Γιώργος Ζυγούρης: «Όσοι αρνούνται την αγάπη, στο τέλος ερωτεύονται πιο αληθινά»

Eνα ηλιόλουστο πρωινό στα Εξάρχεια συναντάω τον Γιώργο Ζυγούρη λίγο προτού πετάξει για τη Θεσσαλονίκη για μία από τις τελευταίες παραστάσεις του «Λεωφορείο ο Πόθος», όπου υποδυόταν τον Μιτς απέναντι στη σαρωτική Μπλανς ντι Μπουά της Αλεξίας Καλτσίκη. Φτάνει στο ραντεβού πριν από εμένα και με περιμένει μαζί με έναν τετράποδο φίλο, τον σκύλο του, τον Κούμα (που στα ιαπωνικά θα πει αρκούδα). O Κούμα παίρνει όλα τα χάδια του κόσμου καθώς αρχίζουμε να μιλάμε για τις δουλειές του Γιώργου στην τηλεόραση -«Σέρρες», «Το Παιδί»- αλλά και το θεατρικό άλμα που κάνει αυτή τη σεζόν με την παράσταση «Cleansed» της Σάρα Κέιν σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.

GALA: Να ξεκινήσουμε από την τηλεόραση, από τις «Σέρρες», που μετά τον ΑΝΤ1 προβάλλονται στο Netflix. Πώς μπήκες στον β’ κύκλο και τι πήρες μαζί σου φεύγοντας από μια σειρά που έχει συγκινήσει εκατομμύρια θεατές;
ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΥΓΟΥΡΗΣ: Αρχικά υπήρχε το άγχος της συνέχειας μιας δουλειάς που έχει ήδη αγαπηθεί. Ομως όλο το περιβάλλον ήταν βοηθητικό και με την καθοδήγηση του Γιώργου Καπουτζίδη, του Σταμάτη Πατρώνη, που τη σκηνοθετεί και όλων των συναδέλφων, βγήκα από όλο αυτό με πολύτιμη εμπειρία και μεγαλύτερη ευαισθησία για θέματα που αφορούν μια ευρύτερη, όχι πάντα ορατή, μερίδα της κοινωνίας.

G.: Η συμμετοχή σου στη σειρά σε έκανε να σκεφτείς ότι είμαστε πια μια καλύτερη κοινωνία;
Γ.Ζ.: Οχι. Προχωράνε τα πράγματα, αλλά η αλλαγή έρχεται επειδή επιβάλλεται, όχι γιατί έχει γίνει στην καρδιά των ανθρώπων. Αυτή η σειρά φροντίζει λίγο παραπάνω τις καρδιές, κάνει λίγο περισσότερο χώρο για να έρθει η αληθινή αλλαγή. Αυτή η συμπάθεια προς τους ανθρώπους που έχουν άλλη ταυτότητα δεν είναι ακόμα αυθόρμητη. Ο κόσμος πιέζεται να το κάνει και υπάρχει πολύς θυμός, μίσος, απαίσια σχόλια. Αγαπημένο μου σχόλιο στο Διαδίκτυο: «Τι άλλο θέλετε, ρε ανώμαλοι, φτάνει πια, σας αποδεχτήκαμε».

G.: Εχουν φτάσει ως εσένα αυτά τα σχόλια;
Γ.Ζ.: Ναι, αλλά υπάρχουν και πάρα πολλά συγκινητικά σχόλια, πολύ περισσότερα από αυτά που εκφράζουν μίσος. Ανθρωποι που έκαναν coming out στους δικούς τους εξαιτίας της σειράς, οικογένειες που κατάλαβαν ότι είχαν κάνει λάθος τόσα χρόνια. Ειδικά στην επαρχία, όπου είναι πιο σκληρά τα πράγματα.

G.: Μια ιδανική επαρχία ζωντανεύει στη σειρά της ΕΡΤ «Το Παιδί», όπου υποδύεσαι το δεξί χέρι μιας Ρωσίδας μαφιόζας, με την οποία είσαι και τσιμπημένος.
Γ.Ζ.: Τον χαρακτήρα μου στο «Παιδί», τον Μιχαήλ, τον ενδιαφέρουν η πίστη και η ιεραρχία. Είναι ένας τύπος ταγμένος σε αυτήν τη γυναίκα- την παίζει θαυμάσια η Αλεξία Καλτσίκη, την οποία θαυμάζω απεριόριστα. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη μαφιόζα, μορφωμένη, που κουβαλά πάντα το στίγμα της ξένης κι ας εκφράζεται καλύτερα από τον μέσο Ελληνα. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι ο τρόπος που μιλάμε, οι λέξεις που χρησιμοποιούμε επηρεάζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Και σε τέτοιες σχέσεις αναπτύσσονται εύκολα ερωτικά αισθήματα.

G.: Πόσο εύκολο είναι για έναν άντρα να υπακούει σε μια γυναίκα σε επαγγελματικό επίπεδο;
Γ.Ζ.: Δεν με ενοχλεί καθόλου, δεν καταλαβαίνω καν τη διάκριση. Γιατί να υπάρχει διαχωρισμός άντρας - γυναίκα σε αυτό. Eχω δουλέψει πιο πολλές φορές με σκηνοθέτιδες. Δεν σκέφτομαι ποτέ τις σχέσεις με γνώμονα το φύλο. Χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης. Το πρόβλημα είναι η παλιομοδίτικη, νοσηρή σκέψη που βλέπει το φύλο πριν από την ικανότητα.

G.: Παρ’ όλα αυτά, βλέπεις κι εσύ ότι οι γυναίκες σε ηγετικές θέσεις αμφισβητούνται διπλά;
Γ.Ζ.: Ναι, και χρειάζεται να κάνουν διπλή προσπάθεια. Οι γυναίκες κουβαλούν αυτό το βάρος. Οταν αναλαμβάνουν έναν θεσμικό ρόλο, πρέπει να κάνουν έναν προσωπικό και κατ’ επέκταση κοινωνικό αγώνα για να εδραιωθούν.

G.: Στον χώρο του πολιτισμού, πάντως, φαίνεται να υπάρχουν λιγότερα κολλήματα, συμφωνείς;
Γ.Ζ.: Ναι, νομίζω ότι είναι πιο απελευθερωμένος, ήταν και παραμένει ένας χώρος ελευθερίας. Κάτι σαν φάρος για άλλους επαγγελματικούς χώρους. Το θέατρο είναι πιο ανοιχτό, πιο ασφαλές, πιο έτοιμο να εμπιστευτεί ικανότητες αντί για στερεότυπα.

G.: Αυτή τη σεζόν σε απολαμβάνουμε και στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, στο «Cleansed» της Σάρα Κέιν, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Ηξερες πόσο σκληρό είναι το έργο;
Γ.Ζ.: Ναι, είχα ακούσει για το πρώτο ανέβασμα του Λευτέρη Βογιατζή και είχα πάθει σοκ. Είναι μια παράσταση τρομακτική και λυτρωτική μαζί. Επειδή οι ήρωές της, παρά τα όσα συμβαίνουν, επιλέγουν να πιστεύουν στην αγάπη.

G.: Πες μου για τον χαρακτήρα σου στο έργο.
Γ.Ζ.: Ο Ρομπ είναι ένας ομοφυλόφιλος άντρας ερωτευμένος με τον Καρλ, τον Νικολάκη Ζεγκίνογλου. Οι δυο τους είναι ένα ζευγάρι που προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Ο «εξουσιαστής» Τίνκερ τούς τιμωρεί για την υπόσχεση αιώνιας αγάπης που δίνουν - σαν να θέλει να αποδείξει στον εαυτό του ότι δεν υπάρχει αληθινή αγάπη. Βέβαια, σχεδόν όλοι όσοι το πιστεύουν αυτό με τόση μανία είναι και αυτοί που στο τέλος ερωτεύονται πιο αληθινά.

G.: Πιστεύεις ότι σοκάρεται μέρος του κοινού;
Γ.Ζ.: Ναι, και πρέπει να σοκάρεται. Κάποιοι θα γελάσουν από αμηχανία, κάποιοι θα δυσκολευτούν να καταλάβουν. Ακόμη κι αυτοί που γελούν, κάτι παίρνουν όμως. Στις σκηνές της Αθήνας έχουμε δει πια αρκετά γυμνό και βία, αλλά όλα έχουν πάντα να κάνουν με την παιδεία του θεατή: θα ήθελα να μη μείνει κάποιος στο σοκ της εικόνας, αλλά να προχωρήσει στο γιατί είναι έτσι αυτό, στην ουσία του έργου.

G.: Κάπως έτσι μπήκες κι εσύ στο θέατρο, κυνηγώντας ένα «γιατί»;
Γ.Ζ.: Σπούδαζα χημικός μηχανικός στην Πάτρα. Μια μέρα άνοιξα την πόρτα του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και μπήκα. Τόσο απλά. Ωστόσο, θέλω να τελειώσω τις σπουδές μου στο Χημικό για να μην πάνε χαμένοι οι κόποι και για να έχω εργαλεία. Πιστεύω ότι οι θετικές επιστήμες σε βοηθούν στην οργάνωση και το θέατρο χρειάζεται ένα «χαλιναγωγημένο χάος», μια ισορροπία ανάμεσα στον απόλυτο έλεγχο και το να αφήνεσαι.

G.: Να αφήνεσαι, πόσο ρομαντικό ακούγεται. Είσαι ρομαντικός;
Γ.Ζ.: Το επάγγελμα του ηθοποιού είναι κατεξοχήν ρομαντικό. Ασχολείται με κάτι εφήμερο, κάτι που πεθαίνει το ίδιο βράδυ και στο τέλος μένει μόνο η μνήμη μιας εμπειρίας και οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράστηκες ένα όραμα για έξι μήνες. Το αποτύπωμα της κοινής δουλειάς: ηθοποιοί, σκηνοθέτες, τεχνικοί που μοιράζονται τον ίδιο σπόρο για μήνες και στο τέλος κάνουν κάτι που ανήκει σε όλους με διαφορετικό τρόπο.

G.: Οταν τελειώνει κάτι, πώς το αφήνεις πίσω; Με την επόμενη δουλειά;
Γ.Ζ.: Κατ’ αρχάς είναι τύχη να μπορείς να σκέφτεσαι την επόμενη δουλειά. Υπάρχουν συνάδελφοι, εξαιρετικοί ηθοποιοί, που η δουλειά τους δεν φτάνει στο πλατύ κοινό και παλεύουν αθόρυβα. Οπότε αφήνω μια δουλειά με την ίδια χαρά που πιάνω την επόμενη, όταν και αν αυτή υπάρχει.

G.: Γιατί μένεις στο θέατρο;
Γ.Ζ.: Μπαίνεις για άλλους λόγους, μένεις για άλλους. Νομίζεις ότι είναι χαβαλές, αλλά μετά καταλαβαίνεις πως είναι σκληρή δουλειά, μια πράξη πολιτική. Το ότι ενώνονται δέκα διαφορετικοί άνθρωποι για να πουν ένα κοινό πράγμα είναι πολιτική πράξη.

G.: Και, τελικά, τι σε απασχολεί περισσότερο;
Γ.Ζ.: Η εμπιστοσύνη. Το άλμα με όλο τον φόβο του ρίσκου, στην τέχνη και στις σχέσεις. Να αφεθώ στη σκηνή, στους συνεργάτες, στον άλλον άνθρωπο. Αυτό ψάχνω να με χτυπήσει πυρηνικά για να το υπηρετήσω τίμια στη σκηνή. Την εμπιστοσύνη.

G.: Αναρωτιέμαι αν σε έμαθε κάτι περί εμπιστοσύνης ο σκύλος σου ο Κούμα, που κάθεται όση ώρα μιλάμε ήρεμος δίπλα σου.
Γ.Ζ.: Οχι, δεν μου έμαθε τίποτα σχετικό, τον ενδιαφέρει μόνο το φαγητό: μου έμαθε ότι ποτέ δεν είναι αρκετό, ότι υπάρχει χώρος και για λίγο ακόμη. Ο,τι έχει να κάνει με την εμπιστοσύνη μού το έμαθε η κοπέλα μου.