Ο Νεκτάριος Κυρκόπουλος είναι Έλληνας, μοντέλο με καριέρα στο εξωτερικό –κυρίως σε χώρες της Ανατολής- και έχει στο ενεργητικό του μικρές συμμετοχές σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές του Bollywoodστην Ινδία.
Σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Λοιπόν» και τη Χρυσηίδα Δημουλίδου, αποκαλύπτει για πρώτη φορά πως υποφέρει από υπνοπαράλυση.
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Nek (@nek_nektarios) στις
«Ναι υπάρχει ένα μυστικό μου που δεν γνωρίζει κανείς και ίσως είναι καιρός να το δημοσιοποιήσω. Βασανίζομαι συχνά από το φαινόμενο της υπνοπαράλυσης, δηλαδή, ενώ έχω ξυπνήσει δεν μπορώ να κουνηθώ» εξομολογείται ο ίδιος.
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Nek (@nek_nektarios) στις
«Αυτό με τρομάζει τόσο πολύ που όσο κουρασμένος και να είμαι, φοβάμαι να κοιμηθώ, ειδικότερα μόνος μου.
Γι’ αυτό όταν βρίσκομαι στην Αθήνα, ενώ έχω ένα μεγάλο και άνετο σπίτι, πάω και κοιμάμαι στο σπίτι του κολλητού μου, που είναι μικρότερο και στριμωγμένο, αρκεί να μην είμαι μόνος μου».
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Nek (@nek_nektarios) στις
Κλείσιμο
Και συνεχίζει: «Άλλες φορές στο εξωτερικό, αφήνω το skype on line όλη την νύχτα, που είναι μέσα και η ξαδέλφη μου, μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
Στη Σαγκάη που ζούσα για μεγάλο χρονικό διάστημα, είχα φέρει στο σπίτι μου τον οδηγό μου, τη γυναίκα του και το παιδί τους να μένουν μαζί μου, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Eπίσης, υποφέρω από αγοραφοβίες, νιώθοντας αίσθημα πνιγμού όταν βρίσκομαι σε πολύ κόσμο.
Όλα αυτά προέρχονται από το ακανόνιστο πρόγραμμα ύπνου, από το αυξημένο στρες και από τις εναλλαγές του περιβάλλοντος και πολλών ταξιδιών που κάνω και πιστεύω αν ηρεμήσω θα εξαφανιστούν από τη ζωή μου».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.