Η σκοτεινή εκδοχή της «Στέλλας»

Οι περισσότεροι τη μάθαμε μέσα από τη θρυλική ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη. Η κινηματογραφική «Στέλλα» όμως ήταν διασκευή μίας άλλης, θεατρικής Στέλλας. Η ταινία, που έκανε διάσημη στην Ελλάδα και το εξωτερικό τη Μελίνα Μερκούρη, βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια». Αυτό το έργο σκηνοθετεί φέτος στο θέατρο «Ακαδημία Πλάτωνος» μία από τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες μονάδες του θεάτρου μας, ο Δημήτρης Λάλος, επιδιώκοντας να αποκαλύψει μία Στέλλα, που δεν είναι σταρ, κι έναν κόσμο, που δεν είναι όπως τον μάθαμε.

Από τις 13 Νοεμβρίου λοιπόν μία νέα ομάδα ηθοποιών, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Λάλου, γυρίζει τον χρόνο πίσω και κάνει στάση στη μετεμφυλιακή Ελλάδα. Σε μία χώρα, που σπαράζεται από τις κοινωνικοπολιτικές αντιθέσεις, που οι τραμπούκοι έχουν πάρει τον νόμο στα χέρια τους, που ο φόνος βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη, που οι νταήδες και οι πορτοφολάδες κάνουν πάρτυ στα χαμαιτυπεία και τα μπαρμπουτάδικα. Σε μια Ελλάδα που θέλουμε να ξεχάσουμε.



Η κινηματογραφική εκδοχή της «Στέλλας» λείανε όσο μπορούσε αυτή τη σκληρή και αδυσώπητη εικόνα της Ελλάδας προβάλλοντας τη Μελίνα ως το σύμβολο μίας γυναίκας με ακαταμάχητη γοητεία, που παίζει τους άντρες στα δάχτυλα. Η «Στέλλα» του Καμπανέλλη όμως δεν είναι έτσι. Είναι μία τραγουδιάρα σε μια ταβέρνα ονόματι «Μαρία», που η μόνη της φιλοδοξία είναι να μετονομαστεί η ταβέρνα σε νυχτερινό κέντρο «Το όνειρο». Είναι μια γυναίκα, που ανεβαίνει στο πάλκο για να την πάρουν μάτι οι λιγοστοί θαμώνες. Είναι μια γυναίκα, που λιμοκτονεί, όπως όλη σχεδόν η Ελλάδα.

Ο Αλέκος, που τη θέλει δική του, δεν είναι ένας ευαίσθητος γιατρός, όπως στην ταινία, αλλά ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο, που θέλει να τη φέρει στα μέτρα του. Ο Μίλτος δεν είναι διάσημος ποδοσφαιριστής, όπως στην ταινία, αλλά οδηγός φορτηγού σε λατομείο γεμάτος χρέη. Η Στέλλα δεν είναι μια Femme Fatale, αλλά μια γυναίκα που διψάει για την ελευθερία της. Τίποτα άλλο.

Ο Δημήτρης Λάλος αποκαλύπτει την πιο σκοτεινή εκδοχή του σπουδαίου έργου του Πατριάρχη του ελληνικού θεάτρου, Ιάκωβου Καμπανέλλη, για να θέσει ερωτήματα στο σήμερα. Που βρίσκεται η ελευθερία του ατόμου; Ποια είναι η ταυτότητα μας; Ποιοι είμαστε πραγματικά και τι θέλουν οι άλλοι να γίνουμε; Μια παράσταση που επιχειρεί μέσα από το τότε να σκιαγραφήσει την ψυχολογία του Νεοέλληνα. Αναμένουμε με ενδιαφέρον…