Το τελευταίο ηχητικό ντοκουμέντο της Αλίκης Βουγιουκλάκη: Όπως με τη Μέριλιν, πολλά θα ειπωθούν για μένα, όταν δεν θα υπάρχω πια, ποτέ δεν πήγα να στήσω έναν μύθο

Σε μία εξομολόγηση είχε προχωρήσει η Αλίκη Βουγιουκλάκη σε μία από τις τελευταίες της συνεντεύξεις. Μιλώντας στον δημοσιογράφο Παναγιώτη Φύτρα η αείμνηστη ηθοποιός είχε υποστηρίξει πως η πραγματική της αξία θα αναγνωριζόταν μετά τον θάνατό της. Η ίδια πίστευε ότι τα πιο ουσιαστικά γύρω από το πρόσωπό της θα λέγονταν και θα γράφονταν, αφού θα είχε φύγει από τη ζωή.

Στο ηχητικό ντοκουμέντο που παρουσιάστηκε στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα», την Παρασκευή 19 Ιουνίου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη ακούγεται να λέει: «Έχουν να ειπωθούν, να γραφτούν, πολλά κι όταν εγώ δεν θα υπάρχω πια. Κι ίσως τότε να γραφτούν τα σημαντικότερα και να ειπωθούν τα πιο ουσιαστικά. Να είμαστε ρεαλιστές και να βλέπουμε τη ζωή όπως είναι και όπως συνεχίζεται όταν εμείς φεύγουμε απ’ τη ζωή». 

Στην ίδια συνέντευξη, η πρωταγωνίστρια του ελληνικού κινηματογράφου είχε κάνει ένα παραλληλισμό με τη Μέριλιν Μονρόε, ξεκαθαρίζοντας παράλληλα πως τα λεγόμενά της δεν προέρχονταν από κάποιο παράπονο. «Και δείτε τι γίνεται με τη Μέριλιν Μονρόε. Πόσες εκδόσεις βιβλίων έχουν γίνει, πώς έχουν γραφτεί, πόσα έχουν ειπωθεί. Πιστεύω ότι θα γίνει το ίδιο με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τι να κάνουμε; Έτσι πιστεύω. Διάφορες εκδοχές, πολλά θα ειπωθούν κι ίσως πολλά θα μου αναγνωριστούν τότε. Δεν έχει πίκρα αυτό που λέω. Όχι ίσα ίσα, με ικανοποιεί», είχε εξομολογηθεί.

Ακολουθεί το ηχητικό ντοκουμέντο

Μεταξύ άλλων, είχε διευκρινίσει πως δεν επεδίωξε ποτέ να γίνει μύθος. Παράλληλα, είχε εκμυστηρευτεί πως στη μακρόχρονη καριέρα της υπήρχαν στιγμές που ίσως δεν έζησε ουσιαστικά. Όπως είχε πει: «Ποτέ δεν πήγα να στήσω έναν μύθο. Ο μύθος άμα είναι στημένος καταρρέει. Αυτός δημιουργείται μέσα από την αλήθεια. Κατάλαβες; Το ψέμα πρέπει να ‘ναι αληθινό, αγάπη μου. Το ψέμα για το ψέμα είναι άδικο. Σε όλη αυτή την πορεία μπορεί να έχω ξεχάσει να ζήσω. Να ζήσω με την έννοια την ουσιαστική. Να ζήσω απλά, μικρές χαρές και ανθρώπινες λύπες». 

Τέλος, είχε σημειώσει: «Όλα σε μένα είναι συγκλονιστικά, συνταρακτικά, μεγάλα, εκκωφαντικά. Τόσο που δεν μπορώ πολλές φορές να τα αντέξω. Αλλά προσπαθώ και για να ξαναγυρίσουμε, αν γινόταν το ίδιο, αν αυτό το χρέος το είχαν όλοι οι άνθρωποι απέναντι σε ένα ολόκληρο λαό, όπως είναι ο υπέροχος ελληνικός λαός, θα είμαστε σίγουρα η πιο ευτυχισμένη χώρα, όχι μόνο των Βαλκανίων ή της Ευρώπης, του κόσμου».