Άγγελος Παπαδημητρίου για τη φιλία του με τον Διονύση Σαββόπουλο: «Ήταν εχθρός μου, μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα το μεγαλείο του»

Το βάθος της φιλίας του με τον Διονύση Σαββόπουλο αποκάλυψε ο Άγγελος Παπαδημητρίου, περιγράφοντας επίσης την ατμόσφαιρα που επικράτησε στην κηδεία του αγαπημένου του φίλου κι έμοιαζε όπως λέει, με «γιορτή». Ο σπουδαίος τραγουδοποιός άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 81 ετών, το βράδυ της Τρίτης 21 Οκτωβρίου. Το τελευταίο διάστημα, μετά από επιδείνωση της κατάστασής του νοσηλευόταν, ενώ έδινε μάχη με τον καρκίνο από το 2020.

Καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο 4», ο Άγγελος Παπαδημητρίου δήλωσε αρχικά για την κηδεία του: «Αισθάνομαι κι εγώ μέλος της οικογένειας. Δεν κατάλαβα ότι πήγα σε κηδεία, ήταν τέτοιο το κέφι που χόρεψα χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Ήταν κάτι εκτός θανάτου, μόνο ζωή και χαρά. Αυτό ήταν ο Διονύσης. Δεν χωράει η λέξη "θάνατος". Δεν υπήρχε τίποτα δυσάρεστο σ’ όλη αυτή την ιστορία».

Δείτε το βίντεο

Ο ηθοποιός περιέγραψε επίσης, την εικόνα της οικογένειας του Διονύση Σαββόπουλου. «Βλέποντας την Άσπα και τα παιδιά ήταν σαν μια κανονική μέρα, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Ο Διονύσης είναι τόσο παρών, που ο θάνατος δεν αγγίζει τους φίλους του καν, πόσο μάλλον τον ίδιο. Θα μου λείψουν η αγάπη του και η εμπιστοσύνη του, το δώρο να έχεις την αγάπη του Σαββόπουλου», είπε.

Στη συνέχεια, παραδέχτηκε ότι στα πρώτα χρόνια της γνωριμίας τους δεν τον εκτιμούσε, καθώς πίστευε ότι προέρχονται από «αντίθετους κόσμους». «Τον πολεμούσα μέχρι τα 40 μου. Ήταν εχθρός μου, κι όμως, μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα το μεγαλείο του. Η Μελίνα Τανάγρη με έβαλε στον κόσμο του. Με δέχτηκε, αν και ήταν δύσκολος άνθρωπος. Έλεγα στους φίλους μου "ή εμένα ή τον Σαββόπουλο", και μετά γίναμε κολλητοί».

Αναφερόμενος στη γνωριμία τους, θυμήθηκε: «Ήμασταν εμφανισιακά αντίπαλοι. Εγώ στην όπερα και τα ελαφρά, εκείνος με αμπέχωνα και μαλλιά. Μου φαινόταν παραφωνία. Όταν όμως άκουσα τους στίχους του, είπα "Θεέ μου, τι έχανα τόσο καιρό"». Ο ηθοποιός περιέγραψε και τις τελευταίες στιγμές του μεγάλου δημιουργού: «Ήταν ένα φως που έσβησε ξαφνικά. Ήμουν κοντά του στο νοσοκομείο. Δεν ήταν ποτέ μόνος· πάντα δίπλα του η Άσπα. Οι δυο τους ήταν ένα».

Κλείνοντας, περιέγραψε με συγκίνηση τον άνθρωπο πίσω από τον θρύλο: «Στα τελευταία του δεν έλεγε κακό λόγο για κανέναν. Είχε χορτάσει αγάπη και παραδοχή. Ήταν γεννημένος την ίδια μέρα με τη Μαρία Κάλλας, ήταν το ριζικό τους να δέχονται πόλεμο. Αλλά στο τέλος, μέσα του δεν έμεινε τίποτα από την αμφισβήτηση, γιατί ήταν τόση η αγάπη που πήρε».