Επιτακτική ανάγκη έγινε για τη Λένα Μαντά η συγγραφή μετά την απώλεια του συζύγου της, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον Ιούλιο του 2024 λόγω σοβαρού προβλήματος που αντιμετώπιζε με την υγεία του τα τελευταία χρόνια πριν τον θάνατό του. Η συγγραφέας εξήγησε πως γράφει καθημερινά και εκμυστηρεύτηκε πως, όταν δεν έχει έμπνευση και δεν ασχολείται με το εκάστοτε βιβλίο που ετοιμάζει, αναρωτιέται για το «πού βρίσκεται».
Καλεσμένη στην εκπομπή «Νωρίς-Νωρίς», την Τρίτη 7 Απριλίου η Λένα Μαντά εξομολογήθηκε: «Εγώ γράφω και τα δικά μου τα βιβλία… σαν τον πρεζόνι. Φτιάχνω καφέ και κάθομαι. Το έχω ανάγκη εκείνη την ώρα. Αν δεν έχω κάτι να γράψω, αισθάνομαι ότι εγώ τώρα πού είμαι; Από τότε που ''έφυγε ο Γιώργος'', είναι επιτακτική ανάγκη. Αυτό που θα βγει τώρα, η “Ελένη Δαρζέντα”, το ξεκίνησα 16 Αυγούστου. Δύο μήνες ακριβώς μετά που έφυγε».
Δείτε το σχετικό απόσπασμα μετά το 10:15
Όσο δούλευε το τελευταίο της βιβλίο που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο, οι αναμνήσεις από τα χρόνια, που μοιράστηκε με τον εκλιπόντα άντρα της, τη φόρτιζαν συναισθηματικά, κάνοντάς τη να κλαίει. «Καθόμουν στο μπαλκόνι, έκλαιγα, όπως πάντα και ξαφνικά λέω “κάτι πρέπει να κάνεις”. Δεν το έβλεπα, δεν πήγαινα καλά. Άνοιξα τον υπολογιστή, βρήκα κάποιες σημειώσεις παλιές και ξεκίνησα. Όσο έγραφα, ήμουν χαμένη στον κόσμο της Δαρζέντα, δεν καταλάβαινα τίποτα. Με το που έκλεινα τον υπολογιστή, ορμούσαν οι μνήμες, έλλειψη, απουσία, κλάμα», πρόσθεσε.
«Σίγουρα δεν κλαίω κάθε μέρα. Δεν κλαις όλη μέρα, αλλιώς δεν μπορείς, αλλά δεν ξέρεις τι θα πυροδοτήσει το κλάμα. Εγώ πέρασα ένα σαββατοκύριακο κλαίγοντας όταν πέθανε η Μαρινέλλα. Με τον Γιώργο μιλάγαμε με τραγούδια από την αρχή της σχέσης μας. Μου είχε γράψει μια κασέτα με τραγούδια, ήθελε να δει τι κουβαλάω εγώ», κατέληξε η Λένα Μαντά.
Έρευνα του Douleutaras σε συνεργασία με το ELTRUN του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, αποτυπώνει τις τάσεις και τις προκλήσεις που διαμορφώνουν την καθημερινότητα των σύγχρονων επαγγελματιών
Σε μια εποχή όπου η γεωπολιτική αβεβαιότητα, οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και ο διεθνής ανταγωνισμός επαναπροσδιορίζουν τις προτεραιότητες των κρατών, η παραγωγική βάση μιας χώρας αποκτά ξανά στρατηγική σημασία.