Η αναπάντεχη ευτυχία της ζωής μετά τα 50: Το τέλος των ψευδαισθήσεων είναι ό,τι πιο απελευθερωτικό μάς επιφυλάσσει

«Δεν είναι η δόξα δεν είναι τα λεφτά, είναι του δρόμου η χαρά», τραγούδησε ο Πορτοκάλογλου σε στίχους δικούς του, εκλαϊκεύοντας με αυτόν τον τρόπο τη λόγια «Ιθάκη» του Καβάφη, όπου μας προτρέπει σαν βγούμε στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να ευχόμαστε να είναι μακρύς ο δρόμος. Το θέμα είναι ότι, όσο μακρύς και αν είναι, κάποια στιγμή φτάνουμε στο μέσο (και λίγο παραπάνω) του δρόμου χωρίς να το καταλάβουμε. Κοινώς, πενηνταρίζουμε. Που σημαίνει, εφόσον είμαστε γυναίκες, ότι γινόμαστε εμμηνοπαυσιακές. Λέξη που εκτοξεύεται ενίοτε και σαν βρισιά, ρατσιστικής αίγλης. Το ρατσιστικό στοιχείο εδώ αφορά την ηλικία, η οποία εκλαμβάνεται αυτομάτως από τον επιτιθέμενο ως στοιχείο ευαλωτότητας. Δεν πάνε άλλωστε πολλά χρόνια από τότε που ενοχικές περσόνες παραποιούσαν τα στοιχεία της αστυνομικής τους ταυτότητας αλλάζοντας την ημερομηνία γέννησης.

Διαβάστε τη συνέχεια στο marieclaire.gr