Λόλα Νταϊφά για τη μάχη της με τον καρκίνο: Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι επειδή είχε πεθάνει ο πατέρας της κόρης μου, δεν ήθελα να πεθάνω κι εγώ

Σε μία εξομολόγηση για τη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο προχώρησε η Λόλα Νταϊφά, επισημαίνοντας πως το μόνο που σκεφτόταν ήταν πως δεν ήθελε να πεθάνει, καθώς είχε πεθάνει και ο πατέρας της κόρης της και δεν ήθελε να μείνει μόνη της.

Μιλώντας στην εκπομπή «Super Κατερίνα» την Τρίτη 26 Μαΐου, τόνισε πως χωρίς το παιδί της δεν θα είχε καταφέρει να ξεπεράσει το πρόβημα υγείας της τόσο εύκολα, ενώ παράλληλα μίλησε και για τη γνωριμία της με τη Γωγώ Μαστροκώστα σε αυτό το «ταξίδι» της.

Η Λόλα Νταϊφά εξομολογήθηκε αρχικά για τη μάχη της με τον καρκίνο πως ήταν ιδιαίτερα δύσκολη γιατί παράλληλα δούλευε: «Δεν ήταν καθόλου εύκολα τα πράγματα. Δούλευα κιόλας και με την περούκα δούλευα», είπε και πρόσθεσε: «Είχα καρκίνο στον μαστό. Δεν είναι ότι δεν φοβήθηκα, δεν είπα ότι θα κερδίσω, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι επειδή η κόρη μου ήταν μικρή και είχε πεθάνει ο πατέρας της, δεν ήθελα να πεθάνω κι εγώ. Όχι ότι δεν αγαπούσα τη δική μου τη ζωή για εμένα, αλλά έβαζα πιο πάνω εκείνη από εμένα. Η κόρη μου ήταν στην Αμερική και όταν εγώ έφευγα με το βαλιτσάκι μου για το νοσοκομείο, η Έλντα ερχόταν με τη δική της βαλίτσα από την Αμερική και της το είπα εκείνη την ώρα. Εκείνη την ώρα τα άφησε όλα και ήρθε μαζί μου και έμεινε στο νοσοκομείο. Αν δεν ήταν η κόρη μου, δεν θα τα είχα ξεπεράσει τόσο εύκολα τα πράγματα».

Δείτε το βίντεο


Όσον αφορά στη γνωριμία της με τη Γωγώ Μαστροκώστα, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών τα ξημερώματα της Δευτέρας 25 Μαΐου, επισήμανε: «Γνώρισα τη Γωγώ Μαστροκώστα. Ήταν πολύ αισιόδοξη και μου έλεγε ότι θα τα καταφέρουμε. Ήταν πολύ θετική ότι όλα θα πάνε καλά. Στενοχωρήθηκα πολύ με τον θάνατό της. Είναι μια πολύ πένθιμη μαύρη ιστορία αυτή. Είναι παράσημο αυτό για τον Τραϊανό Δέλλα ότι ήταν φύλακας άγγελός της. Στάθηκε βράχος στη Γωγώ, δεν βαρυγκόμησε, δε βαρέθηκε, Μακάρι να βρουν το κουράγιο να σταθούν στα πόδια τους και ο κύριος Δέλλας και το κοριτσάκι τους, να βρουν τα πατήματά τους στη ζωή, χωρίς να ξεχάσουν τον άνθρωπο που ζήσανε μαζί και που τους έδωσε την αγάπη του».