη και μέσα στο κρύο.

Το σπίτι του Seu Luiz δεν είναι απλώς το μέρος όπου μένει. Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας του, χτισμένο με ξύλα που προέρχονταν από δύο παλιές εκκλησίες. Μέσα σε αυτό υπάρχουν ακόμη ο ξυλόφουρνος, το παλιό ραδιόφωνο και η φωτογραφία του γάμου στον τοίχο, μικρές λεπτομέρειες που δείχνουν μια ζωή σχεδόν ολόκληρη δεμένη με το μέρος.

Σπίτι φτιαγμένο με ξύλο από δύο εκκλησίες

Εκεί έζησε με τη γυναίκα του 66 χρόνια γάμου. Τη γνώρισε σε έναν χορό, σε μια εποχή που, όπως θυμάται, όλα ήταν πιο αυστηρά και οι μεγαλύτεροι πρόσεχαν τους νέους. Μετά τον θάνατό της, έμεινε μόνος στο σπίτι, αλλά δεν σκέφτηκε να αφήσει την ύπαιθρο. Στα παιδιά του λέει πως όποιος είναι της γης, μένει στη γη.

Η οικογενειακή του ιστορία έχει την ίδια σκληρή ρίζα. Ο πατέρας του και οι θείοι του είχαν φύγει από το Σάο Πάολο με τα πόδια για να εγκατασταθούν στον Νότο της Βραζιλίας. Ο πατέρας του απέκτησε 15 παιδιά και στο σπίτι όλοι έπρεπε να βοηθούν. Η δουλειά δεν ήταν επιλογή, ήταν επιβεβλημένη καθημερινότητα.

Πριν τα αμπέλια και το κρασί γίνουν τα βασικά και κυρίαρχα μοτίβα της ζωής του, υπήρχε και η μουσική. Ο Seu Luiz έπαιζε γκάιντα μαζί με τον αδερφό του, τον Vitório, και περπατούσαν πάνω από 20 χιλιόμετρα για να παίξουν σε γάμους, γιορτές και τοπικά γλέντια. Έχει πει μάλιστα πως όταν πεθάνει, θέλει η γκάιντα να βρίσκεται στην αγρυπνία του.

Στα 94 του χρόνια, ο κ. Λουίζ ξεκινάει νωρίς τη μέρα του και δεν αφήνει πίσω του την τσάπα ή τις δουλειές στο αγρόκτημα.

Παρά το εγκεφαλικό που πέρασε, την επέμβαση και τις δυσκολίες της ηλικίας, συνεχίζει να κατεβαίνει στο κελάρι, να προσέχει το κρασί που ζυμώνει στα βαρέλια, να κόβει ξύλα, να καθαρίζει το χωράφι και να φροντίζει τα ζώα. Παραδέχεται πως δεν έχει πια τις ίδιες δυνάμεις και πως το ανέβασμα στον λόφο τον δυσκολεύει. Όμως η πόλη δεν είναι για εκείνον.

Αυτό που τον κουράζει, λέει, δεν είναι η τσάπα, ούτε τα αμπέλια, ούτε το χωράφι. Είναι να μένει μέσα στο σπίτι χωρίς να κάνει τίποτα.

www.gazzetta.gr