Batman returns!

1. Τα ψιλά γράμματα!

29 Μαΐου 1997. Ήταν η μέρα που οριστικοποιήθηκε η μεταγραφή του Φάνη Χριστοδούλου στον Παναθηναϊκό. Μαζί με εκείνη του Γιώργου Καλαϊτζή, αλλά και την επιστροφή Κώστα Παταβούκα. Το ρεπορτάζ εκείνης της ημέρας από την «Ελευθεροτυπία» έκλεινε κάπως έτσι: «Στη λίστα του Παναθηναϊκού προστέθηκε τελεσίδικα και ο 16άχρονος Aντώνης Φώτσης (2, 03) από τον Hλυσιακό, ένας πλέι μέικερ (ναι, παρά το ύψος του) με μεγάλες προοπτικές, όπως λένε άπαντες οι γνωρίζοντες το ταλέντο του».

Το μήλο είχε ακολουθήσει τη φυσιολογική του πορεία. Ο Αντώνης Φώτσης γεννήθηκε την 1η Απριλίου του 1981 και το μπάσκετ έμοιαζε φυσιολογική απόρροια των ερεθισμάτων που θα έπαιρνε από το περιβάλλον του. Ο πατέρας του Βαγγέλης, πρώην παίκτης και προπονητής, ήθελε να δει το παιδί του να ακολουθεί τον ίδιο δρόμο, όπως τώρα κάνει όνειρα για τον εγγονό του. Ο Αντώνης ξεκίνησε τον αθλητισμό από το κολυμβητήριο των Ιλισίων, προπονούμενος κυρίως στις αποστάσεις σπριντ των 50 και 100 μέτρων. Σύντομα, άλλαξε πορεία προς το μπάσκετ, παρά το γεγονός ότι του άρεσε και παίζει μέχρι και τώρα πινγκ-πονγκ.

2. Το γέννημα του ονείρου!

11 Απριλίου 1996. Ο μύθος λέει πως ο 15χρονος Αντώνης παρακολουθούσε το παιχνίδι με τον πατέρα του. Παίκτης των τμημάτων υποδομής του Ηλυσιακού, είχε ξεκινήσει το πάθος του για το μπάσκετ να ξεπερνάει τα όρια του χόμπι και του αθλητισμού. Είχε αρχίσει να γίνεται πρωταθλητισμός. «Μπαμπά, να το θυμάσαι καλά αυτό που θα σου πω. Μια μέρα θα σε κάνω και εγώ υπερήφανο. Δεν ξέρω αν θα συμβεί αυτό σε κάποιο φάιναλ φορ, αλλά είμαι σίγουρος ότι όλοι θα μιλούν για μένα», φημολογείται ότι είπε στον πατέρα του και δεν θα σταματούσε αν δεν τον κατάφερνε.

Ο Αντώνης δούλεψε για να φτάσει στον Παναθηναϊκό, την ομάδα που υποστήριζε από μικρό παιδί. «Πάντα ήμουν οπαδός, αλλά ποτέ δεν ήμουν τρελαμένος», δήλωσε κάποτε από τη μακρινή Μόσχα και θα επιβεβαίωνε την αγάπη του εμπράκτως. Ο Φώτσης δεν άφησε κανένα καλοκαίρι στην καριέρα του να περάσει ανεκμετάλλευτο, ταξίδεψε πριν καλά-καλά κλείσει τα 18 του χρόνια στην Αμερική και κατάφερε από το 1998 να βρίσκεται σημειωμένος στα μπλοκάκια των ομάδων του ΝΒΑ. Εξάλλου, ήταν και το όνειρό του. «Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ, είχα ένα στόχο. Να παίξω στο ΝΒΑ και να αγωνιστώ κόντρα στους καλύτερους, ώστε να γίνω κι εγώ καλύτερος».

3. Ξεκινάει το ταξίδι…

25 Οκτωβρίου 1997. Πάντα έβρισκε έναν ξεχωριστό τρόπο να τιμωρεί και παράλληλα να τα βρίσκει με τον εαυτό του. Άλλοτε, μπορεί να τον έβλεπες στο ανοικτό γήπεδο των Ιλισίων να κάνει σουτ και να μην πιστεύεις στα μάτια σου κι άλλοτε κλειδωνόταν σε ένα δωμάτιο κι έβλεπε επίμονα ένα χαμένο παιχνίδι. Την επόμενη κιόλας μέρα, γεγονός πολύ ψυχοφθόρο για οποιονδήποτε αθλητή, πόσω μάλλον ηττημένο. Ίσως αυτό να ήταν το μυστικό που από την ημέρα που ξεκίνησε, ουδέποτε σταμάτησε. Να δουλεύει, να παίζει, να μαθαίνει, να βελτιώνεται… Το ντεμπούτο για τον Αντώνη Φώτση ήρθε σε ηλικία 16 ετών και έξι μηνών.

Ο Λευτέρης Σούμποτιτς τον χρησιμοποίησε στον αγώνα του Παναθηναϊκού με τη Δάφνη, μόλις στην 5η αγωνιστική της σεζόν 1997-98. Ο Έλληνας γκαρντ έπαιξε 5.21 λεπτά και πέτυχε ένα καλάθι, ενώ είχε και μια ακόμα άστοχη προσπάθεια. Περίπου 40 ημέρες αργότερα ήρθε η ώρα για το… ξεψάρωμα, όταν απέναντι στην Λάρισα θα πετύχει εννέα πόντους με 3/4 τρίποντα και ψέμα στο ψέμα θα έχει κλείσει τη χρονιά με κάτι λιγότερο από δέκα συμμετοχές.

Στην επόμενη σεζόν, ο ρόλος του δεν θα είναι αναβαθμισμένος, ωστόσο ο χρόνος του περισσότερος και οι παρουσίες του συχνότερες. Κορυφαία όλων η εμφάνιση στις 23 Δεκεμβρίου του 1998 απέναντι στη Νήαρ Ηστ, όταν σε 24 λεπτά πέτυχε 17 πόντους και πήρε πέντε ριμπάουντ. «Είναι πολύ μεγάλο ταλέντο και κεφάλαιο για την ομάδα μας. Θα σας κάνω όμως μία προσωπική αποκάλυψη. Μετά τις εμφανίσεις του με την Μικτή Κόσμου Εφήβων βρισκόμουν σε διαρκή επικοινωνία με ευρωπαίους συναδέλφους ώστε να του βρούμε μία ομάδα για να παίξει και πάρει τις εμπειρίες που του λείπουν. Τώρα όμως σας διαβεβαιώνω ότι ο Αντώνης θα μείνει στην ομάδα και θα πάρει τις ευκαιρίες που του αξίζουν. Δεν ξέρω αν θα παίξει πολύ χρόνο, αλλά τώρα πια όλα εξαρτώνται από αυτόν», θα πει ο Λευτέρης Σούμποτιτς μετά το τέλος εκείνου του αγώνα.

4. Το τραγούδι του… πατέρα!

20 Απριλίου 2000. Είχε αποκτήσει όλα εκείνα που μπορούσε ένας 18χρονος να κάνει σχεδόν ένα χρόνο πριν. Έβγαλε δίπλωμα οδήγησης, επιτρεπόταν να πιει αλκοόλ, απέκτησε το δικαίωμα υπογραφής, την υποχρέωση να κάνει φορολογική δήλωση και είπε να γιορτάσει με την κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού. Όχι άσχημα για ένα παιδί που τέσσερα χρόνια πριν απλώς ονειρευόταν και από τον καναπέ μοιραζόταν το όνειρό του με τον μπαμπά του.

Σε ένα φάιναλ φορ όπου κεντρικό (και αργότερα λόγω της περιπέτειάς του τραγικό) πρόσωπο ήταν ο Οντέτ Κάτας και το περίφημο «τραγούδι της μάνας» που του αφιέρωναν οι Ισραηλινοί, ο Αντώνης Φώτσης είχε κρατήσει ένα για τον πατέρα του. Ο Έλληνας φόργουορντ ήταν το κλειδί στα χέρια του Ζέλικο Ομπράντοβιτς (9 πόντοι, 5 ριμπάουντ σε δέκα λεπτά), ο οποίος μετά το τέλος του αγώνα δε δίσταζε να δηλώσει: «Ο Φώτσης είναι το μεγαλύτερο ταλέντο του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Περιμένω τα επόμενα χρόνια να κάνει φοβερά πράγματα και να παίξει εκπληκτικό μπάσκετ». Ο Σέρβος τεχνικός είχε φροντίσει να τον προετοιμάσει για ένα τέτοιο ματς, αφού πλέον ο 19χρονος φόργουορντ είχε θέση βασικού και σπουδαίο ρόλο στον Παναθηναϊκό.

Διαβάστε περισσότερα στο:gazzetta