Με ούριο άνεμο

Η πρώτη φορά που είδα τον Γιάννη Νιάρρο στη σκηνή ήταν στη μουσική παράσταση του Μίνωα Θεοχάρη «Εδώ και τώρα». Μέχρι τότε το όνομά του μου ήταν παντελώς άγνωστο. Ξαφνικά βλέπω έναν νεαρό να μπαίνει με φόρα στη σκηνή και να τα σαρώνει όλα. Χωρίς πολλά λόγια, με ένα βλέμμα, με μία κίνηση, με έναν μουσικό αυτοσχεδιασμό (έχασα το μέτρημα στο πόσα μουσικά όργανα έπαιζε)… «Ποιος είναι αυτός;» γυρνάω και ρωτάω μία φίλη μου ηθοποιό. «Ένας νέος, που βγήκε πρόσφατα από τη Σχολή του Εθνικού. Δεν είναι υπέροχος;», μου λέει. Ήταν κάτι παραπάνω από υπέροχος.

Φέτος ο Γιάννης πρωταγωνιστεί στη νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη, «Νοτιάς», που μόλις ξεκίνησε να προβάλλεται στις αίθουσες, αλλά και στο «Έγκλημα και Τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι στο Εθνικό υποδυόμενος τον Ρασκόλνικωφ. Μέσα σε έναν χρόνο έχει ξεδιπλώσει το ταλέντο του σε τρία εντελώς διαφορετικά πράγματα. Και είναι μόλις 24 χρονών. Όταν ήταν παιδί δεν έβλεπε θέατρο. Μόνο σινεμά. «Από τις ταινίες γνώριζα τι σημαίνει ηθοποιός. Πολύ αργότερα όμως κατάλαβα ότι αυτό μπορώ να το κάνω και εγώ. Ότι μπορώ να αφηγηθώ μια ιστορία, να γίνω ο φορέας της», σχολιάζει.



Στο Λύκειο άρχισε η ουσιαστική ενασχόλησή του με το θέατρο, παίζοντας σε θεατρική ομάδα. Τα χρόνια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού του ανοίγουν ένα νέο παράθυρο στον κόσμο. «Γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους, άρχισα να βλέπω παραστάσεις, να διαβάζω έργα. Από εκεί που ήμουν ένα παιδί που τελείωσε το σχολείο και ήταν στον κόσμο του, ήθελα να μην λείπω από τα μαθήματα, να έχω πειθαρχία. Μπήκα σε έναν χώρο που με ανάγκαζε να κοπιάζω καθημερινά. Κι όλο αυτό με ωρίμασε. Ήθελα όμως να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό», αναφέρει και συμπληρώνει: «Περίεργο συναίσθημα να μην μπορείς να ηρεμήσεις το βράδυ και να θες να δουλέψεις τον ρόλο σου».

Στο «Νοτιά», τη νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη δώδεκα χρόνια μετά την «Πολίτικη Κουζίνα», υποδύεται τον Σταύρο, έναν έφηβο που βιώνει με τον δικό του τρόπο τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα του ’60 και του ’70. Η φαντασία του καλπάζει. Μύθος και πραγματικότητα γίνονται ένα. «Γενικά ο Σταύρος κάνει κάτι που κάναμε όλοι μας στα παιδικά μας χρόνια. Το κοριτσάκι που αγαπούσαμε στο Δημοτικό το συνδέαμε με κάτι μεγαλύτερο. Δεν ήταν πια η Μαρία, αλλά η Ωραία Ελένη! Το έκανα κι εγώ αυτό. Θυμάμαι όταν ήμουν 6η Δημοτικού και μου άρεσε μία κοπέλα έβλεπα στο όνειρό μου ότι πήγαινε ένα άλλο παιδί να την κατακτήσει κι εγώ σαν ιππότης πήγαινα να την προστατέψω. Είναι αυτό το κομμάτι του φαντασιακού που μας ενώνει όλους», παρατηρεί.

Βέβαια η εποχή εκείνη άφηνε μεγαλύτερο χώρο στη φαντασία για να κάνει παιχνίδι. «Οι νέοι τότε μπορούσαν να ονειρεύονται με μεγαλύτερη ευχέρεια. Δεν υπήρχε η τεχνολογία και η εικόνα. Ο Σταύρος πολύ πιο εύκολα έχτιζε με τη φαντασία του ένα ταξίδι στον Αμαζόνιο από ένα παιδί σήμερα, που όταν ονειρεύεται ένα τέτοιο ταξίδι μπαίνει στο ίντερνετ και βλέπει αμέσως τα δέκα πιο must see αξιοθέατα», μου εξηγεί ο Γιάννης.

«Την “Πολίτικη Κουζίνα” την είχες δει στην πρώτη της προβολή;», τον ρωτάω γνωρίζοντας ότι ήταν μόλις 12 χρονών εκείνη την εποχή. «Φυσικά!» μου απαντά. «Υπέροχη ταινία! Δεν μου είχε φανεί ελληνική με την πρώτη ματιά. Απορούσες πώς μιλάνε ελληνικά αυτοί οι άνθρωποι σε μια ταινία με τόσο ωραία χρώματα και τόσο φροντισμένο ήχο… Εγώ σαν παιδί δεν ήξερα την ιστορία, αλλά ο Τάσος Μπουλμέτης όντας τόσο προσωπικός σε συγκινούσε χωρίς να ξέρεις…».

Την πρώτη φορά που τον συνάντησε είχε απίστευτο άγχος. «Ένιωθα δέος. Με το που τον γνώρισα όμως κατάλαβα ότι έχω να κάνω με έναν πραγματικά καλό άνθρωπο με τον οποίο θα συνεργαστώ ωραία», μου αποκαλύπτει. Και πράγματι έτσι έγινε. «Είναι πολύ ανοιχτός, πολύ ήρεμος, πολύ συγκεκριμένος σε αυτό που σκέφτεται. Ο Τάσος έχει κομμάτια του Σταύρου κι αυτά έχουν να κάνουν κυρίως με τη φαντασία του και με την όρεξη με την οποία λέει ιστορίες. Βλέπεις το μάτι του που λάμπει τη στιγμή που σου λέει μια ιστορία, που αντιπροσωπεύει κάτι δικό του αγαπημένο. Αυτό φαίνεται και στις ταινίες του νομίζω».



Αν ο Σταύρος ήταν το φετινό κινηματογραφικό στοίχημα του Γιάννη, ο Ρασκόλνικωφ από το «Έγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι, που παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, είναι το μεγάλο του θεατρικό στοίχημα. «Δεν μπορείς να σκεφτείς τι κοινό έχεις με έναν τέτοιο ήρωα. Είναι κάτι πιο μεγάλο από εμάς. Είναι ένας ρόλος συμβολικός. Ένας αντιήρωας, ένας άνθρωπος διχασμένος που δεν ξέρει τι να αποφασίσει. Να κάνει το κακό; Να μην το κάνει; Να παραδοθεί; Να μην παραδοθεί; Να πιστέψει στον Θεό; Να μην πιστέψει; Όλο αυτό το διπολικό της ανθρώπινης φύσης», μου εξομολογείται και προσθέτει: «Είχα να αναμετρηθώ με ένα κείμενο, όπως αυτό του Ντοστογιέφσκι, σε μία μετάφραση που έφερε την υπογραφή του Παπαδιαμάντη. Δύο λογοτεχνικά μεγαλεία. Είδα όμως ότι στην πορεία τους είχα μαζί μου και τους δύο. Ο Ντοστογιέφσκι είναι εξαιρετικός “σκηνοθέτης”, ενώ η γλώσσα του Παπαδιαμάντη είναι μέσα μας, μιλάει στα εσώψυχά μας».



Οδεύοντας προς το τέλος της, η συζήτησή μας έρχεται στο σήμερα. «Θεωρείς τον εαυτό σου πολιτικοποιημένο;», τον ρωτάω. «Όχι», μου απαντά. «Δεν μπορώ να έχω πολιτική θέση, γιατί νιώθω πως η πολιτική με επηρεάζει, ενώ εγώ δεν την επηρεάζω. Δεν υπάρχει ελεύθερη δημοκρατία, γιατί η ατομική πολιτική δεν φαίνεται να έχει την δύναμη να γίνει συλλογική». Αναρωτιέμαι γιατί ένας νέος άνθρωπος, αντί να χαρακτηρίζεται από την ορμή της νιότης, θεωρεί εαυτόν τόσο ανίσχυρο απέναντι στο σύστημα. «Νομίζω ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε οι νέοι τη δύναμή μας. Είμαστε ημιμαθείς. Θα ήμουν αστείος αν σου έλεγα ότι ξέρω τις αποφάσεις που παίρνονται για εμάς. Ούτε εγώ ξέρω ούτε αυτοί που νομίζουν ότι ξέρουν, ξέρουν. Προσπαθώντας να παρακολουθήσεις το τι συμβαίνει καθημερινά χάνεσαι», σχολιάζει.

«Κάνεις όνειρα για το μέλλον;», τον ρωτάω. «Θα ήθελα να είμαι υγιής, να πάψω να είμαι ημιμαθής. Να συνεχίσω να κάνω το θέατρο έτσι όπως το κάνω. Σίγουρα κάποτε θέλω να κάνω παιδιά. Και γενικά να είμαι καλά με τους γύρω μου. Φοβάμαι να κάνω μεγάλα όνειρα», μου εξομολογείται. «Γιατί οι νέοι σήμερα φοβούνται να ονειρευτούν;», επιμένω. «Φοβόμαστε γιατί έχει γίνει πια χαοτική η ζωή μας. Διασπάται η προσοχή μας συνεχώς και όλα μοιάζουν “κατακτήσιμα”, αλλά δεν είναι έτσι. Γι’ αυτό απογοητευόμαστε και πιο εύκολα», μου λέει και καταλήγει: «Δεν πρέπει όμως να το βάζουμε κάτω».