Οδός Ευριπίδου: Πώς έγινε ο αγαπημένος δρόμος των μπαχαρικών

Αν υπάρχει ένας δρόμος που είναι συνυφασμένος με τη γεύση και τη νοσταλγία στην Αθήνα, αυτός είναι η οδός Ευριπίδου. Όποιος περπατήσει εκεί ένα πρωινό του Νοέμβρη, ανάμεσα σε τσουβάλια με κύμινο και σακιά με δάφνες, θα καταλάβει πως εκεί ανάμεσα στην Αθηνάς και τη Σωκράτους συντελείται μια τελετουργία μνήμης. Κάπως έτσι αρχίζει και η Πολίτικη Κουζίνα. Ο μικρός Φάνης, καθισμένος σε μια ξύλινη καρέκλα σκύβει πάνω από ένα γυάλινο βάζο γεμάτο κανέλα. Η στιγμή εκείνη, μέσα στην απλότητά της, μοιάζει να χωρά όλη την ουσία της ελληνικής μνήμης της γεύσης. Γιατί αυτό ακριβώς είναι η Ευριπίδου μέχρι και σήμερα. Μια σειρά από μυρωδιές κανέλα, μπαχάρι, μοσχοκάρυδο, κύμινο, λιβάνι και νοσταλγία που κουβαλούν ένα κομμάτι ιστορίας της Αθήνας, της Κωνσταντινούπολης, του ελληνικού τραπεζιού.

Η αρχή: οι πρόσφυγες που έφεραν την Ανατολή

Η ιστορία της οδού Ευριπίδου αρχίζει μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τότε, πρόσφυγες από τη Σμύρνη, την Πόλη, την Καππαδοκία και τη Μυτιλήνη εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα, φέρνοντας μαζί τους όχι μόνο τις αναμνήσεις τους, αλλά και τις μυρωδιές των παζαριών της Ανατολής. Άνθρωποι που ήξεραν το εμπόριο του μπαχαρικού, άνοιξαν τα πρώτα μπαχαράδικα στη μικρή οδό πίσω από την Αθηνάς. Ήταν οικογένειες όπως οι Μπαχάρ, Μαυρίδη, Μπαρμπουνάκης, πρόσφυγες που αναζητούσαν ένα νέο ξεκίνημα. Το εμπόρευμα τους ήταν ταπεινό αλλά πολύτιμο, σακουλάκια με κανέλα, μοσχοκάρυδο, μαχλέπι, κύμινο, ρίγανη, θυμάρι. Και μαζί τους έφεραν τη νοοτροπία: πως το φαγητό είναι πολιτισμός, συναίσθημα, παρηγοριά. Σιγά σιγά, η οδός Ευριπίδου έγινε η συνέχεια του Μεγάλου Παζαριού της Πόλης, ένα μικρό κομμάτι Κωνσταντινούπολης μέσα στην Αθήνα. Τα βαρέλια με τα ανοιχτά καπάκια, οι μυρωδιές που ανακατεύονται στον αέρα, οι φωνές των ανθρώπων που προσκαλούν τους περαστικούς.

Διαβάστε περισσότερα: newmoney.gr