Ντίνος Ηλιόπουλος: Καταλάβαμε πως ο μπαμπάς μας δεν μας ανήκε 100%, ανήκε και σε άλλους ανθρώπους, είπαν οι κόρες του

Μία κοινή συνέντευξη παραχώρησαν οι κόρες του Ντίνου Ηλιόπουλου, μιλώντας για το πώς αντιλαμβάνονταν τη δημοφιλία του αείμνηστου ηθοποιού ως παιδιά, αλλά και για τη στάση που κράτησαν μετά τον θάνατό του.

Η Χίλντα και η Εβίτα Ηλιοπούλου ήταν καλεσμένες στην εκπομπή «Στούντιο 4», το απόγευμα της Τετάρτης 18 Μαρτίου, και αναγνώρισαν πως έκαναν λάθη, αφού ο πατέρας τους δεν ανήκε μόνο σε εκείνες, αλλά και στον κόσμο που τον αγάπησε μέσα από το έργο του.

«Τώρα είναι 25 χρόνια που “έφυγε” ο μπαμπάς και μεγαλώνοντας καταλάβαμε πόσα λάθη κάναμε τότε στη διαχείρισή μας. Δεν μας ανήκει 100% ο μπαμπάς, ανήκει και σε άλλους ανθρώπους, δεν έχουμε δικαίωμα να το στερήσουμε από τον κόσμο», είπε η Εβίτα Ηλιοπούλου.

Αναφερόμενη στην κηδεία του Ντίνου Ηλιόπουλου, εκμυστηρεύτηκε πως τότε ήταν που έκαναν την παραπάνω συνειδητοποίηση. «Στην κηδεία του αποφασίσαμε να μην σπιλωθεί η εικόνα του και να μην ανοίξουμε το φέρετρο την τελευταία στιγμή. Ήταν από πάνω μας και φώναζαν διάφορες κυρίες “Εμείς ήρθαμε από την Τρίπολη να τον δούμε, τι δικαίωμα έχετε να πάρετε αυτή την απόφαση για εμάς”. Αυτή ήταν η πρώτη σφαλιάρα», πρόσθεσε.

Δείτε το βίντεο


Από την άλλη, η Χίλντα Ηλιοπούλου θυμούμενη τις στιγμές που μοιράστηκε ως ηθοποιός πάνω στη θεατρική σκηνή με τον πατέρα της, σημείωσε πως δεν ήταν πάντα όμορφο το να είναι η κόρη ενός τόσο γνωστού και αγαπητού καλλιτέχνη: «Ήμουν και πολύ μαζί του στο θέατρο, αλλά για μένα αυτό δεν ήταν και πολύ ωραίο πάντα. Το να είσαι δηλαδή και η κόρη του Ντίνου Ηλιόπουλου, όχι μόνο η κόρη του πατέρα Ντίνου. Δεν ήταν πολύ ωραία. Όχι κάνοντας την ίδια δουλειά, γιατί όταν ξεκίνησα δεν υπήρχαν social media και τέτοια».

Ακολούθως, εξομολογήθηκε πως είχε δεχθεί κάποιας μορφής μπούλινγκ ως παιδί. Ακόμα και ο οδηγός του σχολικού, περιέγραψε, της ζητούσε να χορέψει, όπως ο αείμνηστος ηθοποιός στις ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστούσε.

Πιο αναλυτικά, σημείωσε: «Αρχικά, ως παιδί, να πω την αλήθεια ήταν λίγο μπερδεμένη η ταυτότητα, γιατί αποκτούσε άλλη υπόσταση το να είμαι δίπλα του στο θέατρο και άλλο ήταν στο σπίτι. Ήταν διαφορετική περσόνα, διαφορετικός άνθρωπος. Αλλά και ως παιδί στο σχολείο δεν είναι… καινούργιο πράγμα το μπούλινγκ, συνέβαινε. “Χόρεψε μας όπως ο μπαμπάς σου” μου έλεγε ακόμα και ο οδηγός του σχολικού λεωφορείου».