Οι ταινίες της εβδομάδας

Ο Παναγιώτης Ευαγγελίδης με το «Λάμπουν στο σκοτάδι» και η Ελιάνα Αμπραβανέλ με το «Rough Cut» παρουσιάζουν σπάνιες ιστορίες σπάνιων ανθρώπων. Μακάρι να βλέπαμε πιο συχνά τέτοιες ταινίες.

Λάμπουν στο σκοτάδι / They Glow in the Dark

Του Παναγιώτη Ευαγγελίδη
Ντοκιμαντέρ / 2013 / Ελλάδα
  Με την αποδεδειγμένη ευαισθησία του, ο σκηνοθέτης Παναγιώτης Ευαγγελίδης (συν-σεναριογράφος στην «Αληθινή ζωή» και τη «Στρέλλα») κινηματογραφεί μόνος του, με μια κάμερα, δύο άντρες που συγκατοικούν στη μετα-Κατρίνα Νέα Ορλεάνη. Πρώην εραστές, νυν συνοδοιπόροι κατ’ ανάγκη, ο Μάικλ κι ο Τζιμ, φιγούρες μυθιστορηματικές, ήρθαν κοντά λόγω μιας ασθένειας (AIDS) - παραδίδουν όμως μαθήματα ζωής. Καταπληκτικό ντοκιμαντέρ.

Μία αξιοπρεπής οικογένεια / Yek Khanévadéh-e Mohtaram

Του Μασούντ Μπακσί. Με τους Μπαμπάκ Χαμιντιάν, Μερντάντ Σεντιγκιάν
Δραματική / 2012 / Ιράν-Γαλλία
 Αδυσώπητη πολιτική καταγγελία για τη διαφθορά στο Ιράν μέσω της ιστορίας μιας οικογένειας από τα χρόνια της Επανάστασης και τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ έως σήμερα. Σκληρή κι αποτελεσματική, διαφορετική απ’ ό,τι έχει επικρατήσει ως «ιρανικό σινεμά».

Rough Cut

Της Ελιάνας Αμπραβανέλ
 Ντοκιμαντέρ / 2013/ Ελλάδα
  Διασκεδαστικό και συγκινητικό ταυτόχρονα ντοκιμαντέρ για μια εξαιρετική γυναίκα. Η Μπάμπι, μια Φιλιππινέζα transgender κομμώτρια, δουλεύει στην Ελλάδα για να στηρίξει το υιοθετημένο αγοράκι της, το οποίο μεγαλώνει πίσω στην πατρίδα με τη γιαγιά του. Γλυκές Skype συνομιλίες, ευφάνταστες χορογραφίες, μπόλικη νοσταλγία και μια πληθωρική προσωπικότητα.



.

Almanya Καλωσήρθατε στη Γερμανία / Almanya: Willkommen in Deutschland

Της Γιασμίν Σαμντερέλι.
Με τους Βεντάτ Εριντσίν, Λίλαϊ Χούσερ, Αϊκούτ Καγιάτσικ
Κομεντί / 2011 / Γερμανία
  Ανάλαφρη, αλλά όχι τελείως αφελής ταινία για την ιστορία μιας οικογένειας που μεταναστεύει από την Τουρκία στη Γερμανία, ιδωμένη επί το πλείστον μέσα από τα μάτια του μικρού εγγονού της. Ενα, περίπου, «Soul Kitchen», πολύχρωμο και χαριτωμένο, αλλά μέχρι εκεί.

Chinese Zodiac

Του Τζάκι Τσαν

Με τους Τζάκι Τσαν, Κι Σου, Ολιβερ Πλατ Περιπέτεια / 2012 / Χονγκ Κονγκ- Κίνα
  Οι «Επικίνδυνες αποστολές» αλά Τζάκι Τσαν -δεν χρειάζεται καν να γράψω την υπόθεση, κάτι έχει να κάνει με 12 ζωδιακές κεφαλές που πρέπει να επιστραφούν στην Κίνα- αρχικά έχουν φυσικά το χάζι τους λόγω χορογραφίας και φαντασίας, αλλά κουράζουν γρήγορα όποιον δεν λατρεύει τις πολεμικές τέχνες.

Το πρόσωπο του κακού / Evil Dead - Παρουσίαση

Του Φέντε Αλβαρες.
Με τους Τζέιν Λέβι, Σάιλο Φερνάντεζ, Λου Τέιλορ Πούτσι
Τρόμου / 2013 / ΗΠΑ
Θεωρείται ήδη από τα πιο επιτυχημένα ριμέικ ταινίας τρόμου (της θρυλικής ομότιτλης από το 1981, σε σκηνοθεσία Σαμ Ράιμι), σίγουρα από τα πιο διασκεδαστικά. Για φαν του είδους.

Στίβεν Σπίλμπεργκ Ο Σπίλμπεργκ στον θρόνο (που του ανήκει)

Πριν από 31 χρόνια ο κόσμος ανακάλυπτε τον «Ε.Τ.» στις Κάννες. Φέτος, οι Κάννες τιμούν τον βετεράνο σκηνοθέτη προσφέροντάς του την προεδρία της κριτικής επιτροπής «Δεν θαυμάζω τίποτα περισσότερο όσο τη σταθερή αποστολή του Φεστιβάλ Καννών να υπερασπίζεται τη διεθνή γλώσσα των ταινιών», σημείωσε ο Αμερικανός σκηνοθέτης όταν ανακοινώθηκε η προεδρία του στη φετινή κριτική επιτροπή του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και συνέχισε: «Το πιο αξιοσέβαστο από τα φεστιβάλ, οι Κάννες έχουν καθιερώσει την κινηματογραφική ταινία ως ένα διαπολιτισμικό μέσο γενεών». Πιο ενθουσιασμένος όμως και από τον ίδιο τον Σπίλμπεργκ είναι ο πρόεδρος του Φεστιβάλ, Ζιλ Ζακόμπ. Ο Σπίλμπεργκ ήταν ένας από τους συνήθεις υπόπτους των Καννών από νωρίς, με ταινίες όπως το «Εξπρές του Σούγκαρλαντ» και το «Πορφυρό χρώμα», αλλά η παγκόσμια πρεμιέρα του «Ε.Τ.» το ’82 ήταν που έκανε τη διαφορά και τον εκτόξευσε στα ουράνια. Ο Ζακόμπ τού πρότεινε συχνά να αναλάβει την κριτική επιτροπή, αλλά εκείνος πάντα βρισκόταν σε γυρίσματα. Οταν φέτος επανέλαβε την πρότασή του και πήρε την απάντηση «E.T. Phone Home!», κατάλαβε αμέσως πως ήταν καταφατική. «Η πρώτη μου ανάμνηση από τις Κάννες, σχεδόν 31 χρόνια πριν, ήταν από την πρεμιέρα του “Ε.Τ.” και παραμένει μία από τις καλύτερες της καριέρας μου», είπε ο σκηνοθέτης και συμπλήρωσε: «Είναι τιμή μου που είμαι πρόεδρος της κριτικής επιτροπής». Ο Αμερικανός παίρνει τη σκυτάλη από τον Ιταλό Νάνι Μορέτι, ο οποίος παρέδωσε πέρσι τον Χρυσό Φοίνικα στον Μίχαελ Χάνεκε για το «Amour». Μπορεί σήμερα ο Στίβεν Σπίλμπεργκ να συγκαταλέγεται στη λίστα του περιοδικού «Time» με τους 100 ισχυρότερους ανθρώπους του κόσμου, αλλά κάποτε ήταν ένα μαζεμένο σπασικλάκι του σινεμά που έκανε παρέα με τον -επίσης συνεσταλμένο- Τζορτζ Λούκας. Ταγμένος από την αρχή στο mainstream σινεμά, είναι εκείνος που το απενοχοποίησε, του έδωσε αξία, τελειοποιώντας τεχνική, τεχνολογία και αφηγηματική αποτελεσματικότητα, κατακτώντας ξανά και ξανά τα (δικά του) ρεκόρ εισιτηρίων και την κριτική επιβράβευση. Η τελευταία φορά που όντως κάποιος μπορεί να υποτίμησε τον Στίβεν Σπίλμπεργκ ήταν όταν φιλοδοξούσε να φτιάξει τον καρχαρία στα «Σαγόνια του... καρχαρία» - έκτοτε δεν υπάρχουν επιχειρήματα. «Αν πρέπει να διαλέξεις έναν σκηνοθέτη των τελευταίων 25 χρόνων, του οποίου οι ταινίες αντιπροσωπεύουν ένα ατόφιο σινεμά, τότε αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ», έγραφε ο Τομ Σόουν πριν από μερικά χρόνια. Παρ’ όλ’ αυτά, και προς υπενθύμιση, ο Σπίλμπεργκ έχει κερδίσει 3 μόνο Οσκαρ: Σκηνοθεσίας για το «Ψάχνοντας τον Στρατιώτη Ράιαν» και τη «Λίστα του Σίντλερ» και το Τιμητικό Βραβείο Irving G. Thalberg. Ο ιδρυτής της Dreamworks (μαζί με τον Ντέιβιντ Γκέφεν και τον Τζέφρι Κάτσενμπεργκ, τότε) δεν σταματά όμως με τίποτα, παρά τα 67 χρόνια του. Μετά το βιογραφικό δράμα του «Λίνκολν» επιστρέφει στην -τόσο ταιριαστή του- επιστημονική φαντασία και καλείται να ξεπεράσει τον εαυτό του μετά το εντυπωσιακό «Minority Report». Η καινούρια του ταινία λέγεται «Robopocalypse» και βασίζεται στο βιβλίο του -ειδικευμένου στη ρομποτική- συγγραφέα Ντάνιελ Χ. Γουίλσον. Η ιστορία παρουσιάζει έναν παγκόσμιο πόλεμο ανάμεσα σε ανθρώπους και μηχανές - αγαπημένο θέμα του Σπίλμπεργκ και μεγάλη πρόκληση για τον σκηνοθέτη εν μέσω πληθώρας ανάλογων πρόσφατων ταινιών. Για μετά, αναμένεται ακόμα μια δόση «Indiana Jones» στην 5η ταινία του τυχοδιώκτη αρχαιολόγου, με τη συμμετοχή του Χάρισον Φορντ, φυσικά. Κάποια πράγματα δεν -χρειάζεται να- αλλάζουν.