Sex & the City στην Αθήνα: Η συγγραφέας της σειράς-φαινόμενο, Candace Bushnell, μιλάει στο Gala για τη ζωή της ως «αληθινή Κάρι Μπράντσο»

Η Κάντας Μπάσνελ, η best selling συγγραφέας και δημιουργός του φαινόμενου «Sex and the City» που καθήλωσε το κοινό στη μικρή αλλά και τη μεγάλη οθόνη παγκοσμίως, φέρνει αέρα Μανχάταν στην Αθήνα. Στις 17 Απριλίου, το «Gazarte Main Stage» (μετά τη μεταφορά του venue από το «Christmas Theater»), θα μεταμορφωθεί σε ένα λαμπερό σκηνικό για το «True Tales of Sex, Success, and Sex and the City», το νέο της one-woman show, ένα ανατρεπτικό τουρ από τα βράδια στο «Studio 54» μέχρι το βιβλίο της «Lipstick Jungle». Η «OG Carrie Bradshaw» (αληθινή Κάρι Μπράντσο), όπως την αποκαλούν, θα μοιραστεί αληθινές ιστορίες μόδας, λογοτεχνίας και έρωτα που ενέπνευσαν μια ολόκληρη γενιά.

Το σόου που ξεκίνησε off-Broadway, από το «Daryl Roth Theater», χαρακτηρίστηκε από τους «New York Times» ως «critic’s pick», λαμβάνοντας διθυραμβικές κριτικές. Η Κάντας Μπάσνελ παρουσιάζει πλέον μια διεθνή εκδοχή της παράστασης που έχει κερδίσει κοινό και κριτικούς με την καθηλωτική της ερμηνεία κι εμείς συνομιλήσαμε μαζί της από τη Νέα Υόρκη όπου βρίσκεται, λίγες μέρες πριν από την άφιξή της στην Αθήνα.

Gala: Τι θα δούμε, λοιπόν, στην πολυαναμενόμενη παράστασή σας στην Ελλάδα;

Κάντας Μπασνελ: Το έργο «True Tales of Sex, Success, and Sex and the City» είναι η ιστορία της δημιουργίας του «Sex and the City». Πώς το έγραψα, πόσο σκληρά δούλεψα για να φτάσω εκεί, γιατί επινόησα την Κάρι Μπράντσο και όλα τα υπέροχα πράγματα που μου συνέβησαν μετά.

G.: Τι ενέπνευσε μια καταξιωμένη συγγραφέα όπως εσείς να ανέβει στη σκηνή και μάλιστα για ένα ιδιαίτερα απαιτητικό σόου;

Κ.Μπ.: Παρουσιάστηκε μια καταπληκτική ευκαιρία και έπρεπε να την αρπάξω! Η παράστασή μου ξεκίνησε ως μια παραγωγή εκτός Μπρόντγουεϊ, σε ένα σημαντικό θέατρο. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ να ανέβω στη σκηνή και μου φάνηκε συγκλονιστικό το γεγονός ότι αυτό συνέβη όταν ήμουν 60 χρόνων! Αυτό, λοιπόν, αποδεικνύει ότι οι μεγάλες ευκαιρίες μπορούν να εμφανιστούν σε όποια ηλικία κι αν είσαι.

G.: Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως. Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;

Κ.Μπ.: Μεγάλωσα στη New England των ΗΠΑ, μια επαρχιακή πόλη όπου οι άνθρωποι δεν μιλούσαν ποτέ για χρήματα, αλλά μόνο για πειθαρχία, τρόπους, χαρακτήρα. Υπήρχε μεγάλη κοινωνική ανισότητα. Εγώ γεννήθηκα σε μια οικογένεια μεσαίας οικονομικής τάξης και είχα αρκετά όμορφα παιδικά χρόνια. Ιππευα άλογα και έκανα όνειρα.



G.: Πότε νιώσατε να γεννιέται η επιθυμία σας για μια glamorous ζωή;

Κ.Μπ.: Οταν ήμουν παιδί, μπορώ να πω τώρα πια. Η μητέρα μου ήταν απίστευτα κομψή- ήταν Ιταλίδα, είχε μια Κάντιλακ σε baby blue. Δεν έβγαινε ποτέ από το σπίτι αν δεν είχε μακιγιαριστεί και ντυθεί στην πένα.

G.: Το ίδιο συνέβη και με την επιθυμία σας να ζήσετε στη Νέα Υόρκη;

Κ.Μπ.: Ναι, ήμουν πολύ συνειδητοποιημένη ως παιδί. Είχα υπερβολική επίγνωση του σεξισμού, του πώς οι γυναίκες έπρεπε να μπουν σε συγκεκριμένους ρόλους και να γίνουν μητέρες. Ως παιδί, σκεφτόμουν «δεν μου αρέσουν τα μωρά!». Συνειδητοποιούσα ότι από τη στιγμή που θα αποκτούσα παιδιά, θα τελείωναν όλα. Αν ήσουν καλή με τα μωρά, τότε γινόσουν μπέιμπι σίτερ και μετά εκείνα σε «υιοθετούσαν» ως φροντιστή τους σε όλη τους τη ζωή. Από αρκετά μικρή ήξερα ότι δεν ήθελα να το κάνω αυτό. Και είχα απλώς την αίσθηση ότι θα ζούσα στη Νέα Υόρκη.

G.: Πώς βιώσατε τη φοιτητική ζωή, όταν σπουδάζατε στο Πανεπιστήμιο Ράις, στο Χιούστον;

Κ.Μπ.: Τολμώ να πω ότι υπήρξα «θρύλος» στην εποχή μου. Με θεωρούσαν το πιο όμορφο κορίτσι στην πανεπιστημιούπολη. Αυτό που θυμάμαι περισσότερο όμως από το Χιούστον είναι ότι περνούσα πολύ χρόνο σε ένα μέρος που ονομαζόταν «Old Plantation». Ηταν ένα περιθωριακό κλαμπ, με γκέι άντρες, drag shows κ.λπ. Και μετά, όταν έγινα 19 χρόνων, αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να πάω στη Νέα Υόρκη.



G.: Ηταν όταν, όπως έχει γραφτεί, ερωτευτήκατε τον Γκόρντον Παρκς (σ.σ.: εμβληματικός Αμερικανός σκηνοθέτης και φωτογράφος) σε μια εκδήλωση στο Χιούστον και μπήκατε σε ένα λεωφορείο για να διασχίσετε τη χώρα προκειμένου να τον βρείτε;

Κ.Μπ.: Δεν πήγα στη Νέα Υόρκη επειδή ερωτεύτηκα κάποιον. Είχα πει: «Ηρθε η ώρα να ξεκινήσω την πραγματική μου ζωή». Είχα δυο-τρία τηλέφωνα που μπορούσα να καλέσω και το δικό του ήταν ένα από αυτά. Δεν πίστευα απαραίτητα ότι θα κάναμε σχέση. Αλλά του τηλεφώνησα και βγήκαμε για φαγητό και μετά όντως γίναμε ζευγάρι. Εκείνη την εποχή συνειδητοποίησα ότι το να βρίσκεσαι δίπλα σε διάσημους ανθρώπους είναι πολύ διαφορετικό από το να είσαι εσύ ο διάσημος. Το να είσαι κοντά σε καταξιωμένους ανθρώπους δεν σημαίνει τίποτα, δεν θα κάνει κανέναν να σε πάρει στα σοβαρά. Πρέπει να είσαι αυτόνομος και να χαράξεις τη δική σου πορεία. Ημουν όμως τολμηρή. (γελάει) Πήγαινα στο «Studio 54» και έλεγα σε όλους: «Είμαι συγγραφέας. Θα γίνω συγγραφέας».

G.: Πώς ήταν εκείνη η δεκαετία στη Νέα Υόρκη που ακόμα προσπαθούσατε να τα καταφέρετε;

Κ.Μπ.: Πριν γράψω το «Sex and the City», δεν είχα καθόλου χρήματα. Ακόμα και στις αρχές της δεκαετίας των 30 μου έμενα στο κέντρο της πόλης, σε ένα από εκείνα τα κτίρια όπου πέθαιναν ηλικιωμένοι και μπαίναμε κρυφά στα διαμερίσματά τους - συνήθως βρίσκαμε ένα λεκιασμένο σημείο στον τοίχο, αφού εκεί είχαν ακουμπήσει τα κεφάλια τους για περίπου 50 χρόνια. Για ένα διάστημα, έμενα και στο σπίτι μιας φίλης μου με αντάλλαγμα να απαντάω το τηλέφωνό της σαν να ήταν γραφείο.

G.: Τότε εργαζόσασταν ως ελεύθερη επαγγελματίας, γράφοντας άρθρα για γυναικεία περιοδικά, σωστά;

Κ.Μπ.: Εγραφα μέχρι και για φούρνους μικροκυμάτων! Επρεπε να βιοποριστώ. Βέβαια, το να γράφεις σε γυναικεία περιοδικά ήταν εξαιρετική εκπαίδευση: είχες προθεσμίες, περιορισμένο αριθμό λέξεων κ.λπ. Επρεπε να είσαι αποτελεσματικός και να ξέρεις πώς να δομείς τον λόγο. Αλλά τα μόνα περιοδικά όπου μπορούσα να βρω δουλειά τότε ήταν το «Mademoiselle» και το «Good Housekeeping». Αργότερα, τα 90s υπήρξαν για μένα μια δημιουργική δεκαετία. Εργάστηκα στη «Vogue», όπου έγραφα τη στήλη «People Are Talking About» και αμειβόμουν με 5.000 δολάρια τον μήνα. Ο «Observer» πλήρωνε λιγότερα, αλλά με κάλυπτε οικονομικά η συνεργασία μου με τη «Vogue». Ηταν μια εποχή όπου οι δημοσιογράφοι υπέγραφαν συμβόλαιο με το «Vanity Fair» για έξι κείμενα με 250.000 δολάρια τον χρόνο. Τότε ο κόσμος εκτιμούσε το γράψιμο, δεν θεωρούνταν κάτι που όλοι μπορούσαν να κάνουν, σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σήμερα.

G.: Πότε αρχίσατε να γράφετε για σχέσεις;

Κ.Μπ.: Στο «Mademoiselle». Εκείνα τα κείμενα ήταν στην πραγματικότητα ο πρόδρομος του «Sex and the City». Υπήρχαν πολλές νέες εργαζόμενες γυναίκες στο γραφείο και επικρατούσε μεγάλη σύγχυση σχετικά με τα ραντεβού και τους άντρες, καθώς και με το πώς υποτίθεται ότι πρέπει να συμπεριφέρονται οι γυναίκες μέσα σε μια σχέση. Ηταν η εποχή που οι γυναίκες έπρεπε να τα έχουν όλα: έπρεπε να κάνουν καριέρα και επίσης να βρουν έναν άντρα. Ταυτόχρονα, έπρεπε να κάνουν και σεξ. Οι γυναίκες διψούσαν για ιστορίες σχετικά με το πώς να ζήσουν τη ζωή τους.



G.: Και φτάνουμε στη στήλη «Sex and the City» για την εφημερίδα «The New York Observer»...

Κ.Μπ.: Ηταν μια σπουδαία στιγμή! Εγραφα με το ψευδώνυμο Κάρι Μπράντσο και η αλήθεια είναι ότι μέσα από τη συγκεκριμένη περσόνα περιέγραφα τη ζωή και τις περιπέτειές μου. Ολοι άρχισαν να διαβάζουν τη στήλη, οι γυναίκες έστελναν γράμματα και ξαφνικά έγινα talk of the town. Πραγματική φρενίτιδα! Ακολούθησε το ομώνυμο βιβλίο και μετά πολλές προτάσεις από το ABC, το HBO και άλλα κανάλια που ήθελαν να το μεταφέρουν στην τηλεόραση.

G.: Θυμάστε κάποιο γεγονός ή περιστατικό που να προέκυψε από την ξαφνική διασημότητα;

Κ.Μπ.: Οταν έγραφα τη στήλη «Sex and the City», ένας άντρας με πλησίασε και με προσκάλεσε σε ένα πάρτυ όπου οι άντρες θα φορούσαν μόνο πάνες και οι γυναίκες θα ήταν ντυμένες με στολές νταντάδων. Αρνήθηκα.

G.: Εχετε αναφέρει ότι πολλές φίλες σας είχαν θεωρήσει τότε ότι ήταν εκείνες που αποτέλεσαν έμπνευση για τη Σαμάνθα.

Κ.Μπ.: Ολες όσες γνώριζα τότε ήταν σαν τη Σαμάνθα. Πάντα είχα πολλές φίλες και ήταν όλες αρκετά τρελές. Η πραγματική Σαμάνθα όμως είναι φίλη μου από τα 23 μου και ακόμα γράφω γι’ αυτήν - είναι η Τζένιφερ στο πιο πρόσφατο βιβλίο μου.

G.: Ποιες είναι οι καλύτερες στιγμές στη δουλειά ενός συγγραφέα;

Κ.Μπ.: Η στιγμή που γράφεις την τελευταία αράδα ενός βιβλίου. Ή όταν είσαι γεμάτη ενέργεια και γράφεις 25 σελίδες την ημέρα. Προσωπικά απολαμβάνω όλες τις πτυχές της διαδικασίας της συγγραφής - από το να πειραματίζεσαι με την αρχή ενός κεφαλαίου μέχρι το να διορθώνεις κάτι στο τέλος. Η πραγματική απόλαυση βρίσκεται στην ίδια τη δημιουργία.



G.: Πώς είναι μια συνηθισμένη μέρα στη ζωή σας;

Κ.Μπ.: Είναι αρκετά απλή. Ξυπνάω το πρωί παρέα με τον σκύλο μου τον Πράνσερ, πίνω έναν καφέ, προσπαθώ πάντα να γυμνάζομαι και μετά θα ξεκινήσω κάτι σχετικό με τη δουλειά, η οποία συνήθως περιλαμβάνει Zoom. Το βράδυ θα βγω έξω με την παρέα μου, θα πάμε σε κάποια εκδήλωση μόδας ή προβολή ταινίας, ενώ μερικές φορές θα βγω απλώς για ένα δείπνο νωρίς σε ένα εστιατόριο της γειτονιάς.

G.: Πιστεύετε ότι η επαγγελματική επιτυχία συνδέεται με την προσωπική ευτυχία μιας γυναίκας;

Κ.Μπ.: Φυσικά! Η επαγγελματική επιτυχία σημαίνει ότι μια γυναίκα μπορεί να έχει τον έλεγχο της ζωής της. Δεν χρειάζεται να συμβιβαστεί με κανέναν άντρα που δεν την ελκύει, επειδή έχει τα δικά της χρήματα.

G.: Πώς βιώνετε το γεγονός ότι εκατομμύρια γυναίκες αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στις ιστορίες σας;

Κ.Μπ.: Τα τελευταία 30 χρόνια οι γυναίκες μού λένε διαρκώς πως η τηλεοπτική σειρά «Sex and the City» άλλαξε τη ζωή τους, ότι τους πρόσφερε έναν νέο τρόπο για να σκέφτονται ή ότι τις βοήθησε να ξεπεράσουν μια δύσκολη περίοδο της ζωής τους. Είναι υπέροχο και είμαι πραγματικά ευγνώμων.



G.: Οπως έχετε κάνει σαφές, ενθαρρύνετε τις σχέσεις γυναικών με νεότερους άνδρες.

Κ.Μπ.: Θα έπρεπε να υπάρχουν περισσότερες! Οι γυναίκες θα έπρεπε να μπορούν να βγαίνουν με άντρες 10, 20, 30, ακόμη και 40 χρόνια νεότερους, όπως ακριβώς κάνουν οι άντρες!

G.: Θα μοιραστείτε μαζί μας το μότο που έχετε στη ζωή σας;

Κ.Μπ.: Συνέχισε… Αυτό, τίποτε άλλο ◆

Grace Fries for Gurus Magazine