Eat, pray, love

( Χ ) EAT, PRAY, LOVE

Σκηνοθεσία: Ράιαν  Μέρφι. Σενάριο: Ράιαν Μέρφι, Τζένιφερ Σολτ (βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο της Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ –  εκδόσεις Μίνωας). Με τους: Τζούλια Ρόμπερτς, Χαβιέ Μπάρδέμ, Τζέιμς Φράνκο.

Κομεντί, 2010, Η.Π.Α. Διάρκεια: 2 ώρες και 13 λεπτά.

www.letyourselfgo.com

Δύσκολο πράγμα η αναζήτηση  της ευτυχίας αν είσαι αμερικάνος, και πολυέξοδο. Από το ντιβάνι  του ψυχαναλυτή μέχρι τα ευλογημένα μαντονίσια νερά της Καμπάλα, καθημερινά ξοδεύονται ποσά που θα μπορούσαν να ανακουφίσουν το εγχώριο οικονομικό πρόβλημα, την πείνα στον τρίτο κόσμο και δεν ξέρω ‘γω τι άλλο. Αλλά όχι, ο άνθρωπος ο σωστός ο πνευματικός που θέλει να είναι ευτυχισμένος και εσωτερικά ισορροπημένος δεν νοιάζεται γι αυτά.

Σου λέει, «ας βρω εγώ την ηρεμία μου κι  ας λιμοκτονήσει ο αράπης» κι έτσι στο πι και φι, οργανώνει ένα ταξιδάκι σε Ρώμη, Ινδία και Μπαλί, για να φάει, να προσευχηθεί και να ερωτευτεί, όλα μαζί με φόντο το Κολοσσαίο και τον Γάγγη. Κάπως έτσι και η ηρωίδα της ταινία, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο και αφορμή, αποφασίζει να χωρίσει και να βρει τον εαυτό της ταξιδεύοντας στα προαναφερθέντα, όπου και τον βρίσκει, αφού πρώτα καταναλώσει τόνους καρμπονάρας και πίτσας, σφουγγαρίσει πατώματα σε ινδικό μοναστήρι φορώντας διακριτικό μακιγιάζ και χορέψει χάλι γκάλι στην ακροθαλασσιά παρατηρώντας τον υπέροχο ομολογουμένως κώλο ενός 20χρονου. 

Μέσα από μια σειρά καρτποσταλικών φολκλόρ ενσταντανέ και διαλόγων, που μπροστά τους, το «Επιχείρηση Απόλλων» μοιάζει με Ταρκόφσκι. Υπάρχουν σκηνές και διάλογοι που αγγίζουν με τόση άγνοια της κατάστασης τους, τα όρια του γελοίου που καταλήγουν απολαυστικές, όπως όταν η σπιτονοικοκυρά της Τζούλιας, της δείχνει πώς να χρησιμοποιεί την μπανιέρα της «το νερό φτάνει για να πλένεις  ότι χρειάζεται να πλυθεί» ή όταν η ηρωίδα πείθει την ψυχαναγκαστική με την δίαιτα φίλη της να απολαύσει μια πίτσα στην Νάπολι.

Καρικατούρες και καλοκάγαθα ξενοφοβικά στερεότυπα συναγωνίζονται σε επιφάνεια χαρακτήρες για τους οποίους δεν έχεις κανένα λόγο να νοιαστείς ή να μοιραστείς τον υποτιθέμενο πόνο τους, και όλο το συνεργείο μαζί, απολαμβάνει διακοπές ταξιδεύοντας στον κόσμο, όπως τον φαντάζεται να είναι μια νοικοκυρά που ονειρεύεται βλέποντας διαφημίσεις οδοντόκρεμας, και σαμπουάν για μεταξένια μαλλιά.

Ο «Αλχημιστής» του Κοέλιο συναντά το «Sex and The City 2» αλλά χωρίς το σεξ και είναι πραγματικά αδύνατο να πιστέψεις ότι για όλη αυτή την καταστροφή ευθύνεται ο ίδιος άνθρωπος που είναι υπεύθυνος για τα υπέροχα τηλεοπτικά «Nip / Tuck» και «Glee».







(2) Δόλωμα γένους θηλυκού / Stone

Σκηνοθεσία: Τζον Κάραν  Σενάριο: Άνγκους ΜακΛάχλαν Με τους: Ρόμπερτ ντε Νίρο, Έντουαρντ Νόρτον, Μίλα Γιόβοβιτς



Θρίλερ. 2010, ΗΠΑ

www.stonemovie.com

Ο Τζον Κάραν έγινε  γνωστός με το αμερικάνικο διαμαντάκι του Σάντανς «Δε μένουμε πια εδώ» και πέρασε στη συνέχεια στο (αγαπημένο μου) πανέμορφο δραματικό λαβ στόρι εποχής «Βαμμένο πέπλο». Θέλω να πιστεύω πως το «Δόλωμα γένους θηλυκού» είναι απλά μια πληρωμένη δουλειά, την οποία έπρεπε να φέρει εις πέρας για να βγάλει λεφτά για την επόμενη, προσωπική του επιλογή. Διότι, αν εξαιρέσεις την πρώτη σεκάνς, μέσω της οποίας μας συστήνει στο σκοτεινό πρόσωπο ενός νεαρού Ρόμπερτ ντε Νίρο και μας δελεάζει για το τι μέλλει γενέσθαι, τίποτα στη συνέχεια δε συνάδει με την ευαισθησία και την οξεία παρατήρηση του Κάραν από τις προηγούμενες ταινίες του.

Σ’ αυτήν την ιστορία ενός κατάδικου, ο οποίος προσπαθεί να επηρεάσει τον φύλακα που χειρίζεται το φάκελό του μέσω της γοητευτικής γυναίκας του, υποτίθεται ότι τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Έλα όμως που αυτό που φαίνεται στην επιφάνεια τελικά, ένα τίποτα είναι, με ένα μεγάλο ερωτηματικό στο πλάι – κι ένα ακόμα μεγαλύτερο μείον που το συνοδεύει από την αρχή και ακούει στο όνομα του Ντε Νίρο, ο οποίος έχει σταματήσει εδώ και χρόνια να ενδιαφέρεται για το επάγγελμά του και φαίνεται να βαριέται ακόμα και που αναπνέει. Δεν είμαι πολύ σαφής, το ξέρω, αλλά ασαφής ήταν κι η ταινία, σε ύφος, ατμόσφαιρα, στόχο, συναίσθημα. Εκπλήσσομαι που το γράφω, αλλά μόνο η Μίλα Γιόβοβιτς ξεχώριζε – με ξεκάθαρη παρακαλώ ερμηνεία.







Ευλογημένες ψυχές  / Blessed

Σκηνοθεσία: Άνα Κόκινος  Σενάριο: Άντριου Μπόβελ, Πατρίσια Κορνίλιους, Μελίσα Ριβς, Χρήστος Τσιόλκας Με τους: Φράνσις Ο’ Κόνορ, Μιράντα Ότο, Βικτόρια Χαραλαμπίδου



Δραματική. 2009, Αυστραλία. Διάρκεια: 1 ώρα και 53 λεπτά

Ουφ, ο φαύλος κύκλος της ζωής και τα αναπόδραστα βάρη της... Ωχ, σωτηρία δεν υπάρχει, αλλά πάλι καλά που μας ζεσταίνει πού  και πού η αγάπη... Η καθημερινότητα είναι ανυπόφορη, αλλά ελπίδα υπάρχει, μας ανακοινώνει η Άνα Κόκινος, η οποία εξερευνά τις γκρίζες αποχρώσεις στις συμπεριφορές και τις αντιδράσεις των ανθρώπων, καταγράφοντας ένα 24ωρο στη ζωή τεσσάρων μητέρων και των παιδιών τους. Από την εργατική τάξη όλες τους, με τα προβλήματα, τους εθισμούς και τις αδυναμίες τους, τις οποίες δεν μπορείς ακριβώς να κατηγορήσεις μιας και από κάπου τα κληρονόμησαν τα ελαττώματα, όπως ακριβώς και τα κληροδοτούν με τη σειρά τους.

Στεναχωριέμαι όταν μια ταινία βγάζει την ειρωνεία από μέσα μου, αλλά η θλίψη μου είναι ακόμη μεγαλύτερη όταν κάποιος προσπαθεί να μου κάνει μάθημα για δυο ώρες πάνω σε κάτι που έχει πει ξεκάθαρα και κατανοητά από τα πρώτα δέκα λεπτά. Η κατάσταση στις «Ευλογημένες ψυχές» της Ελληνοαυστραλέζας Άνα Κόκινος σώζεται σε μεγάλο βαθμό από τις ερμηνείες τόσο των μικρών ηθοποιών, όσο και των μεγαλύτερων – ιδίως της Μιράντα Ότο και της δικής μας Βικτώριας Χαραλαμπίδου. Μέχρι ένα σημείο όμως, καθώς το μελόδραμα της Κόκινος κουράζει γρήγορα, γιατί μέσα από όλη αυτή την προσπάθεια να ευαισθητοποιήσει, ξεχνά πως πρέπει πρώτα να συγκινήσει.    


 




Τα ωποροφόρα της  Αθήνας

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Νίκος Παναγιωτόπουλος Με τους: Λευτέρη  Βογιατζή, Νίκο Κουρή, Αλεξία Καλτσίκη

Κομεντί. 2010, Ελλάδα.

Θέλω πολύ να κρατήσω  μερικές στιγμές από τα «Ωποροφόρα της Αθήνας», τη νέα ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου. Το γεμάτο απορία βλέμμα και η διστακτική, αλλά δεκτική στάση της Αλεξίας Καλτσίκη, η οποία, ως Ρωσίδα καθαρίστρια που δεν καταλαβαίνει καθόλου ελληνικά, αναγκάζεται να υπομείνει το χειμαρρώδη θεωρητικό μονόλογο του Λευτέρη Βογιατζή, είναι μια πραγματική απόλαυση.

Οι διαδρομές του Νίκου Κουρή (του οποίου του πάει πολύ η κωμωδία) στους δρόμους της Αθήνας, καθώς αναζητά τα οπωροφόρα της πόλης για να γευτεί τους καρπούς τους, έχουν γούστο και με κερδίζουν γιατί ο Νίκος Παναγιωτόπουλος δεν τις περιορίζει στο χιλιοκινηματογραφημένο κέντρο, αλλά ταξιδεύει και στα προάστια και σε λιγότερο προφανείς δρόμους και γωνιές. Μια περιπλάνησή του σε μια λαϊκή αγορά επίσης, εμπεριέχει έναν αξιοζήλευτο αυθορμητισμό και μια άνεση στη σκηνοθεσία που δε συναντάς εύκολα. Αλλά από κει και πέρα, προσπαθώ να αποδιώξω την προχειρότητα άλλων σκηνών, το βεβιασμένο δέσιμό τους, τις βαρύγδουπες λογοδιάρροιες του Βογιατζή και την κουραστική ερμηνεία του. Μια ταινία με φανερά θετικές προθέσεις, άλλα άνισο αποτέλεσμα.



ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Βρικόλακες  για κλάματα / Vampires suck

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Τζέισον Φρίντμπεργκ, Άαρον Σέλτσερ  Με τους: Τζεν Πρόσκι, Ματ Λάντερ, Ντίτριχ  Μπέιντερ.



Κωμωδία. 2010, ΗΠΑ. Διάρκεια: 1 ώρα και 22 λεπτά

www.vampiressuckmovie.com

Από τους δημιουργούς  του «Scary Movie» και του «Meet the Spartans», έρχεται ακόμη μια ταινία που σατιρίζει... άλλες ταινίες, εδώ με κύριο στόχο το είδος των βαμπιροταινιών και κυρίως εκείνη του «Λυκόφωτος». 







Buried

Σκηνοθεσία: Ροντρίγκο  Κορτές Σενάριο: Κρις Σπάρλινγκ Με τους: Ράιαν Ρέινολντς, Χοσέ Λουίς Γκαρσία  Περές, Σαμάνθα Μάθις



Θρίλερ. 2010, Ισπανία. Διάρκεια: 1 ώρα και 35 λεπτά

http://experienceburied.com/index.html

Ένας άντρας ξυπνά  μέσα στο σκοτάδι κι ανακαλύπτει  ότι είναι θαμμένος μέσα στο χώμα, κάπου στο Ιράκ. Ένα κινητό τηλέφωνο κι ένας αναπτήρας είναι οι μόνοι  του σύμμαχοι. Αν είστε κλειστοφοβικοί, προφανώς προσπεράστε. Αν σας αρέσει ο Ράιαν Ρέινολντς, θα τον χαρείτε για 95 ολόκληρα λεπτά.