Άννα Μάγκου: «Η σχέση με το θέατρο είναι επιθυμία για εξέλιξη»
Η φετινή Ελένη στην παράσταση «Το Τρίτο Στεφάνι», που ανεβαίνει στο Θέατρο Τέχνης, είναι ένα νέο κορίτσι με μεγάλο ταλέντο στην υποκριτική, στον χορό και τη δεξιότητα να μπαίνει στο πετσί χαρακτήρων που ποτέ δεν γνώρισε για να τους μεταφέρει στη σκηνή
Πορτρέτα - Συνέντευξη Πηνελόπη Μασούρη
Επιμέλεια styling MNM STUDIO
Εντυπωσιακή, με έντονα χαρακτηριστικά και την έμφυτη στάση χορεύτριας, η Αννα Μάγκου συμπεριφέρεται με μια κομψότητα που μετατρέπεται σε κίνηση. Υπάρχει μια ήσυχη ένταση σε αυτήν, ένα ελεγχόμενο χάρισμα. Η νεαρή ταλαντούχα χορεύτρια, χορογράφος και ηθοποιός, την οποία ο περισσότερος κόσμος ανακάλυψε από την τηλεόραση -πρωταγωνίστησε στο «Κόκκινο Ποτάμι» του Μανούσου Μανουσάκη, έχει συμμετάσχει στις ελληνικές σειρές «Αγριες Μέλισσες», «Πανθέοι», «Φαμαγκούστα», «Διάφανη αγάπη», «Τούρτα της Μαμάς», στην ιταλική «Il Comincario Charitos» κ.ά.- έχει από το 2012 και μια σημαντική θεατρική πορεία, είτε ερμηνεύοντας ρόλους είτε χορογραφώντας παραστάσεις. Φέτος την απολαμβάνουμε στην παράσταση «Το Τρίτο Στεφάνι», στο Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού και παραγωγή Γιώργου Λικιαρδόπουλου. «Είναι χαρά και τιμή μου που επιλέχθηκα από αυτή την έμπειρη θεατρική ομάδα για τον ρόλο της Ελένης, μίας από τις κόρες της Εκάβης. Ηταν μια υπέροχη διαδικασία η προετοιμασία, έμαθα πάρα πολλά», λέει και επισημαίνει ότι δεν είναι το μόνο νεαρό μέλος που έχει ενσωματωθεί στο υπάρχον σχήμα με τους ιδιαίτερους υποκριτικούς κώδικες και τις σημαίνουσες ερμηνευτικές απαιτήσεις. Τηλεοπτικά, τη βλέπουμε στη νέα δραματική σειρά του MEGA «Μια νύχτα μόνο», σε σκηνοθεσία Στάμου Τσάμη.
Υπάρχουν στοιχεία στην καθημερινότητά της που γίνονται εργαλεία της δουλειάς της; «Ο ηθοποιός χρησιμοποιεί την καθημερινότητά του και τις προσωπικές του εμπειρίες, συναισθηματικές και ψυχολογικές, για να υποστηρίξει την ερμηνεία του. Παρατηρεί συνεχώς τα πρόσωπα και τις καταστάσεις γύρω του κλέβοντας στοιχεία από άλλες ζωές και συμπεριφορές. Ακόμη και η μίμηση, η οποία στην υποκριτική δεν θεωρείται αρνητική, γίνεται πάντα μέσα από τη δική του εμπειρία, παραθέτοντας την προσωπική του σφραγίδα που εμπλουτίζει τον ρόλο, καθιστώντας κάθε ερμηνεία μοναδική. Η διατήρηση της σχέσης με την υποκριτική βασίζεται στη συνεχή μάθηση και εξερεύνηση. Eνας καλλιτέχνης ποτέ δεν σταματά να θέλει να μάθει, να εξερευνήσει νέες μεθόδους και τον εαυτό του. Αυτή η αέναη διαδικασία δοκιμής και εξέλιξης και δοκιμής είναι απαραίτητη. Αν σταματήσει αυτή η επιθυμία, σταματά και η σχέση με το θέατρο. Η σύνδεση αυτή δεν είναι μόνο επαγγελματική, αλλά και ιδιωτική, απαιτεί διαρκεί αφοσίωση και δέσμευση». Νιώθει πιο κοντά στον εαυτό της όταν παίζει; «Νιώθω συμβατή με τις ηρωίδες μου, ακόμα και ρόλοι που είναι αντίθετοι με την προσωπικότητά μου μού δίνουν την ευκαιρία να εξερευνήσω άγνωστα κομμάτια του εαυτού μου. Πρόκειται για μια διαδικασία εξαιρετικής αυτογνωσίας».
«Ο ηθοποιός παρατηρεί συνεχώς τα πρόσωπα και τις καταστάσεις γύρω του, κλέβοντας στοιχεία από άλλες ζωές και συμπεριφορές»
Η πρώτη της επαφή με την τέχνη ήταν στην παιδική ηλικία. «Ξεκίνησα με μπαλέτο, συνέχισα με σύγχρονο και μοντέρνο χορό - από μικρή μου άρεσε να υποδύομαι ρόλους. Η είσοδός μου στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης σηματοδότησε μια πιο επαγγελματική προσέγγιση. Παρά τις δυσκολίες, δεν τα παράτησα και πλέον αναγνωρίζω ότι ήταν ο σωστός δρόμος, ίσως κάποιες φορές και μέσα από λάθη μου. Συνέχισα και σήμερα αισθάνομαι κερδισμένη», λέει και υπογραμμίζει πόσο τυχερή νιώθει που είχε την ακλόνητη στήριξη των γονιών της από τα πρώτα της κιόλας βήματα. Περιγράφει τα χρόνια που πέρασε σπουδάζοντας Χορό στο εξωτερικό ως μια «πολύ φωτεινή περίοδο, αξέχαστα χρόνια παρά τις οικονομικές δυσκολίες». Στο Λονδίνο ήρθε σε επαφή με καινούριους ανθρώπους και καθηγητές και αντιμετώπισε την πρόκληση μιας νέας γλώσσας που δεν ήταν η μητρική της, αλλά στην πορεία έγινε ένα ακόμα σπουδαίο εργαλείο. Η Αμερική έγινε εφικτή μέσω υποτροφίας, ήταν το απόλυτο American Dream. Εκεί, ένιωσε πολίτης και καλλιτέχνης του κόσμου, γνώρισε διαφορετικές κουλτούρες, βίωσε την υψηλή πειθαρχία. Συνάντησε ανθρώπους που τη σημάδεψαν, άψογους στον χορό, στο θέατρο και το τραγούδι. «Η χώρα μας διαθέτει τους κατάλληλους καθηγητές, αλλά της λείπει ένα ολοκληρωμένο Πανεπιστήμιο Τεχνών, ένας χώρος όπου οι φοιτητές θα μπορούν να εξερευνήσουν χορό, θέατρο, τραγούδι και να ανακαλύψουν την κλίση τους. Μακάρι να το δούμε κάποια στιγμή». Εχοντας επαφή με τις παραστατικές τέχνες από μικρή ηλικία, η καριέρα στον χορό και την υποκριτική ήταν από πολύ νωρίς μονόδρομος για την Αννα. «Η επιλογή αυτή έγινε πιο ξεκάθαρη στο Λονδίνο, όπου μέσα από τα μαθήματα Υποκριτικής στο πρώτο έτος συνειδητοποίησα ότι έτσι μπορούσα να εκφραστώ περισσότερο. Στους ρόλους ανακαλύπτεις πράγματα και καταστάσεις που δεν έχεις ζήσει, μπαίνεις στο πετσί ενός άλλου σώματος, χαρακτήρα και σκέψεων. Είναι κάτι μαγικό η δυνατότητα να εισχωρείς σε μια άλλη ζωή. Και όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ ότι η πρόβα είναι ίσως το καλύτερο και πιο σημαντικό μέρος της όλης διαδικασίας».
«Η υψηλού επιπέδου εκπαίδευση δεν απαιτεί βία ή υπέρμετρη αυστηρότητα. Αυτό το συνειδητοποίησα όσο σπούδαζα στο Λονδίνο»
Για τα φαινόμενα της άσκησης οποιασδήποτε μορφής βίας στον εργασιακό της χώρο, τονίζει: «Είναι ένα θέμα που οφείλει να μας απασχολεί βαθιά, όχι μόνο επειδή συνδέεται με τη δημοσιότητα. Αν και προσωπικά δεν έχω υποστεί βία στον εργασιακό χώρο, έχω δεχτεί λεκτική βία σε μαθήματα χορού τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Αυτές οι εμπειρίες μού προκάλεσαν ανασφάλειες σε νεαρή ηλικία, τις οποίες προσπάθησα και αργότερα να διαχειριστώ. Είμαι σίγουρη πως όλος αυτός ο αγώνας και οι αποκαλύψεις θα επιφέρουν αλλαγές. Η υψηλού επιπέδου εκπαίδευση δεν απαιτεί βία ή υπέρμετρη αυστηρότητα, είναι κάτι που συνειδητοποίησα μετά την εμπειρία μου στο Λονδίνο».
Η ευτυχία της συνδέεται στενά με την εργασία της. «Δεν είμαι χαρούμενη όταν δεν δουλεύω. Η συμμετοχή σε ωραίες δουλειές σε προδιαθέτει ώστε να βρίσκεις τη χαρά και στις απλές καθημερινές δραστηριότητες. Αυτό παρατηρείται συχνά στους καλλιτέχνες που είναι επικεντρωμένοι στο έργο τους. Κάθε νέα παράσταση και ρόλος είναι μια πρόκληση, όπως η ανατροφή ενός παιδιού».
Κατέχοντας τον μοναδικό συνδυασμό φυσικής και επίκτητης τεχνικής στην κάμερα και τη σκηνή, αλλά και την αδιαπραγμάτευτη ματιά πάνω στη δουλειά της, καθώς τη βλέπει ως προσωπική υπόθεση, η φετινή θεατρική Ελένη του Κώστα Ταχτσή στο «Τρίτο Στεφάνι» είναι σαν να δίνει τη δημιουργική σκυτάλη στην επόμενη γενιά που επιστρέφει στις ρίζες ◆
info
«Το Τρίτο Στεφάνι», Τετάρτη-Κυριακή, στο Θέατρο Τέχνης.
theatro-technis.gr
looks: Zara WOMAN. Make-up/Hair: Ilias & Staff Salons. Ευχαριστούμε τα «Επιπλα Κασιμάτης X Camelgroup MODUM» (Λεωφ. Κηφισίας 257-259, Κηφισιά) για τη φιλοξενία της φωτογράφησης
