Η άγνωστη απόπειρα δολοφονίας του Στάλιν από τους Γερμανούς τον Σεπτέμβριο του 1944

Μια σχεδόν άγνωστη ιστορία, το σχέδιο και η προσπάθεια δολοφονίας του Στάλιν από τους Γερμανούς, το φθινόπωρο του 1944 θα μας απασχολήσουν στο σημερινό μας άρθρο. Βασικός πρωταγωνιστής της ήταν ο Πιοτρ Ιβάνοβιτς Σίλο που αυτομόλησε στους Ναζί το 1942. Φανατικός αντικομμουνιστής εκπαιδεύτηκε σκληρά από τους Γερμανούς για να σκοτώσει τον Στάλιν. Το σχέδιο ήταν πολύ καλά οργανωμένο, αλλά απέτυχε, γιατί είχε γίνει γνωστό στα υψηλά σοβιετικά κλιμάκια από την αντικατασκοπεία τους στο Βερολίνο. Στην ελληνική βιβλιογραφία, ίσως η μοναδική σχετική αναφορά υπάρχει στο άρθρο του Ιάκωβου Χονδροματίδη «Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ», στο περιοδικό «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», ΤΕΥΧΟΣ 33, ΜΑΪΟΣ 1999. Ο κύριος Χονδροματίδης, Διπλωματούχος Στρατιωτικής Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Άαχεν έχει ασχοληθεί σε βιβλία του εκτενώς και με θέματα που αφορούν τα χρόνια της γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα, τον Χίτλερ, τον Ρόμελ κ.ά.

Η αυτομόληση του Πιοτρ Ιβάνοβιτς Σίλο στους Ναζί

Τη νύχτα της 30/31 Μαΐου 1942 στο Ανατολικό Μέτωπο, μια ομάδα Ρώσων ανιχνευτών, υπό την ηγεσία του Ανθυπολοχαγού Πιοτρ Ιβάνοβιτς Σίλο(1909-1952) προσπάθησε να διασπάσει τις γερμανικές γραμμές. Δεν τα κατάφερε όμως, καθώς η νύχτα ήταν φεγγαρόφωτη. Κάποιοι Ρώσοι σκοτώθηκαν, άλλοι κατάφεραν να διαφύγουν, ενώ ο Σίλο προσχώρησε στους Γερμανούς.

Όπως τους είπε, ο πατέρας του ήταν Συνταγματάρχης και γαιοκτήμονας στα χρόνια του τσάρου. Δολοφονήθηκε από τους μπολσεβίκους και ο ίδιος, Ανθυπολοχαγός του Σοβιετικού Στρατού πλέον έψαχνε την ευκαιρία να αυτομολήσει στους Γερμανούς και να εκδικηθεί τους μπολσεβίκους.

Κάποια μυστικά των Σοβιετικών που αγνοούσαν οι Ναζί και τους είπε ο Σίλο δεν έπεισαν τόσο τη γερμανική αντικατασκοπεία. Έστειλαν τον Σίλο σ’ ένα στρατόπεδο Ρώσων αιχμαλώτων και του ζήτησαν να εντοπίσει τους κομισάριους του ΚΚΣΕ και τους κατασκόπους των Σοβιετικών σε αυτό και να τους καταδώσει. Πραγματικά, ο Σίλο κατέδωσε πολλούς συμπατριώτες του, κάτι που οδήγησε σε θετικά σχόλια και κρίσεις των προϊσταμένων του, στον φάκελο «Πολίτοφ» που είχε ανοίξει γι’ αυτόν. Οι αξιωματικοί της Gestapo που παρακολουθούσαν την πορεία του τον χαρακτήριζαν «έξυπνο, ικανότατο και πεισματάρη», που είχε όλα τα προσόντα τα οποία θα χαρακτήριζαν έναν «αδίστακτο τρομοκράτη».

Για τον Σίλο ενημερώθηκε ο SS Brigandefuhrer (Υποστράτηγος) Σέλενμπεργκ του Τμήματος 6 της Κεντρικής Υπηρεσίας Κρατικής Ασφαλείας (RSHA). Αυτός ανέθεσε την εκπαίδευσή του στον Γκεόργκ Γκράιφε, έναν πανύψηλο υπαξιωματικό των SS που είχε μεγαλώσει στη Ρωσία και μιλούσε άψογα ρωσικά. Ο φάκελος «Πολίτοφ» συμπληρώθηκε με μια ακόμα θετική έκθεση. Φαινόταν ότι ο Σίλο ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος που αναζητούσαν ο Σέλενμπεργκ και ο Σκορτσένι, ο θρυλικός Ταγματάρχης, επικεφαλής των Γερμανών κομάντος που απελευθέρωσαν από το ξενοδοχείο «Κάμπο Ιμπερατόρε» στο οροπέδιο του Γκραν Σάσο, τον Μπενίτο Μουσολίνι (Σεπτέμβριος 1943).Ο Ντούτσε είχε καθαιρεθεί από το Ανώτατο Φασιστικό Συμβούλιο και τέθηκε υπό κράτηση στο ξενοδοχείο στο Γκραν Σάσο. Τον αντικατέστησε ο Στρατηγός Πιέτρο Μπαντόλιο, που είχε καταλάβει την Αλβανία το 1939 και ήταν ο ιθύνων νους των Ιταλών στον πόλεμο με την Ελλάδα, όπου όμως όλες οι ευθύνες του βατερλό έπεσαν στον Βισκόντι Πράσκα…

Η μύηση του Σίλο στην επιχείρηση «Panzerfaust» («Αντιαρματική γροθιά») για τη δολοφονία του Στάλιν

Σταδιακά, ο Γκράιφε άρχισε να αποκαλύπτει στον Σίλο ότι προοριζόταν για μια ειδική αποστολή στη Μόσχα. Αυτό έγινε περίπου έναν χρόνο μετά τη λιποταξία του. Ο Γκράιφε γνώριζε τι ακριβώς θα έκανε ο Σίλο, αλλά δεν του το αποκάλυψε. Και ο ίδιος ο Ρώσος όμως είχε καταλάβει ότι δεν είχε περιθώρια επιλογών. Αν δεν αναλάμβανε την αποστολή γνώριζε ότι θα τον εκτελούσαν οι Γερμανοί. Ο Σίλο δεν μισούσε τους συμπατριώτες του. Ήταν όμως απίστευτα αντικομμουνιστής. Είχε συμπαραταχθεί με τον Στρατηγό Βλασόφ (δείτε σχετικό άρθρο μας στις 12/05/2025). Πίστευε ότι το μέλλον της Ρωσίας θα εξασφαλιζόταν από ένα αναίμακτο σύστημα αστικής δημοκρατίας και δυναμικού φασισμού. Σε έκθεσή του για τον Σίλο, αρκετά χρόνια αργότερα, ο Γκράιφε ανέφερε: « Ήταν κάτι περισσότερο από ένα ηφαίστειο. Ένας πάρα πολύ δραστήριος και ενεργητικός άνδρας. Δεν γνώριζε συμβιβασμούς και μισούσε τον κυνισμό περισσότερο από καθετί στη ζωή του. Επειδή ταξίδευε συχνά στη Σοβιετική Ένωση(ενν. ως αξιωματικός του Κόκκινου Στρατού) και συναναστρεφόταν πολύ κόσμο κατόρθωσε και έμαθε την κοινή γλώσσα των εγκληματιών. Αν και λίγο ιδιόρρυθμος ήταν γενικά ένας πολύπλευρος άνθρωπος, σκληροτράχηλος μαχητής όταν χρειαζόταν και γνώριζε τη χρήση όλων σχεδόν των όπλων και των εκρηκτικών μηχανισμών. Θα έλεγα όμως ότι δεν του ήταν εντελώς αδιάφορο να πολεμήσει μαζί μας εναντίον των συμπατριωτών του…».

Η αλλαγή ταυτότητας του Σίλο – Η ψυχολογική προετοιμασία για την επιχείρηση «Panzerfaust»

Την άνοιξη του 1943, οι Γερμανοί πίστευαν ακόμα στη νίκη. Ο Γκράιφε είπε στον Σίλο: «Η αποστολή θα σου φέρει δόξα, τιμές και χρήματα. Αγωνιζόμαστε και οι δύο για την κοινή υπόθεση: την εξόντωση του Μπολσεβικισμού. Αυτό θα γίνει πιο εύκολο μόλις εξουδετερωθεί ο Στάλιν».

Ακολούθως, ο Σίλο «έγινε» ο Ταγματάρχης Πιοτρ Ιβάνοβιτς Ταβρίν, τιμημένος με τις ανώτερες διακρίσεις του Σοβιετικού Στρατού: τα παράσημα του Λένιν, του Αλεξάντερ Νιέφσκι και του Ερυθρού Αστέρα. Παράλληλα, έλαβε τον τίτλο του «Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης». Σταδιακά, η εκπαίδευση πέρασε στο στάδιο της ψυχολογικής προετοιμασίας του Σίλο (ή Ταβρίν). Ενημερώθηκε ότι στη Μόσχα θα σκότωνε κάποιον υψηλόβαθμο αξιωματούχο. Ίσως ο ίδιος είχε καταλάβει ότι επρόκειτο για τον Στάλιν. Τον Σεπτέμβριο του 1943 ο Γκράιφε ενημέρωσε τους ανωτέρους του ότι ο Σίλο – Ταβρίν ήταν έτοιμος να αναλάβει οποιαδήποτε αποστολή. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε η πρακτική του εκπαίδευση υπό την καθοδήγηση του Διοικητή των SS – Hauptkommando Nord/Riga, Ότο Κράους, στο στρατόπεδο που βρισκόταν στο προάστιο του Βερολίνου Πσκοφ. Εκεί, υπό την αυστηρή επιτήρηση δύο ακόμα πρακτόρων και ενός αξιωματικού των SS έμαθε όλους τους τρόπους εκτέλεσης των υποψηφίων θυμάτων του. Ο Σίλο αποδείχτηκε πολύ καλός μαθητής. Οι εκπαιδευτές του σημείωναν ότι ήταν «έμπιστος, σκληρός και πολύ δραστήριος». Τον Δεκέμβριο του 1943 επισκέφτηκε το Πσκοφ ο Γκράιφε, που χάρηκε ιδιαίτερα για τις εξαιρετικές επιδόσεις του Σίλο. Λίγο αργότερα, ο Σίλο παντρεύτηκε μία πανέμορφη συμπατριώτισσά του, τη Λίντια Σίλοβα, που εργαζόταν σε υφαντουργείο της περιοχής. Η Λίντια, όπως θα δούμε συνόδευσε τον σύζυγό της στην επιχείρηση στη Ρωσία. Μετά το τέλος της εκπαίδευσης, ο «Ταβρίν» πήγε, συνοδευόμενος από τον Γκράιφε, στην Potsdamer Strasser 28 για να συναντήσει τον θρυλικό Ταγματάρχη Σκορτσένι. Ο Σκορτσένι εντυπωσιάστηκε από τον Σίλο. Υπέδειξε όμως στον Γκράιφε, να μεταβεί ο Σίλο στη σχολή πρακτόρων στο Οράνιενμπουργκ, για να εκπαιδευτεί για μερικές εβδομάδες ακόμα. Ο «Ταβρίν», γράφει ο Ι. Χονδροματίδης ήταν φοβερά φιλόδοξος. Το ένστικτό του έμοιαζε με αυτό ενός ζώου που το κυνηγούν και επινοούσε αδιανόητες λύσεις. Απίστευτα ψύχραιμος, μπορούσε να φτάσει στην εκτέλεση της πιο απίθανης ενέργειας.

Το σχέδιο δολοφονίας του Στάλιν

Μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Χίτλερ, στις 20 Ιουλίου 1944, οι διαδικασίες για την επιχείρηση του Σίλο επισπεύθηκαν και φυσικά, ο Σίλο και η Λίντια ενημερώθηκαν για τις λεπτομέρειες του σχεδίου και, κυρίως, για το «θύμα» τους. Τον Στάλιν… Ο Σίλο και η Λίντια θα μετέβαιναν νύχτα στα βάθη της Ρωσίας με ένα αεροπλάνο Arado 232 B. Θα αποβιβάζονταν, με μία μοτοσικλέτα, ενώ το Arado θα επέστρεφε στη Γερμανία. Στη Μόσχα, ο Σίλο θα δολοφονούσε τον Στάλιν με ειδικού τύπου όπλο και με τη Λίντια θα ενημέρωναν το Βερολίνο με ασύρματο. Ήταν και οι δύο εφοδιασμένοι με σοβιετικές στρατιωτικές στολές και πλαστές ταυτότητες.

Είχαν μαζί τους αποκόμματα σοβιετικών εφημερίδων, πλαστά, βέβαια, έγγραφα για τις «ηρωικές πράξεις» του Ταγματάρχη Ταβρίν, ενώ στις αποσκευές της Λίντια υπήρχαν σφραγίδες και άλλα απαραίτητα έγγραφα. Στη Μόσχα, άλλοι πράκτορες του Σκορτσένι θα φρόντιζαν για την ασφαλή διαμονή του ζευγαριού και θα τους έδιναν πληροφορίες για τα δρομολόγια και τις ώρες που ακολουθεί ο Στάλιν, για να μεταβεί από το Κρεμλίνο στο Αρχηγείο του Σοβιετικού Επιτελείου κοντά στον υπόγειο σταθμό Kirowskaja. Ο Σίλο ήταν εφοδιασμένος με ένα ειδικά κατασκευασμένο όπλο, οι βολίδες του οποίου ήταν δηλητηριασμένες. Κι ένας απλός τραυματισμός του Στάλιν, θα προκαλούσε ακαριαία τον θάνατό του. Αν δεν προλάβαινε να τον «χτυπήσει» ο Σίλο κατά την είσοδό του στον σταθμό, θα έπληττε τον Στάλιν με μία «αντιαρματική γροθιά» που χωρούσε στο μανίκι του χιτώνα του. Σε αυτή την περίπτωση, ο «Ταβρίν» θα χτυπούσε τη θωρακισμένη λιμουζίνα του Στάλιν στην καθιερωμένη διαδρομή προς το Γενικό Επιτελείο. Τέλος, ο Σίλο είχε κι ένα τρίτο όπλο. Μια μαγνητική νάρκη που λειτουργούσε με τηλεχειρισμό. Ο Γκράιφε πρότεινε στον Σίλο να χειρουργηθεί στο πόδι, λόγω κάποιου, δήθεν, τραυματισμού του σε μάχη. Ο Ρώσος αρνήθηκε. Του έγιναν κάποια ράμματα για, υποτιθέμενους, τραυματισμούς στο στομάχι και το αριστερό πόδι. Πλέον, με την ιδιότητα του ανώτερου επιτελικού αξιωματικού του 1ου Βαλτικού Σώματος Στρατού, ο Σίλο ετοιμαζόταν να αναλάβει την πιο δύσκολη και φιλόδοξη αποστολή της ζωής του.

Η επιχείρηση «Panzerfaust»

Η επιχείρηση «Panzerfaust» αποφασίστηκε να γίνει τη νύχτα της 4ης Σεπτεμβρίου 1944. Ξεκίνησε από το γερμανικό στρατηγείο Russland/Nord στη Ρίγα της γερμανοκρατούμενης τότε Λετονίας. Τρία φορτηγά με τη συνοδεία δύο μοτοσικλετιστών εγκατέλειψαν το στρατηγείο και μετά από 40’ έφτασαν σε ένα μικρό στρατιωτικό αεροδρόμιο. Εκεί τους περίμενε ένα τεράστιο μεταγωγικό αεροσκάφος, το Arado 232 B, τελευταίο επίτευγμα της γερμανικής αεροπορικής βιομηχανίας. Μεταξύ άλλων, οι κινητήρες του ήταν εφοδιασμένοι με σιγαστήρες. Είχε 10 πολυβόλα και μπορούσε να πετάξει σε ύψος 7,5 km, σε απόσταση 4.000 km χωρίς ανεφοδιασμό, με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες και να προσγειωθεί σε ξέφωτα, ακόμα και σε ελώδεις περιοχές. Κυβερνήτης ήταν ο έμπειρος Ανθυποσμηναγός Νόιμαν. Στο αεροσκάφος επέβαιναν επίσης 14 έμπειροι Γερμανοί στρατιωτικοί. Ο Σίλο και ο Λίντια ανέβηκαν σ’ αυτό, χωρίς να πουν τίποτα. Για 1,5 ώρα, η πτήση ήταν ομαλή. Τότε κάποια αντιαεροπορικά βλήματα έσκασαν πίσω από το Arado. Πετούσε ανατολικά του Βελίκι Λούκι. Με συνεχείς ελιγμούς, ο Νόιμαν έφερε το Arado, σε 3 ώρες, πάνω από την προκαθορισμένη περιοχή προσγείωσης.

Ενώ είχε κατέβει στα 100 μέτρα και είχε ανάψει τα φώτα προσγείωσης, ο Νόιμαν είδε έκπληκτος μπροστά του χορταριασμένα χαρακώματα κι ένα πυκνό δάσος. Δεν πρόλαβε να ανυψώσει το αεροσκάφος, που έπεσε πάνω στα πρώτα δέντρα. Ακολούθησε ένα δυνατό τράνταγμα και η φωνή του Νόιμαν, να παρακινεί όσους επέβαιναν στο Arado να κατέβουν γρήγορα από αυτό, καθώς υπήρχε ο κίνδυνος έκρηξης, μια και οι δεξαμενές του αεροσκάφους ήταν σχεδόν γεμάτες. Όλοι κατέβηκαν και καλύφθηκαν γρήγορα σε μια αμυντική τάφρο. Έκρηξη δεν έγινε. Ο «Ταβρίν» είπε στους Γερμανούς συνοδούς του να κατεβάσουν από το Arado τη μοτοσικλέτα που θα χρησιμοποιούσαν και να εξαφανιστούν, καθώς αν οι Σοβιετικοί έπιαναν έστω κι έναν Γερμανό στρατιώτη, με τις κατάλληλες μεθόδους ανάκρισης, θα βρίσκονταν στα ίχνη του. Οι Γερμανοί κατέβασαν τη μοτοσικλέτα. Ο Σίλο και η Λίντια χαιρέτησαν τους Γερμανούς και κατάφεραν τελικά να προσανατολιστούν. Βρίσκονταν κοντά στον αυτοκινητόδρομο Ρσιέβ-Μόσχας. Ο «Ταβρίν» ανέπτυξε ταχύτητα 120km/h. Η Λίντια έστειλε το πρώτο σήμα στη βάση τους στη Ρίγα: «Αναγκαστική προσγείωση χωρίς απώλειες». Στο μεταξύ είχε ξημερώσει και η κυκλοφορία είχε αρχίσει. Ο «Ταβρίν» προτίμησε τους μικρούς, παράπλευρους δρόμους. Αυτό όμως ήταν λάθος. Στην έξοδο του πρώτου χωριού, τους σταμάτησε μια ομάδα ερυθροφρουρών. Ο «Ταβρίν» ψύχραιμα, τους έδειξε τα χαρτιά του και συνέχισε την πορεία του. Λίγο αργότερα τους σταμάτησε ένας δασοφύλακας. «Σήμερα λίγο πριν ξημερώσει μας σήκωσαν από τα κρεβάτια μας. Μας είπαν πως κάπου εδώ γύρω έπεσαν τη νύχτα με αλεξίπτωτα Γερμανοί κατάσκοποι», είπε ο δασοφύλακας και πλησίασε τη μοτοσικλέτα. Ατάραχος ο Σίλο κατέβηκε και πρόσφερε τσιγάρο στον συμπατριώτη του. Καθώς εκείνος άπλωσε το χέρι του να το πάρει, ο Ταβρίν τον εξουδετέρωσε με γροθιές. Με τη βοήθεια της Λίντια τον έδεσαν σ’ ένα δέντρο ενός γειτονικού δάσους και ο Σίλο τον εκτέλεσε. Πλέον όμως ήταν βέβαιος ότι οι Γερμανοί που τον συνόδευαν είχαν συλληφθεί. Έπρεπε να φτάσει στη Μόσχα όσο πιο σύντομα γινόταν. Τριάντα χιλιόμετρα πριν τη ρωσική πρωτεύουσα ο Σίλο ακολούθησε την κεντρική λεωφόρο για να φτάσει πιο γρήγορα. Όμως αυτό ήταν μοιραίο λάθος. 15 χιλιόμετρα πριν τη Μόσχα έπεσαν σε μπλόκο. Ένας αξιωματικός του Κόκκινου Στρατού, τους ζήτησε τα φύλλα πορείας και τις ταυτότητές τους. Μια σφραγίδα που έλειπε σε ένα φύλλο πορείας τους πρόδωσε. Ο αξιωματικός τους ζήτησε να περάσουν σε ένα διπλανό οίκημα για κάποιες διατυπώσεις. Εκεί πετάχτηκαν Ρώσοι στρατιώτες με προτεταμένα όπλα. Ο Σίλο διαμαρτυρήθηκε για την «πρωτάκουστη μεταχείριση». Όταν όμως οι Ρώσοι ανακάλυψαν τον ασύρματο στη Λίντια, οι Σοβιετικοί ήταν βέβαια ότι αυτός ήταν ο άνθρωπος που έψαχναν. Το ζευγάρι κατάλαβε ότι πλέον ήρθε το τέλος…

Ποιος πρόδωσε τον «Ταβρίν»;

Ο «Ταβρίν» και η Λίντια έπεσαν θύματα της σοβιετικής αντικατασκοπείας, που γνώριζε από τα τέλη Αυγούστου 1944 για την «Αντιαρματική γροθιά». Ο πληροφοριοδότης τους ήταν ο άνθρωπός τους στο Βερολίνο, στην έδρα της Κρατικής Ασφάλειας (RSHA), ο SS Standartenfuhrer (Συνταγματάρχης) Στίρλιτς. Ο Στίρλιτς, με την κωδική ονομασία «Judas» εργαζόταν για τη σοβιετική αντικατασκοπεία. Επρόκειτο για τον Σοβιετικό Συνταγματάρχη Μαξίμ Ισάγιεφ.

Τι απέγιναν οι Γερμανοί και το ζεύγος Σίλο-Λίντια;

Ο Νόιμαν και οι άλλοι 14 Γερμανοί που επέβαιναν στο Arado περιπλανήθηκαν για μερικές μέρες. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1944 συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν. Ο Ιάκωβος Χονδροματίδης αναφέρει ότι και οι Σίλο-Λίντια εκτελέστηκαν, δεν γράφει όμως περισσότερα. Στο en.topwar.ru, βρήκαμε ότι παρέμειναν κρατούμενοι ως το 1952. Οι Σοβιετικοί περίμεναν μήπως μπορέσουν και τους αξιοποιήσουν εναντίον των Γερμανών ή μήπως εντοπίσουν κάποιους άλλους συνεργάτες τους. Τίποτα από τα δύο δεν έγινε. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο Βάλτερ Σέλενμπεργκ, αρχηγός των Γερμανικών Μυστικών Υπηρεσιών μετά το 1944 περίμενε για αρκετό καιρό «νέα του «Ταβρίν». Σε μια ύστατη προσπάθεια εξιλέωσης, ο ικανότατος, όπως φαίνεται, Σίλο εργάστηκε για ένα μικρό διάστημα στην ΝKVD, τη Σοβιετική Μυστική Αστυνομία – Υπηρεσία Ασφαλείας . Αμφισβητείται επίσης, αν ο «Στίρλιτς» ήταν ο άνθρωπος που πρόδωσε τους Σίλο και Λίντια, καθώς κάποιοι τον θεωρούν "φανταστικό" πρόσωπο. Σίγουρα όμως ήταν κάποιος Σοβιετικός κατάσκοπος στο Βερολίνο που ενημέρωσε για την όλη επιχείρηση τη Μόσχα. Είναι βέβαια, λίγο περίεργο το γεγονός ότι ενώ οι Γερμανοί βρίσκονταν σε δύσκολη θέση στα τέλη του καλοκαιριού του 1944 ασχολούνταν με τον Στάλιν. Ίσως πίστευαν, ότι με την εξόντωσή του, θα καταρρεύσει το κομμουνιστικό καθεστώς. Ο Στάλιν είχε αρκετούς αντιπάλους και στον Κόκκινο Στρατό, θα υπήρχαν σημάδια διάλυσης. Ο Στάλιν επέζησε και η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Σίλο και η Λίντια τελικά, εκτελέστηκαν στις 29 Μαρτίου 1952, όπως εντοπίσαμε σε ξένες πηγές.

Άλλες απόπειρες δολοφονίας του Στάλιν

Συνολικά, έγιναν τέσσερις απόπειρες δολοφονίας του Στάλιν. Μία το 1931, από τον Λεονίντ Ογκάρεφ, που εξουδετερώθηκε από έναν μυστικό πράκτορα, μία το 1942 από τον Σαβέλι Ντμίτριεφ, έναν στρατιώτη, που αφού έφυγε από τη μονάδα του με ένα τουφέκι, πήγε στην Κόκκινη Πλατεία παριστάνοντας τον φρουρό και πυροβόλησε το αυτοκίνητο του Αναστάς Μικογιάν, πριν συλληφθεί (ο Μικογιάν δεν έπαθε τίποτα και ο Ντμίτριεφ εκτελέστηκε) και μία τρίτη, οργανωμένη από τον Σκορτσένι, κατά τη διάσκεψη της Τεχεράνης (Στάλιν, Τσόρτσιλ, Ρούσβελτ), τον Οκτώβριο του 1943, που απέτυχε, καθώς το πρώτο τμήμα των Γερμανών που έπεσε από αέρος στην πόλη Κομ, 70 χλμ. μακριά από την Τεχεράνη εξοντώθηκε από τους Σοβιετικούς, που είχαν ενημερωθεί από τον κατάσκοπο Κουσνέτσοφ. Η τρίτη απόπειρα, στόχευε και στην εξόντωση των Ρούσβελτ-Τσόρτσιλ. Η τέταρτη, στην οποία αναφερθήκαμε, ίσως ήταν πολύ καλά οργανωμένη, αλλά η έγκαιρη ενημέρωση των Σοβιετικών από κατάσκοπό τους, οδήγησε σε αποτυχία της.

Βασική πηγή μας, ήταν το άρθρο του Ιάκωβου Χονδροματίδη «Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ», στο περιοδικό «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», ΤΕΥΧΟΣ 33, ΜΑΪΟΣ 1999. Στο ίντερνετ, αν γκουγκλάρετε Pjotr Silo, Tavrin, θα βρείτε και κάποια ακόμα στοιχεία, όχι όμως τις λεπτομέρειες που παραθέτει ο Ιάκωβος Χονδροματίδης.