Καυτά σορτς for ever: Η Ντέζι των Ντιούκς σβήνει κάθε διάσημη επίγονο
Όταν μιλάμε για καυτά τζιν σορτς, η αρχετυπική εικόνα της Ντέζι των Ντιούκς μοιάζει αξεπέραστη, ακόμα και για όσους δεν ξάπλωσαν στο εφηβικό τους κρεββάτι ρίχνοντας πιο πολλές ματιές στους επίμαχους πόντους του μπλε τζιν υφάσματος παρά στην πορτοκαλί λαμαρίνα του «Στρατηγού Λι»
Για όσους διάγουν την πέμπτη δεκαετία της ζωής τους (λίγο πάνω ή λίγο κάτω δεν έχει και σημασία), η Ντέζι των Ντιούκς (κατά κόσμον Κάθριν Μπαχ) υπήρξε χωρίς αμφιβολία η πρωθιέρεια των εφηβικών τους ονειρώξεων και των απογευματινών συνάξεων εμπρός από τις λιγοστές ίντσες της τηλεοπτικής μεταπολίτευσης.
Μπορεί τα γκάζια και τα κόλπα του πορτοκαλί «Στρατηγού Λι» να έκαναν τα πάντα για να κερδίσουν το ενδιαφέρον (και να αποτελούσαν το ιδανικό άλλοθι για την, άγνωστη τότε, «γονική συναίνεση»), όμως τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο στην σειρά αν δεν υπήρχαν τα καυτά τζιν σορτς της Ντέζι και όλα όσα άφηναν να εννοηθούν οι σχεδόν συμπαντικής ακρίβειας τοποθετημένοι πόντοι ενός μπλε τζιν υφάσματος.
Όπως και να το κάνουμε, είτε μέσω των αφισσών των νεανικών δωματίων (ναι, καλά, είχατε μάτια μόνο για το... αυτοκίνητο) είτε μέσω καρτών και αυτοκόλλητων, τα καυτά τζιν σορτς της Ντέζι εγγράφησαν στο συλλογικό ερωτικό υποσυνείδητο του πλανήτη, όπου και να παίχτηκε η σειρά. Και παραμένει ακόμα και τώρα κάτι σαν «παγκόσμια σταθερά» για το πως πρέπει να φοριέται ένα μικρό σορτς και ένα τυλιγμένο στην μέση καρό πουκάμισο, με την απαραίτητη ποσότητα γυναικείου σώματος να υπονοεί και να σημαίνει το ανέφικτο.
Κλείσιμο
Σήμερα γιορτάζονται 37 χρόνια από την προβολή του πρώτου επεισοδίου των Nτιούκς στην Αμερική, στις 26 Ιανουαρίου του 1979. Μια σειρά που κράτησε αρκετές περιόδους και που σημείωσε μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Για τον εορτασμό προτιμήσαμε όχι τα αυτοκίνητα, τα κυνηγητά και τα τρελά αγόρια. Αλλά αυτό που όλοι ξέρουμε καλά ότι ήταν η αιτία για να στηθούμε μπροστά στις οθόνες και στα ασπρόμαυρα εφηβικά μας ορμέμφυτα.
Δεν ήταν τα κόλπα και χοντροκομμένο χιούμορ των hillbillies νεαρών της Αμερικής και της βλάχικης επαρχιώτικης αστυνομίας. Αλλά ήταν πάνω απ' όλα αυτό το ακριβοδίκαιο ύφασμα, όσο χρειαζόταν σεμνό για να μην γίνει αισχρό (και ακατάλληλο δι ανηλίκους) και όσο έπρεπε υπαινικτικό για να σου κλείσει συνωμοτικά το μάτι (και να μην κλείνεις και εσύ... μάτι!).
Την Ντέζι όπως θα δούμε και στις φωτογραφίες που δημοσιεύονται σήμερα με αφορμή τους εορτασμούς πολλοί προσπάθησαν να μιμηθούν. Μερικές πιο όμορφες, αρκετές από αυτές πιο διάσημες, καμία όμως από όλες αυτές δεν καταφέρνει να φορά με την ίδια επιτυχία τα σορτς όπως η Ντέζι.
Πολλοί ίσως αναζητήσουν στην νοσταλγία μερικών 50άρηδων την αιτία για την ομόθυμη δοξολογία στην Ντέζι των Ντιούκς. Όμως αρκεί μια ματιά στην φωτογραφία της και όλων των υπολοίπων για να καταλάβει το προφανές: όπως την Ντέζι καμιά τους. Και αυτό δεν χρειάζεται η νοσταλγία για να το επιβεβαιώσει.
Σε τριάντα χρόνια οι μηχανές θα σκέφτονται για μας, θα μας φέρνουν κοντά στους δικούς μας και θα μιλάνε όπως εμείς. Το μόνο που θα μένει «μοναδικό», γι’ αυτό θα είναι και ακριβό, θα είναι να ξέρεις πως απέναντί σου κάθεται, στ' αλήθεια, ένας άνθρωπος.