Πώς το Ντουμπάι «έχτισε» έναν φοίνικα στη θάλασσα με εκατομμύρια τόνους άμμου και βράχων

Η κατασκευή του τεχνητού νησιού Palm Jumeirah στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων ξεκίνησε το 2001. Για τη δημιουργία περίπου 5,6 τετραγωνικών χιλιομέτρων νέας ξηράς, το έργο απαιτούσε σχεδόν 100 εκατομμύρια κυβικά μέτρα ασβεστολιθικής άμμου και περίπου 7 εκατομμύρια τόνους βράχων, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν κυρίως στην προστατευτική δομή απέναντι στα κύματα.

Εξόρυξη άμμου και η τεχνική «rainbowing»

Η διαδικασία ξεκίνησε με τη μέθοδο της επιχωμάτωση, μεγάλες βυθοκόροι αναρροφούσαν άμμο από τον βυθό της θάλασσας, περίπου 11 χιλιόμετρα από την ακτή, και τη μετέφεραν στην οριοθετημένη περιοχή. Στα αβαθή σημεία εφαρμόστηκε η τεχνική «rainbowing» («ουράνιο τόξο»), κατά την οποία το υλικό εκτοξευόταν υπό πίεση μαζί με νερό, σχηματίζοντας ένα τόξο προς το σημείο πλήρωσης. Με αυτόν τον τρόπο μπορούσαν να απορρίπτονται μεγάλες ποσότητες ιζήματος χωρίς να απαιτείται αποκλειστικά η χρήση αγωγών. Σταδιακά, ο βυθός ανυψώθηκε πάνω από τη στάθμη της θάλασσας και άρχισε να διαμορφώνεται το χαρακτηριστικό σχήμα του Palm Jumeirah.

Επειδή στη θάλασσα δεν υπήρχαν φυσικά σημεία αναφοράς, χρησιμοποιήθηκε το σύστημα Differential Global Positioning System (DGPS). Φορητοί δέκτες, σε συνδυασμό με δορυφορικά σήματα και ένα σταθερό σημείο αναφοράς στην ξηρά, επέτρεπαν την παρακολούθηση της θέσης και του ύψους της άμμου με ακρίβεια εκατοστού. Καθημερινά, τοπογραφικές ομάδες επιθεωρούσαν τα άκρα των τμημάτων που αναδύονταν, εξασφαλίζοντας την ακριβή αποτύπωση της περίπλοκης γεωμετρίας του έργου, το οποίο αποτελείται από έναν κεντρικό κορμό, 17 «φυλλώματα» (fronds) και τον εξωτερικό ημισέληνο (crescent).

Διαβάστε περισσότερα: www.gazzetta.gr