Fast track αλλαγή χρήσης για να ανοίξουν κλειστά ακίνητα

Για πολλά χρόνια αποτελούσαν τα «νεκρά σημεία» της πόλης. Παλιά εργοστάσια που «σίγησαν», κτίρια γραφείων που άδειασαν, εμπορικά ακίνητα που δεν άντεξαν τις αλλεπάλληλες οικονομικές κρίσεις. Eνα διάσπαρτο, αλλά τεράστιο απόθεμα δομημένου χώρου, παγιδευμένο σε χρήσεις γης που δεν ανταποκρίνονται πλέον στην πραγματικότητα. Σήμερα, αυτό το απόθεμα επανέρχεται στο προσκήνιο όχι ως επενδυτικό προϊόν, αλλά ως πιθανή λύση σε ένα από τα πιο πιεστικά κοινωνικά προβλήματα που είναι η στέγη.

Η ρύθμιση που προωθεί το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και είχε εξαγγείλει στα τέλη της περσινής χρονιάς από τη Βουλή ο πρωθυπουργός επιχειρεί να ανατρέψει μια παγιωμένη λογική δεκαετιών: να επιτρέψει, με ταχύτατες διαδικασίες, τη μετατροπή μη οικιστικών ακινήτων σε κατοικίες, ακόμη και όταν τα ισχύοντα πολεοδομικά σχέδια δεν το προβλέπουν. Πρόκειται για μια παρέμβαση που δεν αφορά απλώς την αγορά ακινήτων, αλλά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται και εξελίσσονται οι πόλεις.

Η στεγαστική πίεση ως καταλύτης

Η συγκυρία για τη νέα παρέμβαση που αναμένεται στο τέλος της άνοιξης δεν είναι τυχαία. Η στεγαστική κρίση στην Ελλάδα παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και αποτελεί ένα μεγάλο βαρίδι για την ελληνική οικογένεια. Σύμφωνα με νεότερη έρευνα της διαΝΕΟσις σε συνεργασία με το ΙΟΒΕ, το κόστος στέγασης απορροφά κατά μέσο όρο το 35,5% του διαθέσιμου εισοδήματος των ελληνικών νοικοκυριών, δηλαδή σχεδόν διπλάσιο ποσοστό από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Η πίεση αυτή δεν κατανέμεται ισόρροπα. Οι ενοικιαστές βρίσκονται στην πιο ευάλωτη θέση, με έξι στους δέκα να δαπανούν πάνω από το 40% του εισοδήματός τους για στέγη. Ιδιαίτερα εκτεθειμένοι εμφανίζονται οι νέοι, τα μονοπρόσωπα και τα μονογονεϊκά νοικοκυριά. Παράλληλα, επιδεινώνεται και η ποιότητα της στέγασης. Mικρότερα σπίτια, αυξημένη επισφάλεια και ενεργειακή φτώχεια συνθέτουν μια καθημερινότητα όπου η κατοικία παύει να λειτουργεί ως παράγοντας σταθερότητας.

Την ίδια στιγμή, η ύπαρξη πολλών κενών κατοικιών επηρεάζει τη γενική εικόνα. Η χώρα υπολογίζεται ότι διαθέτει περισσότερες από 2,2 εκατομμύρια κατοικίες που αντιστοιχούν στο 35% του συνόλου. Από αυτές περίπου το 24% είναι στην Αττική. Κάποιες δεν είναι κατοικήσιμες ή είναι μακριά από θέσεις εργασίας. Ωστόσο η κλίμακα των κενών κατοικιών καταγράφεται στη μελέτη ότι είναι πολύ μεγάλη και η αξιοποίηση έστω και μέρους αυτών για μακροχρόνια ενοικίαση θα μπορούσε να συμβάλει στη μείωση του κόστους στέγασης.

Fast track αλλαγή χρήσης: η λογική της παρέμβασης

Η έλλειψη κατοικιών από τη μία και το πλεόνασμα ανενεργών κτιρίων από την άλλη είναι το παράδοξο που καλείται να διαχειριστεί η κυβερνητική πολιτική αναζητώντας εναλλακτικές λύσεις που θα μπορούσαν να δώσουν διέξοδο σε χιλιάδες πολίτες.

Στον πυρήνα αυτής της πολιτικής εντάσσεται και η fast track αλλαγή χρήσης που αποτελεί ένα νέο όπλο στα κυβερνητικά χέρια της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΝ. Εκεί όπου σήμερα απαιτούνται χρονοβόρες εγκρίσεις, αναθεωρήσεις σχεδίων και αλλεπάλληλες αδειοδοτήσεις προβλέπεται μια πιο σύντομη διαδρομή. «Η πόλη αντιμετωπίζεται όχι ως στατικό σύνολο ζωνών, αλλά ως δυναμικός οργανισμός που μπορεί να προσαρμόζεται στις ανάγκες της εποχής», αναφέρουν κυβερνητικοί παράγοντες.

Οταν η οικοδομική δραστηριότητα δεν μπορεί να αυξήσει γρήγορα την προσφορά και η αγορά κατοικίας ασφυκτιά, η λύση, όπως τονίζουν, αναζητείται στην επαναχρησιμοποίηση του υπάρχοντος κτιριακού αποθέματος. Παλιά εργοστάσια, άδεια γραφεία και ανενεργοί εμπορικοί χώροι μετατρέπονται σε δεξαμενή δυνητικής κατοικίας.

Ο τρόπος που θα γίνει αυτή η παρέμβαση αξιολογείται αυτή την περίοδο στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με στόχο να επιτευχθεί η απλοποίηση αλλά σε βαθμό που δεν θα χαθεί ο έλεγχος.

Διαβάστε περισσότερα στο newmoney.gr