«Ορφέας»: Μια queer όπερα εμπνευσμένη από την ιστορία του Ζακ Κωστόπουλου στην Εθνική Λυρική Σκηνή

Μια διαφορετική, πρωτοποριακή, υπερσύγχρονη, ανατρεπτική εκδοχή της πασίγνωστης όπερας «Ορφέας» του Κλαούντιο Μοντεβέρντι θα δούμε τον Μάρτιο στη Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνή. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την πρώτη queer όπερα που παρουσιάζεται ποτέ στην Ελλάδα, αποτελεί προιόν έμπνευσης που προήλθε από ένα πραγματικό γεγονός, φέρει την δημιουργική υπογραφή του ντουέτου εννοιολογικής τέχνης ΦΥΤΑ και θα παρουσιαστεί για έξι συνολικά παραστάσεις, στις 14, 15, 21, 22, 28 και 29 Μαρτίου.

Στον αυθεντικό «Οφρέα» του κορυφαίου Ιταλού συνθέτη η υπόθεση εξελίσσεται σε ένα βουκολικό περιβάλλον όπου ζουν ευτυχισμένα οι νιόπαντροι, Ορφέας και Ευριδίκη. Η ανέφελη ζωή τους ανατρέπεται δραματικά με τον ξαφνικό θάνατο της Ευριδίκης και την απόγνωση του Ορφέα. Ο ήρωας ταξιδεύει στον Κάτω Κόσμο, για να τη φέρει πίσω. Δυστυχώς όμως, παρά την υπόσχεσή του στους θεούς, γυρίζει πίσω να την κοιτάξει και αυτή επιστρέφει στον Κάτω Κόσμο για πάντα. Ο θεός Απόλλωνας όμως, ως από μηχανής θεός, φέρνει τον Ορφέα στον Παράδεισο κοντά στην Ευριδίκη. Έτσι το ζευγάρι ενώνεται ξανά και για πάντα.

Αντιθέτως, ο «Ορφέας» του ντουέτου ΦΥΤΑ ζει στην Ελλάδα του κοντινού μέλλοντος και καταπιάνεται με έννοιες εξαιρετικά σημαντικές όπως είναι η επανάσταση του ύστερου καπιταλισμού, οι ριζοσπαστικές πολιτικές αλλά και τους τρόπους με τους οποίους οι νεοσυντηρητικές πολιτικές μπορούν να οικειοποιηθούν δικαιωματικούς λόγους των ΛΟΑΤΚΙ κοινοτήτων.

«Το έργο παρουσιάζεται σε µια κρίσιµη στιγµή της ελληνικής και ευρωπαϊκής ιστορίας, εν µέσω συζητήσεων γύρω από τον (υποτιθέµενο) πόλεµο των πολιτισµών και µιας γενικότερης επιστροφής σε νεο-αντιδραστικά αφηγήµατα και πολιτικές» εξηγούν οι δημιουργοί της όπερας και προσθέτουν με νόημα: «Έναυσµα για το γράψιµο της παράστασης αποτέλεσε η κανιβαλιστική οχλαγωγία που ακολούθησε τη δολοφονία του ακτιβιστή και drag queen Ζακ Κωστόπουλου / Zackie Oh. Τι ακριβώς µάθαµε για την ελληνική κοινωνία εκείνη την περίοδο και τι επιφυλάσσει το µέλλον τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρώπη σε σχέση µε τα ανθρώπινα δικαιώµατα; Πόσο δεδοµένα θα είναι τα κεκτηµένα των πολιτικών αγώνων του 20ού αιώνα;».

Όσον αφορά το αμιγώς μουσικό κομμάτι της παράστασης ο μπαρόκ ήχος, που ήταν εξάλλου το σήμα – κατατεθέν της πρωτότυπης όπερας, «συνομιλεί» με τα συνθεσάιζερ της δεκαετίας του '80 ενώ στην ενότητα του λόγου η χαρακτηριστική οπερατική προφορά δίνει τη θέση της στο αυτοαναφορικό λεκτικό ύφος της περφόρμανς αρτ.

Στο καστ εκτός από την ομάδα των νέων μοναδών συμμετέχει και το... ολόγραμμα της Έλενας Ακρίτα. Τη σκηνοθεσία έχει κάνει ο Φιλ Ιερόπουλος ο οποίος υπογράφει και μουσική σύνθεση μαζί με τους Αντριάνα Μίνου, ο και Αλέξανδρο Δρόσο, η μεταγραφή είναι τωνΑλέξανδρου Δρόσου και Ιάσωνα Μαρμαρά και το λιμπρέτο της Αντριάνας Μίνου.