Θάνος Ασκητής: Ενας θυμωμένος γιος...

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
family

Το σήμερα ξαναφέρνει το χθες. Ο νέος δεν φεύγει γιατί δεν μπορεί και ο γονιός δεν του ανοίγει την πόρτα γιατί δεν θέλει. Ποια είναι όμως τα όρια της ενίσχυσης του παιδιού μας μπροστά στο δικό του αύριο;

Η οικονομική κρίση ξανάφερε την οικογένεια και τα μέλη της κάτω από την ίδια στέγη, αφού η οικονομική συμπίεση των νέων ανθρώπων δεν επιτρέπει τον απογαλακτισμό και το άνοιγμα των φτερών τους που κουρνιάζουν μέσα στο γονεϊκό περιβάλλον. Μάλιστα όσα περισσότερα έχει ο γονιός, τόσα ίσως και παραπάνω ζητάει πολλές φορές το παιδί, που βολεύεται σε αυτή την αμφίδρομη σχέση με βασικό αποτέλεσμα την περαιτέρω καθήλωσή του στο οικογενειακό περιβάλλον και την αδυναμία του να αποκτήσει μαχητικότητα, διεκδικώντας το δικό του ξεπέταγμα και τον τρόπο ζωής που θα έπρεπε να έχει αναζητήσει μετά τα 25 του χρόνια.

Εκεί οριοθετήθηκε η πραγματική ανεξαρτησία ειδικά του άνδρα, ο οποίος ουσιαστικά μετά τον Στρατό δεν επέστρεφε στην οικογένειά του. Οσο και αν η μάνα και ο πατέρας ένιωθαν τον αποχωρισμό, η πραγματικότητα οδηγούσε τον νέο άνθρωπο στο δικό του ταξίδι και στην προσπάθεια να τα καταφέρει μόνος του.

Εάν παρέμενε στο σπίτι, οι γονείς αύξαναν τις παροχές στο ζεστό γάλα που ερχόταν στο κρεβάτι, κυρίως του γιου, ο οποίος ξύπναγε μετά τις 12 κουρασμένος, αφού τα χρήματα έπεφταν για να μην του λείψει κάτι ή, ακόμη καλύτερα, για να νιώθει πιο άνετα και χαλαρά στην εφησυχασμένη ζωή του. Φυσικά μετά τα 30-35 ο νέος άρχισε να πνίγεται από τη γονεϊκή υπερπροστασία, οι τσακωμοί ήταν το καθημερινό πηγαινέλα του παιδιού που δεν μεγάλωνε και του γονιού που καταλάβαινε τον φαύλο κύκλο στον οποίο έμπαινε, ενώ όλη η οικογένεια ζούσε μια νοσηρή κατάσταση.

Το σήμερα ξαναφέρνει το χθες. Ο νέος δεν φεύγει γιατί δεν μπορεί και ο γονιός δεν του ανοίγει την πόρτα επειδή δεν θέλει. Ποια είναι όμως τα όρια της ενίσχυσης του παιδιού μας μπροστά στο δικό του αύριο; Πότε ο γονιός αποδεσμεύεται εν μέρει από αυτούς τους ρόλους και το παιδί παίρνει τη ζωή στα χέρια του; Το σενάριο μάλιστα γίνεται πιο τραγικό όταν ο γονιός δέχεται πίσω το χωρισμένο παιδί του πιθανά μαζί με κάποιο εγγόνι, καθώς φορτώνεται τα στόματα που πρέπει να θρέψει εκείνο και τις ψυχικές φορτίσεις που κουβαλάει ο γιος ή κόρη μέσα από έναν διαλυμένο γάμο.

Πάντα οι γονείς στη χώρα μας κουβαλάνε τα λάθη των παιδιών τους, αλλά και τα παιδιά πληρώνουν τις κακές πολιτικές της οικογένειας και, φυσικά, της ίδιας της Πολιτείας που τους οδήγησε στην απελπισία και τους καθήλωσε στο έδαφος όταν η απογείωση ξεκινούσε με το πέρας των σπουδών τους. Γι’ αυτό και ο γονιός, έχοντας το σύνδρομο του μυρμηγκιού, συνεχώς μαζεύει στερώντας από τον εαυτό του υλικές απολαύσεις, χτίζει σπίτια και φτιάχνει προίκες (σήμερα περισσότερο για το αγόρι!), εν ολίγοις παγιδεύεται στη συνεχή ανακύκλωση της αγωνίας του τι θα γίνει το παιδί του όταν αυτός πεθάνει και πώς θα ζήσει αν ο ίδιος δεν του εξασφαλίσει το μέλλον και τη συνέχειά του.

Αυτή η σκηνή παίζεται σχεδόν σε όλα τα ελληνικά σπίτια - μάλιστα αν υπάρχει ένας ισχυρός και δημιουργικός γονιός, φορτώνεται στην πλάτη του πολύ περισσότερα από αυτά που οφείλει να δώσει στο παιδί του. Θα κλείσω με μία φράση ενός νέου που ο θυμός για τον πατέρα του έβγαινε έξω από τα παράθυρα του γραφείου μου, λέγοντάς μου χαρακτηριστικά μπροστά στη γυναίκα του: «Να πάει να δανειστεί, να μη με γένναγε!

Πρέπει να μου δώσει γιατί εγώ δεν έχω και γιατί εκείνος οφείλει να με στηρίξει σαν πατέρας». Αραγε, τι θα μπορούσα να πω σε αυτόν τον αχάριστο νέο που αντί να δει πώς θα χρησιμοποιήσει τα χέρια και τα πόδια του μαζί με το μυαλό του αναζητούσε ευθύνες για τη δική του ζωή στον «κακό» γονιό του;


Από τον δρα Θάνο Ε. Ασκητή
νευρολόγο-ψυχίατρο, πρόεδρο του Ινστιτούτου
Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

Ινστιτούτο Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, τηλ.: 210 7789890, δωρεάν Συμβουλευτική Γραμμή Σεξουαλικής Υγείας 210 7797979 - Δευτέρα - Παρασκευή 10.00-14.00 και
16.00-20.00. Για θέματα άρθρων
που θα θέλατε να γραφτούν, παρακαλώ ενημερώστε μας
(e-mail: thanosaskitis@askitis.gr)

Διαβάστε περισσότερα άρθρα του Θάνου Ασκητή εδώ

ΣΧΟΛΙΑ (7)

Λουλη

μεσα πέφτεις κ καλα τα λες... κ ουτε να σκοτώνεις την ωρα σου δε πρεπει με τέτοιους γιατι όταν θα καταλάβεις ότι εχεις μπλεξει θα είναι αργα! Το μονο ταλεντο που εχουν αυτά τα παιδια είναι ο τροπος τους να γινονται φορτικοι κ να υποχρεώνονται σε αλλους χωρις ποτε να ανταποδιδυν φυσικα.

Λούλης

Κατά καιρούς έχω κάνει παρέα με τέτοια άτομα (άνδρες και γυναίκες). Όλοι τους είναι ίδιοι. Όλοι τους είναι εξαρτημένοι, είτε από τους γονείς τους είτε από τα αδέλφια τους οι οποίοι τους φιλοξενούν και φυσικά τους συντηρούν. Όταν ένας ενήλικας στην φορολογική του δήλωση δηλώνει "φιλοξενούμενος", είναι άστα να πάνε. Δεν διαφέρει σε πολλά από έναν 12χρονο. Αφού κι οι δυο τους φιλοξενούμενοι είναι, κι οι δυο τους μαμοθρευτα είναι. Άρα, με εξαρτημένο άτομο, όσων ετών κι αν είναι, δεν μπορείς να κουβεντιάσεις τίποτα απολύτως. Θέμα χρόνου είναι να σου φορτώσει τα προβλήματά του!

Λούλης

Άτομο το οποίο έχει περάσει τα 30 και μένει ακόμη με τους γονείς του, δεν πίνουμε ούτε καφέ μαζί του, εκτός κι αν θέλουμε να μπλέξουμε με προβλήματα.

Δεν κοιταω ηλικιες και γονεις

Εγω ξερω κατι ατομα που μπορει να μην μενουν πλεον με τους γονεις τους αλλα ειναι απο τα χειροτερα λαμογια οπως και τα πιο προστυχα και διεφθαρμενα που εχω γνωρισει. Το τελευταιο παντως που κοιταω ειναι αμα καποιος μενει με τους γονεις του η οχι

Λούλης

Μα αυτός που μένει με τους γονείς του, δεν έχει να σου πει τίποτα, ούτε να σου προσφέρει τίποτα. Αφού ούτε στον εαυτό του δεν έχει να προσφέρει, ούτε φυσικά μπορεί και να τον συντηρήσει. Άρα, τι ψάχνεις να βρεις σε ένα τέτοιο άτομο; Εκτός κι αν θέλεις να σκοτώνεις την ώρα σου μαζί του. Εννοείται φυσικά ότι τα λαμογια και τους διεφθαρμένους και λοιπούς τέτοιους χαρούμενους, θα τους συναντήσεις στα ανεξάρτητα άτομα και όχι στα μαμμόθρεφτα. Κι αυτό διότι τα μαμοθρεφτα, για ότι κι αν κάνουν, πρέπει πρώτα να έχουν την έγκριση των γονιών τους. Οι γονείς τους έχουν την τελευταία κουβέντα και όχι οι ίδιοι!

Τουλης

Εσύ λουλη πόσο χρονών είσαι και με ποιον μενεις

Λούλης

Εγώ έχω φύγει από το πατρικό μου σπίτι σε ηλικία 17 ετών!

Τουλης

Ναι αλλά μας γράφεις συνέχεια για τον πεθερο σου.Αυτος σε ζει

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

lab

Πρόκειται για ένα δίκτυο Ερευνητικών φορέων και Ογκολογικών κλινικών που στοχεύει στο συντονισμό και αξιοποίηση ολόκληρου του επιστημονικού δυναμικού της χώρας που δραστηριοποιείται στον αναδυόμενο αυτόν τομέα της Ιατρικής

nosok_865

Με εξαιρετικά επείγον έγγραφό της προς τις διοικήσεις των Υγειονομικών Περιφερειών η ηγεσία της Αριστοτέλους ζητεί να συνεχιστεί η καταβολή των αποδοχών του επικουρικού προσωπικού «χωρίς να χρειάζεται η προηγούμενη θεώρηση των αντίστοιχων ενταλμάτων πληρωμής»