Χριστίνα Ανίντ: Ενας σουρεάλ κόσμος στην Καστέλλα

Η Χριστίνα ζει και εργάζεται σε ένα σπίτι που μοιάζει με κάστρο στην Καστέλλα. Στους τοίχους του εργαστηρίου της, εντυπωσιακές εικόνες περιβάλλουν παράξενα αντικείμενα. Διαφόρων ειδών ζώα στέκονται δίπλα σε μια κούκλα βουντού σε φυσικό μέγεθος που κοιτάζει δεκάδες σφαίρες ανάποδα, φτερωτές μπότες και ρίζες περιμένουν να απογειωθούν, ενώ υβριδικά όντα τις παρακολουθούν - εικόνες που περιγράφουν το σουρεαλιστικό σκηνικό εργασίας ενός δημιουργικού ανθρώπου.

Το σπίτι της, το οποίο έχει πολλά κοινά με μια βιτρίνα με «αξιοπερίεργα», είναι και ένα ποπ μουσείο για όλα τα ιδιαίτερα αντικείμενα και τις μοναδικές δημιουργίες της. Η γαλλική πρεσβεία στην Ελλάδα, παρουσιάζοντας την έκθεση-ρετροσπεκτίβα που ήταν αφιερωμένη στη δουλειά της Χριστίνας Ανίντ μέχρι τα τέλη Ιουνίου, απέκτησε μια αύρα πιο εσωτερική, ψυχοθεραπευτική και ταυτόχρονα ποπ. Κι εμείς θελήσαμε να τη γνωρίσουμε καλύτερα.

Η δημοσιογράφος καλλιτέχνις

«Είμαι γαλλικής, λιβανέζικης και ελληνικής καταγωγής και το γεγονός ότι το σύνολο του έργου μου εκτέθηκε στην πρεσβεία της χώρας μου που βρίσκεται στο έδαφος της άλλης μου χώρας είναι καταπληκτικό, γιατί ενώνει δύο τμήματα του σύμπαντός μου. Οσο για τον Λίβανο, είναι το τμήμα που φυλάω στην καρδιά μου. Για εμένα η Γαλλία είναι η χώρα της ελευθερίας, το ίδιο και η Ελλάδα στην οποία βρήκα την ελευθερία μου ως καλλιτέχνις. Εδώ ένιωσα ότι εκπληρώθηκαν όλα όσα επιθυμούσα με το σπίτι όπου ζω και δημιουργώ στον Πειραιά. Πριν από αυτό βρισκόμουν στο μικρό μου στούντιο στο Παρίσι που δεν ξεπερνούσε τα 20 τ.μ. και επομένως τα έργα μου ήταν μικρά. Αυτό το παλιό νεοκλασικό οίκημα στην Καστέλλα άλλαξε τα πάντα στη ζωή μου. Εδώ άρχισα να κάνω πιο μεγάλα σε μέγεθος έργα».

Γεννημένη το 1974 στη Βηρυτό από μητέρα μισή Ελληνίδα και μισή Ουγγαρέζα και πατέρα Λιβανέζο, η Χριστίνα βρέθηκε στην ηλικία των δύο ετών στη Γαλλία. Εκεί, στη Σορβόνη, σπούδασε Γαλλική Φιλολογία. Οι παππούδες της ζούσαν στις ΗΠΑ κι έτσι εκείνη περνούσε τα καλοκαίρια της μεταξύ Ρόουντ Αϊλαντ και Σερίφου, τόπο καταγωγής της μιας γιαγιάς της: «Παιδί στη Σέριφο βίωνα την ελευθερία μέχρι το μεδούλι μου κυκλοφορώντας ξυπόλητη παντού, όπου ήθελα, χωρίς τους κινδύνους που επιφυλάσσει μια πόλη. Μέχρι και σήμερα έχω το ίδιο συναίσθημα στη Σέριφο».

Ως δημοσιογράφος ειδικεύτηκε στο περιβάλλον, στο θέατρο και την ταξιδιωτική φωτογραφία. Παράλληλα σχεδίαζε κοσμήματα, ενώ με τις φωτογραφίες των ταξιδιών της άρχισε να δημιουργεί κολάζ. «Ξεκίνησα ως δημοσιογράφος στο Παρίσι. Αρχισα τα τουριστικά ταξίδια, στο πλαίσιο του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, όπου δίπλα σε φωτογράφους έμαθα την τέχνη τους και, σαν σε παιχνίδι ντόμινο, το ένα στάδιο με οδηγούσε στο επόμενο και από δημοσιογράφος έγινα καλλιτέχνις, αφηγούμενη και στις δύο περιπτώσεις ιστορίες. Αυτό που με αγγίζει και με ευχαριστεί είναι η ανθρώπινη πλευρά των πραγμάτων. Σε όλη μου τη δουλειά συγκεντρώνω τα στοιχεία που φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά».

Στα έργα της βλέπει κάποιος την προσωπική της ταυτότητα: «Τα θέματα που επαναλαμβάνονται στα έργα μου είναι η έκκληση για ελευθερία, η αναζήτηση νοήματος, η θέση της γυναίκας στην κοινωνία, το κάλεσμα του αόρατου και οι ρίζες, γιατί η οικογένειά μου είναι τόσο πολυπολιτισμική, που έχει διασπαρεί παντού στον κόσμο. Αυτό μου δημιουργεί την ανάγκη να τους συσπειρώσω και να ασχοληθώ με τις ρίζες μου».

Η δημιουργία αποτελούσε πάντα κομμάτι της ίδιας και της ζωής της. «Αν και δεν την αποκαλούσα “τέχνη”. Ενας φίλος μου που είχε γκαλερί στη Βηρυτό είδε τα κολάζ που έφτιαχνα κατά τη διάρκεια των δημοσιογραφικών αποστολών μου. Μου είπε “εσύ είσαι μια καλλιτέχνις και δεν το ξέρεις ακόμα. Δούλεψε και δείξε μου τι ξέρεις να κάνεις”. Αυτή η φράση έκανε τη διαδρομή της στο μυαλό μου μέχρι που άρχισα να φτιάχνω έργα με σκοπό να του τα δείξω. “Συνέχισε έτσι και σε έναν χρόνο θα κάνουμε έκθεση”, ήταν η πρώτη του αντίδραση. Πράγματι, σε έναν χρόνο κάναμε την έκθεση και πήγε πολύ καλά. Χάρη στο τυχαίο, στο βλέμμα ενός ανθρώπου έξω από τον μικρόκοσμό μου, άλλαξε το δρομολόγιο της ζωής μου. Κι αυτό το βρίσκω πολύ συγκινητικό. Ολοι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον».

Η τύχη έφερε τη Χριστίνα Ανίντ και στην Ελλάδα, την εποχή που έφτιαχνε κοσμήματα για τον Λίβανο και παράλληλα δημοσιογραφούσε ως freelancer μέσω Ιντερνετ - μπορούσε επομένως να εργάζεται από οπουδήποτε. Σύντομα αγόρασε το νεοκλασικό στην Καστέλλα με το ίδιο κόστος που είχε το μικροσκοπικό στούντιό της στη Μονμάρτρη και έτσι βρέθηκε στο ιδανικό για εκείνη σημείο, ανάμεσα στον Λίβανο και τη Γαλλία, στην Ευρώπη και την Ανατολή. «Η ζωή μου στον Πειραιά είναι υπέροχη. Οδηγώ τετράτροχο ποδήλατο, πηγαίνω με αυτό τον γιο μου στο σχολείο και βλέπω τον ορίζοντα κάθε μέρα. Στο Παρίσι που αγαπώ τρελά ξεχνάμε ότι υπάρχει ο ορίζοντας. Εδώ, το σημείο που ενώνει τον ουρανό με τη θάλασσα είναι εικόνα της καθημερινότητάς μου».

Aυτό που την εντυπωσίασε είναι η ανθεκτικότητα του ελληνικού λαού στις δυσκολίες, το κουράγιο και η καλή του φύση. «Κάθε φορά που τους μιλάνε για κρίση απαντούν με ένα “ε, εντάξει, τι θα μας κάνουν, έχουμε την παραλία, τα βουνά και τη θάλασσα”. Μια αισιοδοξία τόσο έντονη, που μου φαίνεται απίστευτη. Μια κρίση σαν τη δική σας οι Γάλλοι θα τη βίωναν τελείως διαφορετικά. Μπορώ να εξηγήσω αυτή τη στάση μέσα από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια, οπότε τώρα ό,τι κι αν συμβεί θα πουν “εντάξει, θα το ξεπεράσουμε κι αυτό!”. Στην Ελλάδα επίσης, σε αντίθεση με τη Γαλλία, δεν έχω νιώσει ποτέ μόνη».

Η ταλαντούχα δημιουργός έχει ποικίλες και πλούσιες επιρροές. «Μεγάλωσα με τη λιβανέζικη και αραβική μουσική, με τη γαλλική κουλτούρα, με αμερικανικές ταινίες τρόμου, σε έναν πολυπολιτισμικό κόσμο τον οποίο λάτρεψα. Θαυμάζω τη Φρίντα Κάλο για την ομορφιά που δημιουργούσε εκφράζοντας τον πόνο της μέσα από τα έργα της. Αυτό με αγγίζει ιδιαίτερα. Η αγαπημένη μου φράση είναι: “Τα χάπια της ανθρωπιάς θα είναι πιθανώς διαθέσιμα μια μέρα. Θα παίρνετε ένα με άδειο στομάχι το πρωί με ένα ποτήρι νερό, πριν από τις κοινωνικές σας συναναστροφές. Τότε, ξαφνικά, θα αποκτήσουν ενδιαφέρον και ίσως να μπορέσουμε να μιλήσουμε ακόμα και για σοβαρά πράγματα”».