Willy Chavarria, το νέο αμερικάνικο όνειρο στη μόδα

Η συνεργασία του Γουίλι Τσαβάρια με τη Zara δεν μοιάζει με μία ακόμη συνεργασία που θα χαθεί στον θόρυβο του fast fashion. Η capsule συλλογή κυκλοφορεί με τον τίτλο «Vatísimo», μια λέξη που ανήκει στην κουλτούρα των Chicanos (Αμερικανοί μεξικανικής καταγωγής), μιλά για κοινότητα, δεσμούς και ταυτότητα και λειτουργεί ως μια απόπειρα να μεταφερθούν η αισθητική και η ιδεολογία του Τσαβάρια σε ένα ευρύτερο κοινό. «Είναι ένας τρόπος να μοιραστώ τις πιο elevated πλευρές του brand μου με περισσότερο κόσμο», λέει ο ίδιος για την ηχηρή συνεργασία, η οποία στην πραγματικότητα είναι και κάτι ακόμη: η φυσική συνέχεια μιας διαδρομής που δεν ακολούθησε ποτέ τον εύκολο δρόμο της μόδας.

Ο Τσαβάρια γεννήθηκε το 1967 από Μεξικανοαμερικανό πατέρα και Ιρλανδοαμερικανίδα μητέρα σε μια κοινότητα μεταναστών στην Καλιφόρνια, κάπου ανάμεσα στο Χιούρον και το Φρέσνο. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η έννοια της αξιοπρέπειας δεν είχε καμία σχέση με την πολυτέλεια. Οι άνθρωποι γύρω του (αγρότες, εργάτες) διαμόρφωσαν το βλέμμα του πολύ προτού ο ίδιος μάθει τι σημαίνει «μόδα». «Η κοινότητα στην οποία μεγάλωσα επηρέασε τα πάντα: την αισθητική, την εργασιακή μου ηθική, τον τρόπο που βλέπω την Αμερική», έχει πει, για να συμπληρώσει χαρακτηριστικά: «Η μόδα δεν με εμπνέει τόσο. Με εμπνέουν οι άνθρωποι στον δρόμο».

Σπούδασε Γραφιστικές Τέχνες στο Σαν Φρανσίσκο και δούλεψε στην εταιρεία μεταφορών Joe Boxer, μια θέση που δεν είχε καμία λάμψη, αλλά τον προίκισε με τη γνώση του πώς λειτουργεί πραγματικά ένα brand: την παραγωγή, τη δια- νομή, το εμπόριο. «Εκεί κατάλαβα τι χρειάζεται για να φτιάξεις κάτι και να το πουλήσεις». Ακολούθησαν τα πρώτα του βήματα στο design, μέχρι που το 1999 βρέθηκε στον Ralph Lauren.

Εκεί έμαθε τη γλώσσα της πολυτέλειας: tailoring, υφάσματα, κατασκευή. «Οταν βλέπεις ένα ρούχο, πρέπει να ξέρεις ποιος το έχει φτιάξει», έχει πει για τη σημασία της ταυτότητας στον σχεδιασμό. Μετά πέρασε από την American Eagle Outfitters και αργότερα από τον Calvin Klein, όπου έφτασε να γίνει Senior Vice President of Design. Αλλά το πραγματικό του στοίχημα δεν ήταν ποτέ μια εταιρική θέση. Ηταν να φτιάξει κάτι δικό του.

Το 2015 λάνσαρε το ομώνυμο label του. Από την αρχή ο κόσμος του Willy Chavarria είχε σαφή ταυτότητα: oversized tailoring, έντονες γραμμές, workwear που μετατρέπεται σε σχεδόν τελετουργικό ένδυμα, Chicano αισθητική. Ενα νέο και ολότελα διαφορετικό κεφάλαιο στο βιβλίο της παγκόσμιας μόδας είχε ξεκινήσει.

Η επιτυχία δεν ήρθε από ένα viral κομμάτι, αλλά από τη συνέπεια. Ο Τσαβάρια μετέτρεψε τις πασαρέλες του σε κάτι περισσότερο από παρουσιάσεις ρούχων. Eγιναν σκηνές όπου η πολιτική, η ταυτότητα και η μόδα συναντιούνται. Πολύ προτού η βιομηχανία μιλήσει σοβαρά για «diversity», εκείνος έκανε κάστινγκ στον δρόμο φέρνοντας στις πασαρέλες του εργάτες, διανομείς, ανθρώπους που έμοιαζαν με την πραγματική πόλη.

Οι διακρίσεις δεν άργησαν: CFDA Awards, National Design Award από το Cooper Hewitt, αναγνώριση από τους μεγαλύτερους του χώρου. Αλλά το σημαντικότερο ήταν κάτι λιγότερο μετρήσιμο: μέσα σε λίγα χρόνια, από καλτ όνομα της Νέας Υόρκης έγινε σχεδιαστής αξιώσεων που μπορεί να γεμίσει ένα στάδιο και να κάνει ένα σόου μόδας να μοιάζει με μουσικό φεστιβάλ. Ναι, οι επιδείξεις του είναι εμπειρίες.

Πέρυσι, για τη συλλογή F/W26 «Eterno» μετέτρεψε το στάδιο Dojo στο Παρίσι σε κάτι ανάμεσα σε πασαρέλα, ballroom και συναυλία με δεκάδες καλλιτέχνες και μια ενέργεια που θύμιζε περισσότερο πολιτισμικό γεγονός παρά επίδειξη μόδας. «Θέλω να ενώσω τη μόδα με τη μουσική. Να δημιουργήσω στιγμές που συνδέουν τους ανθρώπους». Η επίδειξη άνοιξε με δεκάδες μοντέλα γονατισμένα, παραπέμποντας σε εικόνες μεταναστών και κρατικής βίας.

Προκάλεσε αντιδράσεις, αλλά τον Τσαβάρια δεν φαίνεται να τον απασχολεί. «Ο,τι κάνω είναι πολιτική», δηλώνει, και πράγματι, η δουλειά του μιλά σταθερά για φυλές, τάξεις, σεξουαλικότητα, μετανάστευση και αμερικάνικο μύθο μέσα από το ρούχο, όχι γύρω από αυτό. «Η μόδα δεν είναι απλώς ρούχα. Είναι το να προωθείς έναν τρόπο σκέψης που είναι συμπεριληπτικός, με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Αποστολή μου είναι να έχω μια ισχυρή θετική επίδραση στον κόσμο και να μας κάνω όλους να βλέπουμε όμορφο τον εαυτό μας».

Η πρότασή του είναι αισθησιακή, μερικές φορές σχεδόν μελοδραματική. «Η τρυφερότητα είναι συχνά ένας κρυφός τρόπος να διαδώσεις ένα δυνατό μήνυμα», πιστεύει. «Μία από τις προκλήσεις μου ως σχεδιαστής ήταν να ενώσω τη σκληρότητα με την ευαισθησία». Αυτή είναι ίσως και η πιο ακριβής περιγραφή του οίκου του: μια απόπειρα να συμφιλιώσει την μπρουτάλ αρρενωπότητα με την τρυφερότητα, το Chicano Μachismo με την queer ευθραυστότητα, το ρούχο με τη φαντασίωση.

Κάπου εδώ εμφανίζεται και μια πιο χαμηλών τόνων, ιδιωτική πλευρά του. Ο Τσαβάρια ζει στη Νέα Υόρκη με τον σύντροφό του Ντέιβιντ Ραμίρεζ, πρώην στέλεχος στον χώρο του κοσμήματος, με τον οποίο είναι μαζί από το 2002. Σήμερα μοιράζονται την καθημερινότητά τους με τον σκύλο τους, τον Τσέστερ, ένα τεριέ που συχνά βρίσκεται μέχρι και στην πρώτη σειρά των επιδείξεών του.

Ο ίδιος μιλά συχνά για το τίμημα της επιτυχίας. Eχει ομολογήσει ότι ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια ήταν να αντιμετωπίζεται ως «ο Λατίνος σχεδιαστής», αντί απλώς ως ένας σχεδιαστής που τυχαίνει να είναι Λατίνος. Αυτή η διάκριση έχει σημασία γιατί εξηγεί και το εύρος της φιλοδοξίας του. Θέλει να διατηρήσει τις ρίζες του ορατές, χωρίς να περιοριστεί από αυτές. «Δεν θα είναι πάντα όλα λατινοκεντρικά. Αλλά αυτή τη στιγμή είναι απαραίτητο ο κόσμος να δει τους Λατίνους σε όλο τους το μεγαλείο».

Γι’ αυτό και η συνεργασία με τη Zara αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον από μια δημιουργική σύμπραξη. Για τον Τσαβάρια η δημοκρατικοποίηση δεν είναι λέξη-βιτρίνα. Είναι κομμάτι της σκέψης του από τότε που έβλεπε τους ανθρώπους στους δρόμους του Φρέσνο να ντύνονται με ελάχιστα μέσα αλλά με απόλυτο στυλ.

Η δική του μόδα δεν ζητά από το κοινό να μπει σε έναν κλειστό κόσμο πολυτέλειας, αλλά προσπαθεί να σηκώσει τον κόσμο αυτό στο ύψος των ανθρώπων που παραδοσιακά έμεναν απέξω. Ισως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό του κατόρθωμα. Οχι ότι έγινε διάσημος, ούτε ότι κατέκτησε βραβεία, ούτε καν ότι πέρασε από τις μεταφορικές εταιρείες στην παριζιάνικη κορυφή. Αλλά ότι κατάφερε να φτιάξει μια γλώσσα άμεσα αναγνωρίσιμη: αυστηρή και συγκινητική, πολιτική και αισθησιακή, προσωπική και συλλογική ταυτόχρονα.