Την τελευταία επιθυμία του Αντώνη Λυμπέρη εκπλήρωσε η Έλενα Μακρή, αποκαλύπτοντας πως σκόρπισε την τέφρα του στη Ρήνεια και στο λιμανάκι της Δήλου.
H χήρα του εκδότη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον Νοέμβριο του 2024, ήταν καλεσμένη την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στην εκπομπή «Το Πρωινό» όπου μεταξύ άλλων μίλησε για το κενό που έχει αφήσει η απουσία του, αλλά και για την καθημερινότητά της τα τελευταία δύο χρόνια.
Όπως ανέφερε η Έλενα Μακρή, ο σύζυγός της ήθελε η τέφρα του να σκορπιστεί σε μέρη που είχαν συνδεθεί με όμορφες στιγμές της κοινής τους ζωής.
Η ίδια περιέγραψε την εκδρομή που έκανε με την οικογένειά της για να πραγματοποιήσει την επιθυμία του, λέγοντας: «Φέτος έκανα την εκδρομή για να εκπληρώσω την τελευταία επιθυμία του άντρα μου. Ήθελε να σκορπιστεί στα μέρη όπου περάσαμε αυτές τις όμορφες στιγμές. Σκόρπισα την τέφρα του στη Ρήνεια και στο λιμανάκι στη Δήλου. Ήταν μία οικογενειακή εκδρομή που τα είχε όλα: κλάμα, γέλιο, αναμνήσεις που έφεραν γέλιο. Ήμασταν εμείς ξανά και αυτός. Σε έναν μήνα κλείνουν δύο χρόνια».
Δείτε το βίντεο
Μιλώντας για την απώλεια του Αντώνη Λυμπέρη και τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το πένθος, η Έλενα Μακρή εξήγησε ότι δεν θεωρεί πως ο θάνατός του είναι κάτι που μπορεί να ξεπεραστεί, ενώ τόνισε ότι εξακολουθεί να τον αισθάνεται κοντά της.
Όπως είπε ωστόσο, αυτό που θα ήθελε να αφήσει πίσω της είναι οι δύσκολες στιγμές των τελευταίων χρόνων της ζωής του: «Δεν ξεπερνιέται, μαθαίνεις να ζεις με αυτό. Νιώθω ότι ο Αντώνης κατοικεί μέσα μου, στην ψυχή μου, στο μυαλό μου. Δεν ξεπερνιέται και άλλωστε γιατί να ξεπεραστεί; Άλλωστε δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα. Αυτό που προσπαθώ να διαπραγματευτώ είναι οι χειρότερες στιγμές που ζήσαμε και ήταν τα τελευταία τρία χρόνια Θα ήθελα αν ήταν δυνατό να σβήσουν αυτές οι στιγμές».
Έρευνα του Douleutaras σε συνεργασία με το ELTRUN του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, αποτυπώνει τις τάσεις και τις προκλήσεις που διαμορφώνουν την καθημερινότητα των σύγχρονων επαγγελματιών
Σε μια εποχή όπου η γεωπολιτική αβεβαιότητα, οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και ο διεθνής ανταγωνισμός επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητες των κρατών, η παραγωγική βάση μιας χώρας αποκτά ξανά στρατηγική σημασία.